سباستین فتل، قهرمان چهار دوره جهان فرمول یک در مستند جدیدی با عنوان زندگی سباستین فتل، جزئیات تازه‌ای فاش کرده که چگونه جلسه‌ای غیرمعمول در تیم ردبول، نزدیک بود مانع کسب نخستین عنوان قهرمانی جهان او شود.
فتل در سال ۲۰۱۰، دومین فصل حضورش در این تیم را سپری می‌کرد و در حالی که فقط دو مسابقه تا پایان فصل باقی مانده بود، در رقابتی پنج‌جانبه برای قهرمانی قرار داشت. هم‌تیمی‌اش مارک وبر، فرناندو آلونسو از تیم فراری و رانندگان مک‌لارن، یعنی لوئیس همیلتون و جنسن باتن رقبای او بودند.
پیش از گرندپری برزیل، فتل با ۲۵ امتیاز اختلاف نسبت به آلونسو که با ۲۳۱ امتیاز صدرنشین جدول قهرمانی بود، در رده چهارم قرار داشت. وبر با ۲۲۰ امتیاز دوم بود و همیلتون نیز ۲۱۰ امتیاز داشت.
مرحله تعیین خط آشفته در پیست اینترلاگوس باعث شد نیکو هالکنبرگ، راننده تازه‌کار ویلیامز، پول پوزیشن را به دست آورد؛ اما فتل موفق شد وبر را پشت سر بگذارد و در ردیف نخست کنار هالکنبرگ قرار بگیرد. راننده استرالیایی سوم شد و همیلتون و آلونسو نیز در رده‌های بعدی قرار گرفتند.
فتل اکنون فاش کرده است که پس از مرحله تعیین خط، کریستین هورنر و هلموت مارکو، مدیران ارشد ردبول از او خواسته بودند در مسابقه اجازه دهد وبر از او سبقت بگیرد و برنده شود؛ زیرا آن‌ها تصور می‌کردند وبر بهترین شانس ردبول برای جبران فاصله با آلونسو در رقابت قهرمانی است.
فتل در مستند جدید خود گفت:
بعدش نوبت مسابقه برزیل رسید. اونجا دکتر مارکو و کریستین هورنر من رو کنار کشیدن و روز شنبه گفتن: “خب، الان تو جلویی، اما می‌خوایم مارک برنده بشه، چون امتیاز بیشتری توی رقابت قهرمانی جهان داره.”
سباستین فتل و مارک وبر
با این حال، فتل اعتراف کرد که پس از کمی تأمل، حاضر نشده بود تا زمانی که شانس قهرمانی‌اش رسماً از بین نرفته، از رؤیای کسب عنوان قهرمانی خودش دست بکشد. او ادامه داد:
اوه، خب، من به شانس خودم باور داشتم و گفتم: “باشه، فردا درباره‌اش حرف می‌زنیم.”
یه شب بهش فکر کردم و بعد به هر سه نفرشون گفتم: “من کاملاً یک بازیکن تیمی‌ام. اگه شرایطی پیش بیاد که دیگه شانسی برای ادامه دادن نداشته باشم، همون لحظه کنار می‌کشم و راه رو براش باز می‌کنم.
اما هنوز خودم هم توی رقابت هستم. تا وقتی که هنوز شانس دارم، مسابقه خودم رو می‌دم.”
فتل در ادامه مسابقه برزیل را برد و وبر دوم شد و آلونسو در جایگاه سوم قرار گرفت. به این ترتیب، رقابت قهرمانی میان این سه راننده و همیلتون تا مسابقه پایانی فصل در ابوظبی همچنان باز ماند.
این نتیجه در پیست یاس مارینا اهمیت سرنوشت‌سازی پیدا کرد. آلونسو تصمیم گرفت توقف زودهنگام وبر در پیت را پوشش دهد، اما در نهایت هر دوی آن‌ها پشت سر ویتالی پتروف، راننده‌ای که در رده ششم قرار داشت، گرفتار شدند.
فتل از این فرصت استفاده کرد و مسابقه را جلوتر از همیلتون و باتن به پایان رساند و با اختلاف تنها چهار امتیاز، آلونسو را شکست داد و قهرمان جهان شد.
اگر او در برزیل راه را برای وبر باز می‌کرد، هر دو راننده با ۲۴۹ امتیاز به پایان فصل می‌رسیدند و سه امتیاز از آلونسو عقب می‌ماندند.
فتل به یاد آورد که حتی پیش از شروع مسابقه نیز صحبت‌ها حول این موضوع بود که وبر چگونه می‌تواند قهرمان جهان شود. او گفت:
مارک دوباره پرسید: “خب، با این موضوع چی کار کنیم؟ اینجا و اونجا چطور مدیریتش کنیم؟”
یه جایی هم سؤال رو از من پرسیدن: “تو درباره همه این‌ها چی فکر می‌کنی؟”
با خودم گفتم: “آره، چه حرف‌های بی‌خودی!”
معلومه که چنین احتمالاتی وجود داره، اما بالاخره همه چیز یه جایی تموم می‌شه. پس لازم نیست نگرانش باشیم.
یه جایی سؤال رو از من پرسیدن و من گفتم: “بله، از نظر من… موضوع خیلی ساده‌ست: می‌خوام مسابقه رو ببرم و بقیه چیزها دست من نیست.”
