روایت سباستین فتل از مسیر افتش در فراری

سباستین فتل اعتراف کرده که در دو فصل پایانی حضورش در فرمول یک با فراری، عملاً در مسیر افت قرار داشته است.

فتل در سال ۲۰۱۵ پس از شش فصل بسیار موفق با ردبول که حاصل آن چهار قهرمانی جهان بود، به تیم مارانلو پیوست و خیلی زود خود را به‌عنوان راننده شماره یک اسکودریا تثبیت کرد.

او طی چهار سال، ۱۳ پیروزی به دست آورد؛ در حالی که هم‌تیمی‌اش کیمی رایکونن تنها یک بار برنده شد. فتل در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ برای قهرمانی جنگید؛ در ۲۰۱۷ از آوریل تا سپتامبر صدرنشین جدول بود، اما در هر دو فصل در نهایت مغلوب لوئیس همیلتون شد.

اما وقتی رایکونن در ۲۰۱۹ جای خود را به چارلز لکلرک داد، استعداد جوان فراری خیلی زود دست بالا را پیدا کرد؛ لکلرک همان سال ۲۶۴ امتیاز در برابر ۲۴۰ امتیاز فتل کسب کرد و دو پیروزی مقابل یک پیروزی به دست آورد، ضمن اینکه یک نقص فنی، برد سوم را در بحرین از او گرفت.

سپس در فصل سخت ۲۰۲۰ برای فراری، فتل به‌طور محسوسی از لکلرک عقب افتاد؛ ۳۳ امتیاز در برابر ۹۸ امتیاز، آن هم در حالی که فراری پیش از شروع همان فصل، کارلوس ساینز را برای ۲۰۲۱ جذب کرده بود.

متیا بینوتو، چارلز لکلرک و سباستین فتل – موناکو 2019

سباستین فتل گفت:

من ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ وارد فرمول یک شدم و راستش فکر می‌کنم تا حدود ۲۰۱۰ با اینکه قهرمان شدم، کم‌کم به اوجم رسیده بودم. بعدش توی ۲۰۱۱، از نظر آمادگی برای قهرمانی خیلی بهتر از ۲۰۱۰ بودم و بعدش هم چند سال خیلی قوی داشتم که قهرمان شدم.

۲۰۱۵ واقعاً سال خیلی خوبی بود، ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ هم همین‌طور، اما ۲۰۱۹ و انصافاً ۲۰۲۰، دیگه داشتم سرازیری رو می‌رفتم. الان خوشحالم که می‌تونم اینو بگم، چون اون فشار نهایی و هل‌دادن آخر رو دیگه واقعاً تو خودم نداشتم.

این راننده آلمانی توضیح داد که انگیزه، تفاوت اصلی او با لکلرکِ ۱۰ سال جوان‌تر بوده است:

چارلز یه انرژی فوق‌العاده داشت. راستش من یه جورایی اشباع شده بودم؛ چهار تا قهرمانی جهان برده بودم، کلی مسابقه و پول پوزیشن داشتم.

تنها چیزی که برام مهم بود بردن بود. من از اون ورزشکارایی بودم که فقط می‌خواست ببره؛ بزرگ‌ترین جام، اون لحظه روی سکو که می‌دونی برنده شدی، حس صبح دوشنبه که بگی مسابقه قبلی رو بردم و حالم عالیه.

ولی این حس خیلی زود تموم می‌شه و باید دوباره ببری.

اما چارلز که اومد، وقتی پنجم و ششم می‌شدیم، از همین نتایج هم ذوق می‌کرد، چون تو مرحله متفاوتی از دوران حرفه‌ای‌اش بود و اولین بارش بود ماشین رقابتی داشت. فکر می‌کنم از همون‌جا بود که من یه کم به مشکل خوردم.

بعد ۲۰۲۰ رسید؛ یه سال واقعاً عجیب با کرونا. مسابقه نمی‌دادیم، یه استراحت فوق‌العاده گیرم اومد که هیچ‌وقت تجربه‌اش نکرده بودم و واقعاً از بودن با خانواده لذت بردم. هم‌زمان با بزرگ‌تر شدن بچه‌ها، نسبت به مشکلات دنیا حساس‌تر شدم و این مسائل روی من اثر گذاشت. فکر می‌کنم اون موقع دیگه تو اوج نبودم.

چارلز لکلرک ، فرناندو آلونسو و سباستین فتل – فرمول یک 2021

با این حال، فتل همچنان یک چالش جدید را پذیرفت و به تیم استون مارتین پیوست؛ تیمی که ادامه پروژه فورس ایندیا/ریسینگ پوینت بود، اما با منابع مالی بسیار بیشتر تحت حمایت لارنس استرول.

او در این‌باره گفت:

فکر می‌کنم تهش دنبال این بودم که به خودم ثابت کنم… “آیا هنوز می‌تونم انجامش بدم؟” که شاید مسخره به نظر بیاد، چون بارها ثابتش کرده بودم. ولی این حس با یه جور تردید و ناامنی قاطی شده بود؛ چیزی که همه‌مون داریم و همه راننده‌های الان گرید هم دارنش.

سال‌ها پیش درباره این موضوع با مایکل [شوماخر] حرف زده بودم و حتی اون هم این حس رو داشت. و وقتی می‌گم “حتی اون” به‌خاطر اینه که اون بزرگ‌ترینِ همه بود. من با پوسترهاش بزرگ شدم. تو ذهن من اون بهترینِ ممکن توی مسابقه بود. و اون هم ناامنی داشت. “چی؟ تو هم؟”

پس همه‌مون این حس رو داریم. و فکر می‌کنم اون سال‌ها، از نظر نتیجه شاید دوست داشتم تیم سریع‌تر رشد کنه، ولی برای خودم مهم بودن، چون دوباره با رانندگی‌ام حس راحتی پیدا کردم. فکر می‌کنم حتی تو مقطع‌های پایانی هم عملکردهای اوج داشتم، ولی در مجموع، اوج مطلق؟ احتمالاً نه.

فتل طی دو فصل حضورش در استون مارتین، راننده شماره یک تیم بود و سپس بازنشسته شد و جای خود را به فرناندو آلونسو داد. فصل ۲۰۲۱ آخرین سکوی فرمول یک او را در باکو رقم زد؛ سکویی دیگر در مجارستان به‌دلیل رد صلاحیت از مقام دوم به‌خاطر ناکافی بودن نمونه سوخت از دست رفت.