فرمول یک اتریش ؛ معرفی پیست ردبول رینگ

فرمول یک ایران – بعد از گرندپری آذربایجان پرحاشیه ای که داشتیم حالا به نهمین قسمت از فرمول یک 2017 رسیده ایم، گرندپری اتریش .

این گرندپری در پیست ردبول رینگ برگزار خواهد شد، پیست خانگی تیم ردبول. برای آشنایی بیشتر با پیست با ما همراه باشید.

نگاهی بر پیست ردبول رینگ اتریش ؛

داستان فرمول یک اتریش، همانند بسیاری از مسابقات دیگر با محلی های عاشق موتوراسپورت در دهه 50 میلادی شروع می شود. آن ها یک پیست L مانند با مانع های مخروطی و یونجه های روی هم انباشته ساختند. اولین مسابقه ی پیست در سال 1958 برگزار شد که در مسابقه ی ماشین های اسپورت، ولفگنگ ون تریپس از تیم پورشه توانست پیروز شود. انتقادات زیادی از ناهموار بودن پیست می شد، با این حال این پیست موفق شد تا دو گرندپری فرمول دو در سال های 1959 و 1960 را میزبانی کند. مالکان پیست آرزو داشتند که مسابقات فرمول یک را میزبانی کنند، آن ها موفق شدند تا در سال های 1961 و 1963 میزبان دو رقابت غیرقهرمانی فرمول یک باشند که اینس آیرلند و جک برابهام برنده ی این دو مسابقه شدند.

ظهور راننده ی اتریشی ای به نام یوخن قینت باعث شد تا علاقه ی آن ها بیشتر هم بشود. با رانندگی قینت در فرمول یک، زِلتوِگ ( نام قدیمی پیست که از شهر گرفته شده بود) نهایتا در سال 1964 به آرزویش رسید، لورنزو باندینی توانست اولین و تنها پیروزی اش را جشن بگیرد. در سال 1965 فرمول یک تصمیم گرفت که برنگردد، البته مسابقه ماشین های اسپورت به صورت عادی برگزار شد و یوخن قینت توانست با فراری قهرمان شود.

موفقیت قینت همزمان شد با رشد محبوبیت فرمول یک و این امر باعث شد تا تصمیمی مبنی بر ساخت یک پیست مسابقه ای گرفته شود. اوستراگرینگ (osterreichring) در میان طبیعتی بکر قرار گرفته بود و مشخص شد که یکی از سریع ترین پیست های دنیاست. پیچ های تاثیرگذارش، زیبایی هایی خارق العاده اش و به چالش کشیدن راننده ها آن را به یک بخش مهم از فرمول یک تبدیل کرد.

اولین مسابقه فرمول یک در سال 1970 در این پیست برگزار شد. قینت در طول فصل با لوتوس یکه تازی می کرد و به نظر می رسید که بتواند در مسابقه ی خانگی خودش برنده شود ولی از بخت بد هواداران این جکی ایکس بود که برد را برای فراری کسب کرد. همیشه سال بعدی هم هست، اما متاسفانه قینت در مسابقه ی بعدی که در مونزای ایتالیا بود جانش را از دست داد. متاسفانه او اولین و خوشبختانه او آخرین فردی بود که پس از مرگش قهرمان شد.

فرمول یک و ملت اتریش نابود شدند. اما یک قهرمان دیگر وارد صحنه شد، نیکی لائودا. در دهه ی هفتاد میلادی، هواداران هر سال می آمدند تا برد نیکی لائودا را ببینند، اما به نظر رسم بود کسانی برنده ی مسابقه شوند که انتظار نمی رفت پیروز آن ها باشند. بعد از یک دهه و در سال 1984 ، نیکی لائودایی که از بازنشستگی برگشته بود بالاخره توانست برنده ی مسابقه ی خانگی اش باشد.

بعد از بعضی تصادفات، دعوا با کشاورزهای محلی بر سر محل پارکینگ ماشین ها و حسی که می گفت پیست ایمن نیست، فرمول یک اتریش در سال 1987 از تقویم خط خورد. پیست مسابقات دیگری را میزبانی می کرد اما کم کم نیاز به تعمیر داشت، شرکت A1 هزینه های تعمیر پیست را پرداخت کرد و به ازای آن نام پیست به A1 رینگ تغییر کرد و فرمول یک را در سال 1997 به اتریش بازگرداند تا این که در سال 2003 دوباره اتریش از تقویم خارج شد.

پس از چند سال برنامه های زیادی برای پیشرفت پیست ریخته شد و نامش نیز به ردبول رینگ تغییر کرد و این پیست از سال 2011 درهایش گشوده شد و از آن سال میزبان رقابت هایی همچون DTM ، رقابت های جهانی رنو و لمانز اروپایی بوده است.

نگاهی فنی تر

پیست ردبول رینگ 10 پیچ دارد و طول آن 4.318 کیلومتر است، راننده ها مسافت 306.452 کیلومتری را در 71 دور می پیمایند، مایکل شوماخر هم با زمان 1:08.337 در این پیست رکورددار است.

ردبول رینگ به صورت رسمی 10 پیچ دارد ولی شاید پیچ های واقعی آن 7 پیچ باشند که آن را به یکی از ساده ترین پیست های سال تبدیل می کند.

این پیست از اولین پیست هایی بود که توسط هرمان تیلکه بازطراحی شد تا در سال 1997 به فرمول یک برگردد. حاشیه های زیاد پیست ها و نوع آن ها باعث شده تا شکایت هایی زیادی به خاطر بریدن پیچ صورت گیرد.

سال پیش مسئولین آمدند و رمپ های جدیدی را نصب کردند تا از بریدن پیچ جلوگیری شود ولی این رمپ های جدید به خاطر تصادف دنیل کویات در تعیین خط مورد انتقاد قرار گرفتند.

نقشه ی پیست ردبول رینگ همراه با نمودار تغییرات ارتفاع آن

پیست یکی از سریع ترین های فرمول یک است و سایندگی سطح متوسطی دارد. پس پیرلی با آوردن نرم ترین لاستیک چالشی در انتخاب استراتژی ایجاد کرده است. سال گذشته استراتژی اشتباه فراری باعث شد تا لاستیک سباستین فتل بترکد و مسابقه برایش نابود شود.

یکی از چالش های پیش روی تیم ها تنظیمات درست ماشین است، ست آپ باید به گونه ای باشد که مطمئن شویم پیشرانه ی هیبریدی می تواند تمام انرژی ای که نیاز است را در پیستی کوتاه تامین کند. این مسئله در سال 2017 مشکل تر هم می شود چون ماشین های امسال نیاز بیشتری دارند تا تخته گاز برانند.

نیکو هالکنبرگ می گوید:

پیست کوچکی است که پیچ های زیادی دارد. خیلی مهم است که به درک نادرستی از آن نرسید چون خیلی چالش برانگیز و فنی است.

پیچ اول یک پیچ تند ولی 90 درجه ای سریع است. حاشیه های کمی برای این پیچ در نظر گرفته شده است، کار راننده برای این که زودتر نیروی خود را برای مستقیمی بعدی به کار گیرد سخت تر می شود.

سپس به پیچ باریک 2 می رسیم که بعد از آن ارتفاع پیست بیشتر می شود. محل تشخیص DRS در نزدیکی این پیچ واقع است و محل فعال شدن آن پس از پیچ 3 . این پیچ های کند که توسط مستقیمی هایی به هم وصل شده اند شاهد اتفاقات زیادی به خصوص در دور اول خواهند بود.

راننده ها با سرعت زیادی در پیچ سوم ترمز سختی می کنند ولی این بار در خروج فضای بیشتری دارند.

پس از گذر از پیچ چهار به چند پیچ تو در تو می رسیم که با ماشین های امسال می توان بهتر از آن ها عبور کرد چون داونفورس بهتری دارند. حاشیه های کنار مسیر در این پیچ ها هم کار را سخت تر کرده است، حاشیه ها بیشتر از چمن است تا آسفالت.

پیچ های 9 و 10 پیست ردبول رینگ اتریش

سپس به دو پیچ پایانی می رسیم، هر دو پیچ های کوتاه و سریعی هستند. ورودی پیت لین بین این دو پیچ قرار دارد، محل تشخیص DRS دوم نیز کنار ورودی پیت لین می باشد و با یک خروج خوب از پیچ 10 می توانید در مستقیمی بعدی سریع باشید.

برای آشنایی بیشتر با پیست می توانید ویدئوی زیر را مشاهده فرمایید:
[videojs_video url=”http://hw14.asset.aparat.com/aparat-video/ba5f47018d2dd5ef64796c44d9ed195a7542498-360p__23844.mp4″ width=”752″]

آمار های گرندپری اتریش :