راسل پس از گرندپری ایالات متحده از شرایط فعلی مسابقات در فرمول یک ابراز نارضایتی کرد و گفت نتیجهی مسابقه عملاً فقط به تعیین خط و استارت بستگی دارد.
رانندهی مرسدس روز یکشنبه در ردهی ششم به خط پایان رسید؛ همان جایگاهی که پس از استارت در آن قرار گرفته بود، چرا که اکثر رانندگان از استراتژی تکپیت استفاده کردند و این باعث شد او نتواند با ترفندهای استراتژیک جایگاهش را بهبود دهد.
مکس ورشتپن در نهایت بر مسابقه مسلط شد و برای سیزدهمین بار در این فصل از پولپوزیشن تا پیروزی پیش رفت؛ تنها در شش گرندپری امسال برنده از جایگاه نخست استارت نزده است.
جورج راسل گفت:
الان توی فرمول یک فقط یه مسابقهست تا پیچ ۱. دیگه لاستیکا ساییده نمیشن، اختلاف بین سریعترین و کندترین ماشین بین شش نفر اول فقط سهدهم ثانیهست.
معمولاً برای سبقت حداقل به نیم ثانیه اختلاف نیاز داری، پس اگه از پیچ ۱ سوم بیرون میاومدم، امروز رو سکو بودم. ولی چون ششم بیرون اومدم، ششم هم تموم کردم.
راسل در ادامه، در گفتوگو با رسانههای چاپی توضیح داد که دلیل اصلی نبود سبقت، دوام زیاد لاستیکهاست؛ مشکلی که با فشرده بودن سطح رقابت بین تیمها تشدید شده است.
در حال حاضر ردبول، مکلارن، مرسدس و فراری همگی شانس سکو دارند، و در مرحلهی سوم تعیین خط روز شنبه فقط نیم ثانیه اختلاف میان شش رانندهی برتر از ورستپن تا اسکار پیاستری وجود داشت.
راننده مرسدس گفت:
وقتی لاستیک ساییده نمیشه، دیگه اختلاف عملکرد لاستیک (تایر دلتا) هم وجود نداره. توی هر پیستی که میریم، برای سبقت حداقل به نیم ثانیه نیاز داری، واسه همینه که دیگه سبقتی نمیبینیم. حتی یادم نمیاد آخرین باری که مسابقهای دو پیتاستاپه داشتیم کی بود!
با این حال، راسل تمایلی به انتقاد از پیرلی نداشت، چون به گفتهی او، این شرکت لاستیکی تولید کرده که آنقدر باکیفیت است که تیمها تقریباً در تمام پیستها میتوانند با استراتژی تکپیت به نتیجه برسند.
پیرلی هر طور که باشه مورد انتقاده. اگه لاستیکها زود ساییده بشن، میگن عالی نیست، رانندهها نمیتونن فشار بیارن، باید مدیریت کنن، خوششون نمیاد. اگه ساییدگی نباشه، میگن مسابقه کسلکنندهست و هیجان نداره.
در واقع، پیرلی هیچجور نمیتونه برنده بشه. در حالت ایدهآل، لاستیکی میخوای که بتونی باهاش فولگاز رانندگی کنی ولی کل مسابقه دووم نیاره.
بهترین حالت اینه که لاستیک سافت حدود ۱۲ دور، مدیوم ۱۵ دور و لاستیک هارد ۲۰ دور دووم بیاره و بعد بهطور کامل افت کنه. ولی گفتنش خیلی راحتتر از انجامشه.
پیرلی واقعاً سختی میکشه، نهایت تلاشش رو میکنه، و لاستیکی که الان داده خیلی بهتر از قبله، اما همین باعث شده مسابقهها کمتر هیجانانگیز بشن.
راسل معتقد است این وضعیت تا پایان فصل ۲۰۲۵، یعنی در پنج مسابقهی باقیمانده (مکزیک، برزیل، لاسوگاس، قطر و ابوظبی) تغییر نخواهد کرد و همهچیز به قوانین جدید سال آینده موکول شده است:
قطر و وگاس واقعبینانه بهترین شانسهامون هستن، ولی باز هم همهچیز به دور تعیین خط برمیگرده.
اگه یه دور فوقالعاده بزنی و از ردیف اول استارت بزنی، میتونی جارو رو نگه داری، ولی اگه نه، مثل بقیهی مسابقهها میمونه. توی مکزیک هم همین داستانه. همهچیز به مرحله سوم تعیین خط و همون یه مسابقه سر پیچ ۱ خلاصه میشه.



به race pace هم بستگی دارد. چون سرعت مسابقه ای تیم ها نزدیک هم هست، عملا نمی توان سبقت گرفت حتی در پیست هایی که چندین drs Zone دارند و مسیر های سبقت گیری زیادی دارند. وای به حال پیست هایی مثل مجارستان که کل track نمی توان سبقت گرفت و فقط مسیر مستقیمی اصلی می توان سبقت گرفت. همیلتون در مسابقه ۲۰۲۱ مجارستان با وجود اینکه مرسدس خیلی بهتر از Alpine بود و تایر های بهتری هم داشت، پدرش در آمد که توانست از Alonso سبقت بگیرد.
داداش برعکس گفتی ، چون فاصله ی عملکردی تیم ها زیاده سبقت زیادی نمیبینیم اگر عملکردشون نزدیک هم باشه که رقابت بوجود میاد و تعداد سبقت ها هم زیاد میشه .
الآن تو این دو ساله مک لارن با فاصله خودروی بهتری داشته پس از اونت ردبول ماشین خوبی داشته بعلاوه نبوغ ورشتپن تونست پارسال قهرمانی بدست بیاره بعد از اونا فراری با عملکرد ماشین ضعیفش سومه .
به نظر شما اگه فراری ماشینی در حد مک لارن داشت لکلرک و همیلتون اجازه ی نفس کشیدن به لندو و اسکار میدادن؟ هرگز
جورج پیست سنگاپور با آستین اشتباه گرفته که سبقت گیری درش سخته ولی مهم اینه که اگه جورج تو پیچ اول آستین هم لیدر در میومد فکر نکنم به پودیوم هم میرسید بخاطر سرعت مسابقه ای که داشت بعدش بجای که از پیس ماشینش انتقاد کنه و از تیمش بخواد ماشین سریعتری بهش بدن مثل سنگاپور باشه ولی میاد از پیچ اول و مدیریت لاستیک حرف میزنه که برای همه راننده ها یکسان هست.
توی استینت اول Q3 تنها رانند ه ای که بدون اشتباه رانندگی کرد مکس بود که تونست پوزیشن خودش حفظ کنه.
مکس هم اگه ماشینش از نیم فصل دوم اوکی نشده بود این بردها با رانندگی بی نقصش ازش نمی دیدیم.
راسل توی مسابقه اسپرینت که پشت مکس بود خوب میتونست بهش حمله کنه ولی توی مسابقه اصلی که پشت پیاستری بود، یه دفعه، نمیتونست حمله کنه! اصلا هم به خاطر این نبود که سبقتش از پیاستری به نفع مکسه.
شرایط مسابقه دادن در اسپرینت و شرایط ریس فرق داره باید استراتژی پیدا کنن و جورج تو اسپرینت بخاطر برخورد رانندگان مکلارن و بقیه آمد دومی و لپهای اول کلی باطری و تایر استفاده کرد خودش نزدیک مکس نگه داشته بود ولی بعدش افت کرد اگه ریس بود اینجوری فشار نمیورد.
بنظرم راسل بیراه نمیگه هرچند درصد کمی از مشکل به پیرلی مربوط میشه.
هوای تمیز تبدیل به یکی از مهم ترین عناصر در رقابت بین ماشین ها شده. در انتهای دوره قبلی هم همه از همین شاکی بودن که هوای تمیز پادشاهه و …. اتفاقی که اون موقع هم افتاد، تکرار شده.
دلیلش هم مشخصه. خود تیم ها. هرچی زمان میگذره به لطف مهندسین، ایرودینامیک ماشین ها موثر تر و بهتر میشه. البته بهای اون هم روی لیمیت طراحی کردن قطعات ایرودینامیکی هست.
حالا دوتا اتفاق در اخرین فصل این دوره از قانون اتفاق افتاده.
1. تیم ها اینقدر در طراحی ماشین هاشون پیشرفت کردن که نه تنها دنبال سریع تر کردن ماشینشون هستن، بلکه روی هوای خروجی از ماشین یا همون هوای کثیفی که ماشینشون ایجاد میکنه هم کار میکنن. سعی میکنن ایرودینامیک ماشین رو طوری طراحی کنن که بدترین هوای کثیف رو تولید کنه و ماشین پشت سری رو به فنای عظمی بده.
2. روی لیمیت طراحی کردن ایرو ماشین اگرچه باعث سریع تر شدن و موثر تر شدن قطعات میشه، اما اگر هوایی که به این قطعات میخوره، کمی از هوایی که انتظار دارن اشوبناک تر باشه( کثیف تر باشه) تاثیر اون قطعات بشدت افت میکنه و ماشین به انی پرفورمنس زیادی از دست میده.
حالا اگر دو مورد بالا رو ترکیب کنیم، می بینیم که چرا کلیات حرف راسل درست هست. ماشین جلویی در هوای تمیز تقریبن مشکلی نداره. لاسیتک ها و دمای موتور و ترمز و … رو میتونه در بهترین شرایط مدیریت کنه. اما از نفر اول به بعد دیگه داستان متفاوت میشه. اونها بفرض داشتن پرفورمنس، یا باید حمله کنن و قید لاستیک رو بزنن. یا یکم فاصله بیاندازن و منتظر اشتباه راننده جلویی یا سوتی تیمش باشن.
دقیقا میخواستم بگم کاش فیا این مدل پیست ها رو ۲ پیت اجباری بزاره و تا دوره ۱۵ پیت رو هم ببنده که کسی نخواهد زرنگ بازی در بیاره، مگه تو شرایط ضروری …