فرمول یک ایران -فصل 2018 فرمول یک هم به پایان رسید، فصلی که آغازی جذاب داشت و پایانی قابل پیشبینی. جدای از برد و باختها، سبقتها و تصادفها در این مقاله، نگاهی کوتاه میکنیم به پنج سکانس تاثیرگذار 2018، اتفاقاتی که شاید تا سالها در یادمان بماند.
هیلوی منفور، هیلوی منجی
درست بعد از قطعی شدن استفاده از هیلو و الزامی شدن این افزونه از سوی فیا و فرمول یک، موجی از انتقادها پدید آمد. گروهی این تصمیم را “مغایر با دیانای فرمول یک” خواندند. عدهای هم این قطعه را زشت و بیاستفاده پنداشتند و آن را “راه حل حادثههایی خواندند که دیگر پیش نمیآیند”. اما چندی نگذشت و در مسابقهی فرمول دوی اسپانیا، هیلوی منجی در اولین آزمون خود سربلند شد و جان تدسوکا ماکینوی ژاپنی را نجات داد.
سیستم محافظتی هیلو – فرمول یک 2018
البته این قطعهی بحثبرانگیز، نمرهی قبولی خود را در گرندپری بلژیک از طرفداران فرمول یک گرفت. در ابتدای مسابقه، خودروی فرناندو آلونسو با رنوی نیکو هالکنبرگ برخورد کرد و پروازکنان گذشت و بعد از سایشی با سقف خودروی لکرک کنار رفت. بعد از این تصادف تقریبا همهی رانندگان حرفهای، چه بازنشسته و چه فعال از هیلو تمجید کردند و آنهایی هم که حاضر به میزبانی این نوآوری نبودند، آن را پذیرفتند.
هیلویی که جان لکلرک را نجات داد
از یاد نبریم، درست در مسابقهی پایانی فصل که خودروی هالک از پیست منحرف شد و به دیواره چسبید، این راننده با کمی تقلا از خودرویش خارج شد. اتفاقی که نشان داد، با این که هیلو در رقابتهای پایه و حتی فرمول ای استفاده میشود، هنوز هم جای کار و پیشرفت دارد.
فصل 2019، جنگ ستارگان آکادمی
در پایان این فصل شاهد دو جابجایی بزرگ بودیم. فرناندو آلونسو، ماتادور محبوب اسپانیایی از دنیای فرمول یک خداحافظی کرد و کیمی رایکونن، آخرین قهرمان سرخپوش هم از تیم فراری جدا شد و به آلفارومئو سائوبر پیوست. رانندگانی که روزی “آیندهی فرمول یک ” خوانده میشدند، حالا بخشی از تاریخ آن به شمار میروند. این تغییرات و بیشتر از این، باعث شد تا جایی برای جوانترها باز شود. همان طور که در جریان هستید در فصل بعد، جورج راسل از (آکادمی) مرسدس، چارلز لکلرک از فراری، پیر گسلی از ردبول و لندو نوریس از مکلارن در پیست خواهند بود. فارغ التحصیلانی که در رقابتهای پایه و یا تیمهای میانهجدولی عملکرد خوبی داشتند.
چارلز لکرک و آنتونیو جیوویناتزی
جورج راسل با قهرمانی در مسابقات فرمول2، باعث شد تا ویلیامز بزرگ به عنوان مشتری مرسدس، روی او سرمایهگذاری کند. لندو نوریس هم بعد از مهاجرت استافل وندورن به فرمول ای، و کسب نایب قهرمانی فرمول دو فصل 2018، فرصت پوشیدن نارنجی محبوبش را پیدا کرد. و پیر گسلی هم با شکست دادن هم تیمیاش نشان داد واقعا لیاقت صندلی ردبول را دارد و انتخاب او به عنوان رانندهی دوم بعد از جدایی گورکن، از روی اجبار نبوده است.
پیرلی گسلی – تست ابوظبی 2018
در میان این چهار راننده، شاید جوان موناکویی خوششانسترین باشد. او فصل بعد برای خودرویی رانندگی میکند که امکان برد و قهرمانی دارد. در عوض، ریسک بزرگ ردبول مبنی بر استفاده از موتور هوندا شاید این شانس را از مکس ورشتپن یا پیر گسلی بگیرد. البته هیچ چیز تا قبل از شروع فصل مشخص نمیشود. باید منتظر ماند و دید که آیا این تازهواردها میتوانند کابوس برادران بزرگشان شوند و تکلیف قهرمانی را مشخص کنند یا نه.
سنگاپور! خودتی؟
داستان قهرمانی پارسال در دور اول گرندپری سنگاپور تمام شد. جایی که سباستین فتل با یک دفاع عجیب و شاید نابجا با خودروی مکس و مرد یخی تصادف کرد و شاهد پیروزی رقیب اصلیاش بود.
تصادف جنجالی فتل؛ ورشتپن و رایکونن – استارت مسابقه سنگاپور 2017
امسال هم به نوعی این اتفاق تکرار شد. اما تلخی شکست امسال برای شماره 5 بیشتر بود. چرا که زنجیرهی اشتباهات پیاپی آلمانی، این فصل بلندتر شد تا جایی که بسیاری از مفسران و ورزشینویسان مطرح فرمول یک، به این باور رسیدند که “فتل، این فصل را به خودش باخت”. حتی به او توصیه شده بود که به روانپزشک ورزشی مراجعه کند.
نابخشودنیترین این اشتباهات، روز بارانی هوکنهایم بود. رقابتی که برای رانندهی میزبان از خط یک آغاز شد و به دیوارهی پیست ختم شد و درست مثل پارسال، این بریتانیایی بود که پیروز مسابقه شد. اما این پایان راه نبود. لوئیس، پنج رقابت از شش مسابقهی بعدی را هم درست در شرایطی که فتل در بدترین وضعیت روحی و تکنیکیاش بود، برد و مهر قهرمانی پنجمش را پررنگتر کرد.
سباستین فتل و لوئیس همیلتون – مسابقه مکزیک 2018
البته این اتفاقات، فتل را باتجربهتر کرد. فراموش نکنیم، فرمول یک آن قدر غیرقابل پیشبینی است که لوئیس طی چند سال، یک نبرد 4 به 1 را از فتلی که گفته میشد آمادهی شکستن رکوردهای شوماخر است، برد و نشان داد برای بهترین بودن، سریعتر بودن کافی نیست. بلکه اطمینان از پایداری پیوستهی خودرو، اعتماد کامل به اعضای تیم و تلاش حداکثری همهی گروه هم نیاز است. فرمولی که طی سالهای اخیر مرسدس و همیلتون به آن رسیدهاند و بهتر از هر تیم دیگری آن را حفظ کردهاند.
تصمیم فرانک
خیلی خلاصه، هیچ تیمی در 2018 طعم فاجعه را بهتر از ویلیامز نچشید. تیم مدعی دههی نود، چند سالی است با مشکل روبروست اما امسال با دعوت از دو رانندهی اسپانسری، لنس استرول و سرگی سیروتکین دست به یک قمار از پیش باخته زد. این تیم فقط در دو رقابت فصل، موفق به امتیازگیری و در ردهبندی تیمی آخر شد. نتیجهای که باعث تغییر رویکرد مدیران این تیم به پروسهی استخدام راننده شد.
سرگی سیروتکین و لنس استرول – راننده های ویلیامز 2018
علاوه بر جورج راسل جوان که بحث شد، فرانک ویلیامز بزرگ، تصمیم گرفت به رابرت کوبیتسای لهستانی فرصت حضور دوباره در بالاترین سطح مسابقات موتوراسپورت را بدهد. کوبیتسایی که قهرمان فرمول رنوی 2005 بود و از 2006 تا 2010 برای تیمهای سائوبر ب ام و و رنو رانندگی میکرد. اما تصادف نابهنگامش در رالی و مصدومیت شدید از ناحیهی دست، او را از دنیای پرهیایوی فرمول1 دور کرد. اگر به یاد بیاورید، پارسال نیکو روزبرگ سعی کرد با ایجاد لابی و کمپین، صندلی دوم ویلیامز را برای او اجاره کند اما این نبرد را به روس کم سروصدا باخت و لهستانی خندان رانندهی رزرو این تیم شد.
رابرت کوبیتسا – تیم ویلیامز
ناگفته ماند، ضرر این نتیجه به امسال ختم نمیشود. زمانی که دو رانندهی تازهکار یا سطح پایین برای تیمی رانندگی کنند، هرگز مهندسان و مکانیکها به نهایت توانایی ماشین –در حالت مسابقه- پی نمیبرند و این خود به ترمزی برای پیشرفت تیم در سالهای بعد تبدیل میشود. البته کوبیستا تا حدودی با نسل جدید خودروهای فرمول یک آشناست و امیدوار است بتواند این چالش را با پیروزی پشت سر بگذارد. در کنار او هم جوانی است که چشم به صندلی مرسدس دارد. طرفداران ویلیامز مشتاقند تا تجربه و انگیزهی این دو راننده، خونی تازه به این تیم پرافتخار تزریق کند. فرمول دوستان هم امیدوارند فصل بعد شاهد تولد دوبارهی این سازندهی تاریخساز باشند.
کسی حواسش نیست، گاز بده!
تیم فرانسوی رنو بعد از سال 2011 در فرمول یک شرکت نکرد. برخی ریشهی این تصمیم را در اتفاقات سال 2008 میدیدند و بعضی هم معتقد بودند قهرمان شدن ردبول با موتورهای این سازنده، برای آنها کافی است. اما سرانجام پس از ورشکست شدن تیم لوتوس، زنبورها دوباره به گاراژ برگشتند. بنابر گفتهی ابیتبول، قرار بود سال سوم به سکو برسند. این اتفاق نیفتاد اما دستاورهایشان کمتر از سکو نبود. 2016 نهم شدند. سال بعد ششم و فصل رویایی 2018 با کسب رتبهی چهارمی –با اتفاقی که برای فورس ایندیا افتاد- برای آنان به پایان رسید.
با در نظر گرفتن پیشرفت کلی، ثبات مدیریت و در اختیار داشتن رانندگان ششم و هفتم جدول، با کوچکترین لغزشی از سوی ردبول، رنو میتواند رتبهی سوم سازندگان 2019 را از آن خود کند.
نیکو هالکنبرگ – مسابقه فرمول یک ابوظبی 2018
هالک بیحاشیه در بهترین ردهی ممکن قرار گرفت. او توانست در نبرد جذاب میانهجدولیها، پرز، مگنوسن و همتیمیاش را شکست دهد. یادمان باشد، او هنوز موفق به کسب سکو نشده. شاید چند اسب بخار بیشتر در موتور رنو، بهترین کادوی کریسمس او باشد.
در دنیای متفاوت دنیل ریکاردو، اوضاع متفاوت بود. گورکن فصل کابوسواری را پشت سر گذاشت و شاید بتوان گفت بیشتر از همیلتون از اتمام فصل خوشحال شد. او میخواهد یک بار دیگر شانس خود را با موتور رنو امتحان کند. شاید سخن گفتن از احتمال قهرمانی او زود باشد اما شماره3 کم کم به سن بازنشستگی نزدیک میشود و هیچ کس نمیخواهد نام او را در فهرست “قهرمانان هرگز” در کنار بزرگانی مثل ژیل ویلنوو، استرلینگ ماس و روبنز باریکلو قرار دهد.
به یادماندنیترین برداشت شما از فصل 2018 در کدام قاب نقش بست؟
قهرمانی ریکاردو تو مسابقه چین با سقت هایی که گرفت
قهرمانی ریکاردو در مسابقه موناکو با وضعیت ماشینش
لحظات بیاد موندنی زیاده
ولی برای من جذاب ترین و بیادموندنی ترین و در عین حال شوکه کننده ترین لحظه دور پول پوزیشن لوییس توی سنگاپور بود ینی عاااااالی بووووود جوری که توتو ولف هم بعدش اومد پشت رادیو و با لحن شوکه شده تحسینش کرد
اولیش آذربایجان (وقتی فتل قفل کرد و بوتاس پنچر)
دومین جایی که امسال خیلی بهم حال داد…آلمان بود (لوییز از ۱۴ شروع کرد و اول شد و اینکه فتل رفت خارج پیست)
سومیش تعیین خط سنگاپور (تو بهترین حالت پیش بینی میکردم لوییز از خط ۳ شروع کنه و حتی تصور قهرمانی تو سنگاپور هم برام صفر بود)
آخریش هم پول پوزیشن یاس مارینا (چون میگفتن احتمال داره لوییز dnf بشه)
اولیش پیروزی حماسی فتل تو بحرین با اون مدیریت لاستیک بینظیر که دورای آخرش با حملات بوتاس واقعا نفس گیر بود.
دوم:اتریش که مرسدس دوبل DNF داد و فتل به صدر جدول برگشت
سوم:سیلورستون که فتل و فراری تو خونه مرسدس پیروز شدن.
آخریش هم رانندگی فوق العاده فتل تو آمریکا که قهرمانی همیلتون رو یه هفته عقب انداخت.
با فاصله زیبا ترین سکانس دونات زدنای ناندو و همیلتون و فتل بود…
برای من
غم انگیز ترین صحنه ها:
پنچر شدن بوتاس تو باکو
ابوظبی: خداحافظی ناندو و مکانیکال دی ان اف کیمی تو آخرین مسابقه اش با فراری
هیجان انگیز ترین صحنه ها:
پیچ اول باکو بعد سیفتی کار
دفاع بوتاس از فتل تو سیلور
اشتباه استراتژیک تیم برای بوتاس و مسابقه ای که در تمام مدت دو تا فراری پشتش بودن
ابوظبی: تصادف هالک ( حسابی نگرانش شدم )
نبرد چرخ به چرخ فتل با لوییس و لوییس با کیمی و همینطور بوتاس و مکس
خشمناک ترین لحظه ها:
استرالیا و باگ نرم افزاری
برزیل و برخورد اوکون و مکس
اتریش و دبل دی ان اف مرسدس
سوچی و از دست رفتن بردی که حق بوتاس بود
سیلور و پاول ریکارد و تصادف فراری ها با مرسدس ها
خوشحال کننده ترین لحظه ها:
سبقت زیبای بوتاس از کیمی تو چین
سبقت سه گانه لوییس تو بحرین
خوش و بش فتل و همیلتون تو مکزیک
1 و 2 مرسدس تو خونه
اینا برای من بود تا اونجا که یادم میاد
ببخشید زیاد شد