فراری عملاً دومین مذهب ایتالیاست؛ بنابراین هر زمان که این تیم از جاهطلبیهای بلندپروازانهاش فاصله میگیرد، گمانهزنیها درباره آینده مدیران آن آغاز میشود.
فراری پس از نشان دادن عملکردی امیدوارکننده در پیشفصل و مسابقات ابتدایی پس از تغییر قوانین در سال ۲۰۲۶، اکنون وارد منطقهای خاکستری از نظر رقابتی شده است؛ شرایطی که با قرار گرفتن چارلز لکلرک و لوئیس همیلتون در ردههای چهارم و ششم و فاصله قابل توجه آنها با خودروهای پیش رو، به خوبی نمایان است. فراری در حال حاضر دومین تیم جدول سازندگان است، اما فاصله زیادی با مرسدس دارد و از سوی مکلارن و ردبول نیز تحت فشار است.
پیروزی همیلتون در بارسلونا همچنان نقطه روشن فصل محسوب میشود؛ نتیجهای که باعث شده عملکردهای ناامیدکننده در پیستهایی که فراری انتظار داشت در آنها بدرخشد، بیش از پیش به چشم بیاید.
اشتباهات اجرایی نیز به طور مداوم تکرار شدهاند؛ از جمله ناتوانی در ایجاد اسلیپاستریم برای هر دو خودرو در تعیین خط گرندپری ایتالیا و بار دیگر در آذربایجان. همیلتون نیز بارها از کمبود انضباط تیمی انتقاد کرده است؛ هرچند این موضوع باید در چارچوب تلاش او برای حفظ شانسهای کمرنگش در قهرمانی و انتظارش از تیم برای حمایت از این هدف دیده شود.
این شرایط به طور طبیعی عملکرد مدیریت تیم را زیر ذرهبین برده و واسر نیز با شایعاتی درباره آینده خود مواجه شده است؛ این در حالی است که قرارداد او تا پایان سال ۲۰۲۷ اعتبار دارد.
این شایعات در روزهای اخیر شدت گرفتهاند، هرچند گفته میشود ادعاهایی مبنی بر اینکه او به صورت “مرحلهبهمرحله برای بازنشستگی آماده میشود”، از داخل فراری سرچشمه نگرفتهاند.
اما این شایعات از کجا میآیند؟ بدون شک از منبعی با انگیزهای مشخص؛ یا همانطور که در چنین مواردی معمول است، از وبسایتهای ایتالیایی که موضوع مهم دیگری درباره فراری برای پرداختن ندارند.
موج اخیر گمانهزنیها همزمان با مصاحبه کریستین هورنر، مدیر پیشین تیم ردبول، با روزنامه تایمز منتشر شد؛ مصاحبهای که برای تبلیغ خاطرات جدید او انجام شده و قرار است ماه آینده منتشر شود. هورنر در این کتاب اذعان کرده که داشتن سهم مالکیت در یک تیم، پیششرط بازگشت او به یک نقش مدیریتی ارشد خواهد بود. او گفت:
من همیشه یه نیروی استخدامی بودم.
۲۱ سال کنار دیوار پیت نشستم. دیگه لازم نیست برگردم به همون شرایط… در این مقطع از زندگیام، فقط برای یک تیم حاضرم بدون داشتن سهم مالکیت کار کنم.
آیا به فراری فکر میکنم؟ خب، فراری بزرگترین برند فرمول یکه. این یه رؤیاست و میشه گفت غول خفته فرمول یکه.
کریستین هورنر
پس از گرندپری آذربایجان، از واسر پرسیده شد آیا گمانهزنیهای مداوم درباره جایگاهش، تیم را تحت فشار قرار داده است یا خیر. واسر نیز طبق معمول با لحنی طعنهآمیز و خونسرد پاسخ داد. او گفت:
اگر منظورتون اینه که آیا با آرامش کامل کار میکنیم، نه.
اول برای خود من، ولی برای همه اعضای تیم، رسانهها و حتی ۵۰ درصد سؤالهایی که درباره این موضوع پرسیده میشه، فکر میکنم شرایط یه مقدار خستهکننده شده.
ما برای رده دوم قهرمانی میجنگیم. آخرش همه مدام درباره این موضوع [شایعات درباره جایگاه من] حرف میزنیم و حتی برای بچههای داخل گاراژ هم اینکه درباره این چیزها بحث کنن، بهترین بحثی نیست که میتونیم داشته باشیم. ولی خب، شرایط همینه و دست من نیست.
آقای هورنر دنبال کاره؛ اینو همه میدونن، همهجا.
اما من چیکار میتونم بکنم؟ فقط سعی کنم بهترین کارم رو انجام بدم، تیم رو جلو ببرم، از بچهها بخوام انگیزه داشته باشن و روی چیزهایی که امروز بهتره تمرکز کنن، نه اینکه وقتشون رو با شایعهها هدر بدن.
ولی هر مصاحبهای که انجام میشه، فکر کنم روزی ۲۵ بار دوباره برمیگردیم به همین موضوع.
یک شایعه ساده میتواند از طریق تکرار بیپایان، به چیزی نزدیک به واقعیت تبدیل شود.
اما فراری سابقه کنار گذاشتن مدیران خود در مدت کوتاه را دارد. واسر نیز خودش جایگزین متیا بینوتو شد؛ مدیری که در پایان سال ۲۰۲۲، فصلی که روایت فراری در آن نیز مشابه شرایط فعلی و همراه با از دست دادن توان رقابتی بود، از سمت خود “استعفا داد”. وقتی یک پروژه شکستخورده تلقی میشود، اغلب به یک قربانی انسانی نیاز است.
هورنر نیز به خوبی این موضوع را میداند؛ او در کتاب خاطراتش، برکناری خود را به سیاستهای داخلی پیرامون تغییر مدیریت ردبول پس از مرگ دیتریش ماتشیتسز نسبت داده و همچنین به پایان ناگهانی دورهای از سلطه رقابتی این تیم اشاره کرده است.
او در مصاحبه با تایمز پذیرفت که شخصیتی “مارمایتی” دارد؛ یعنی کسی که یا بسیار دوستش دارید یا از او متنفر میشوید، هرچند سابقه موفقیت قابل توجهی نیز دارد.
وقتی از او پرسیده شد آیا فصل آینده دوباره در پدوک فرمول یک حضور خواهد داشت، گفت:
نمیدونم. هم خود درمانم و هم خود مشکلم.
تضاد جالبی میان مدیر فعلی تیم فراری که از همه طرف تحت فشار پرسشهایی درباره آیندهاش قرار دارد و مردی که در عمارت تاریخی خود در آکسفوردشر، در آرامش گزینههایش را باز گذاشته، دیده میشود. او گفت:
خیلی خوششانسم که میتونم انتخابگر باشم.
اگه هیچ کاری نکنم، میتونم تا هر وقت که از زندگیم روی این سیاره مونده، همینجا زندگی کنم و فقط نگران این باشم که بارون میاد یا نه و چمنها سبز میمونن یا نه.
اما آیا این منو راضی میکنه؟ نه. هنوز حس میکنم یه رقص دیگه مونده. و توتو باید یه کم موهاش رو بههم بریزه.
