فرمول یک ایران – مدیر پیشین تیم فرمول یک فراری استفانو دومینیکالی، می‌گوید که با توجه به فشار و عدم حمایتی که وجود دارد این شغل مدیریت باعث می‌شود که شخص مدیر از لحاظ شخصیتی رشد بالایی داشته باشد.

استفانو دومینیکالی مدیریت تیم فراری را از سال 2008 تا 2014 به عهده داشت. در اولین سال حضورش فراری به قهرمانی جهانی سازندگان رسید و در سال 2010 و 2012 با فرناندو آلونسو به قهرمانی جهانی رانندگان نیز فوق العاده نزدیک شده بودند.

در طی حضور او فراری سالهای بد 2009، 2011 و 2013 را داشت که استفانو در مورد اینکه آیا دلش برای اینکار تنگ شده است یا نه می‌گیوید:

نه، نه واقعا. از یک جهت من خیلی خوشحالم از کاری که امروز انجام می دهم. اما شما مطمئنا وقتیکه در آنجا هستید فشار را حس می کنید و می دانید که در پایان روز چه وقتی که اوضاع خوب باشد و یا بد باشد شما تنها هستید. این، آن تجربه ای می باشد که شما را قادر می کند که به عنوان یک مرد رشد کنید.

دومینیکالی در مورد حمایتی که از طرفداران دریافت می کرد می گوید:

تجربه این حس یک چیز خارق العاده است و من به خاطر دارم وقتیکه ما در مونزا 2010 روی سکو بودیم با فرناندو، یک تجربه خاص و چیزیست که شما نیاز دارید آن را تجربه کنید تا درکش کنید.

با توجه به چالش هایی که این فصل فراری داشته، طرفداران زیادی از وضعیت تیم ناراضی هستند و استفانو می گوید:

به همین خاطر است که حس های گوناگون وجود دارد. فداکاری در این تیم وجود دارد و ناراحتی از جانب دیگر اما همیشه امید هست و آنها دارند مشتاقانه به آینده نگاه می کنند.

9 دیدگاه

  1. siamak

    8

    0

    تغیرات مکرر و سریالی مدیریتی در هر سازمان در میانمدت و بلند مدت عواقب منفی خودشو نشون میده . مخصوصآ اینکه این آمد و شد مدیران تازه از نوع ” اتوبوسی ” خودش هم باشه که هر مدیر تازه وارد دست به تغیر و جابجائی مدیران و عوامل زیردستی خودش بطور گسترده بزنه .
    دومینیکالی تازه درکارش جا افتاده بود که با انجام تغیرات در سطح مدیران عالی فیات و فراری از گزند این ناثباتی مدیریتی در امان نماند . به فاصله کوتاهی هم تیم مدیریت بعدی اتوبوس مدیران زیر دستی خودش رو به فراری رسوند و اینبار آریوابنه و اعوان و انصارش در فاصله کوتاه زمانی جای خودشونو به مسافران اتوبوس بعدی دادند ! نتیجه این عدم ثبات و قوام مدیریتی رو امسال پس از حدود 4 سال داریم مشاهده میکنیم … یک فراری بلاتکلیف و نا منسجم با نتایجی ضعیف و گاهآ فاجعه بار !!
    شاید حمایت لوئیس کامیلری و جان آلکان از ادامه حضور متیا بینوتو این باشه که بخواهند این ریسمان پوسیده و سست رو محکم کنند و دوباره با ایجاد تغیرات مدیریتی به این معضل دامن نزنند .حداقل ما ایرانیها طی سالهای گذشته این مقوله و معضل رو با تمام وجود تجربه کردیم و ماهیتآ با این روش غلط بخوبی آشنائیم ! ایتالیا هم بین کشورهای اروپای غربی از نظر ساختارهای اجتماعی شباهتهای زیادی با رفیق باستانی اش ایران داره !!؟؟…

دیدگاه خود را بیان کنید