کیمی آنتونلی پس از قطعی کردن عنوان قهرمانی جهان فرمول یک ۲۰۲۶ در گرندپری مکزیکوسیتی، اعلام کرد می‌خواهد عکس ویژه‌اش در کنار لوئیس همیلتون و مکس ورشتپن را قاب کند و روی دیوار خانه‌اش بزند.
راننده ۲۰ ساله مرسدس با قرار گرفتن در جایگاه سوم مسابقه مکزیک، به جوان‌ترین قهرمان تاریخ فرمول یک تبدیل شد؛ رکوردی که با توجه به قوانین فعلی سوپرلایسنس، شکستن آن در سال‌های آینده کار آسانی نخواهد بود.
آنتونلی پس از عملکرد درخشانش در آستین، از قبل می‌دانست که قهرمانی‌اش در مکزیک تا حد زیادی فقط یک مسئله زمانی است، اما خودش تأکید کرد که این موضوع باعث نشد آخر هفته‌ای بدون فشار را تجربه کند. او گفت:
توی آستین خیلی هجومی‌تر بودم و کاملاً توی لحظه زندگی می‌کردم، ولی اینجا توی مکزیک، مخصوصاً در تعیین خط، یه جورایی تحت فشارتر بودم.
اون شدت و تیزی همیشگی رو توی رانندگیم نداشتم و از این نظر آخر هفته آسونی نبود. ولی حالا بالاخره قهرمانی رو قطعی کردیم و می‌تونیم از بقیه فصل لذت ببریم.
آنتونلی اعتراف کرد که این استرس را به مسابقه هم با خودش برده بود و در دورهای ابتدایی بیش از حد محتاط عمل کرد:
اول مسابقه خیلی محتاط بودم و فضای زیادی به بقیه می‌دادم. احتمالاً بیش از حد داشتم مطمئن رانندگی می‌کردم.
ولی بعد دیدم که سرعت خوبی دارم، مخصوصاً توی استینت اول. می‌دونستم که می‌تونیم وارد جدال بشیم، چون ماشین روی لاستیک‌های کارکرده واقعاً خوب بود.
بعد هم طبیعتاً با پرچم قرمز همه‌چیز از صفر شروع شد.
به گفته آنتونلی، درست بعد از همین توقف مسابقه بود که تصمیم گرفت محافظه‌کاری را کنار بگذارد و ریسک بیشتری بپذیرد؛ تصمیمی که در نهایت به یکی از مهم‌ترین لحظات مسابقه‌اش منجر شد:
همون لحظه با خودم گفتم: “می‌دونی چیه؟ باید بیشتر ریسک کنم.”
یه فرصت داشتم که چند تا رده بگیرم و اون سبقت از چارلز واقعاً حیاتی بود تا بتونم روی سکو برم.
بعدش هم سعی کردم تا آخر نزدیک بمونم. استینت آخر خیلی لذت‌بخش بود. فکر می‌کنم هر سه‌تاییمون توی دو ثانیه کنار هم بودیم و همه فشار می‌آوردیم.
سبقت گرفتن خیلی سخت بود، ولی شدت مسابقه بالا بود و خیلی هم خوش گذشت.
آندره کیمی آنتونلی
آخرین دور احساسی؛ “دیگه پیست رو نمی‌دیدم”
آنتونلی در پایان مسابقه تنها چهار ثانیه با مکس ورشتپن فاصله داشت؛ اما خودش توضیح داد که این اختلاف به دلیل یک دور پایانی کاملاً احساسی به وجود آمد. او گفت:
توی آخرین دور یه کم سرعتم رو کم کردم، چون واقعاً دیگه پیست رو نمی‌دیدم. خیلی احساسی شده بودم و با خودم گفتم: “فقط یه کم عقب بکش، وگرنه همین‌جا تصادف می‌کنی!”
خوب بود که ماشین رو تا آخر به خط پایان برسونم.
همون موقع داشتم گریه می‌کردم. درست نمی‌تونستم جلوی خودم رو ببینم. از لای اشک‌هام فقط یه جوری دو تا فراری رو می‌دیدم.
خیلی لحظه خاصی بود. کلی خاطره از ذهنم رد شد؛ از دوران کارتینگ تا رسیدن به اینجا.
اون آخرین دور واقعاً ویژه بود و وقتی از خط پایان رد شدم، دیگه همه احساساتم بیرون ریخت، چون یکی از بزرگ‌ترین رؤیاهای زندگیم رو به دست آورده بودم. خیلی خاص بود.
سکو کنار همیلتون و ورشتپن؛ عکسی برای قاب کردن
یکی از خاص‌ترین لحظات روز برای آنتونلی بعد از پایان مسابقه و در بخش استادیومی فورو سول رقم خورد؛ جایی که پدر و مادرش که برای تماشای مسابقه به مکزیک آمده بودند، از او استقبال کردند.
او سپس روی سکوی قهرمانی در کنار دو تن از بزرگ‌ترین رانندگان تاریخ فرمول یک، یعنی لوئیس همیلتون و مکس ورشتپن ایستاد.
از نگاه آنتونلی، قهرمانی اول جهان نمی‌توانست پایان بهتری از این داشته باشد؛ به‌ویژه لحظه‌ای که همیلتون و ورشتپن او را روی شانه‌هایشان بالا بردند. او در این‌باره گفت:
قطعاً اون عکس رو قاب می‌کنم و توی خونه می‌زنم، چون یه لحظه فوق‌العاده بود.
اینکه این همه احترام از طرف دو راننده فوق‌العاده ببینی که توی تاریخ این ورزش جاودانه شدن، واقعاً چیز خاصیه.
این لحظه همیشه توی ذهنم می‌مونه و هیچوقت فراموش نمیشه. حتماً قابش می‌کنم و روی دیوار خونه می‌زنمش که هر وقت می‌رم داخل، خوب ببینمش.
اشک دوباره با آهنگ‌های ایتالیایی و یاد پدربزرگ
مراسم سکو برای آنتونلی به همانجا ختم نشد. پس از پایان مراسم رسمی، دی‌جی پیست دو قطعه ایتالیایی، Nessun Dorma و Sarà, perché ti amo را پخش کرد؛ آهنگ‌هایی که بار دیگر راننده قهرمان مرسدس را تحت تأثیر قرار داد.
آنتونلی توضیح داد که آهنگ اول برای او معنای ویژه‌ای داشته است، زیرا پدربزرگش همیشه به آن گوش می‌داد. او گفت:
آره، آهنگ اول خیلی منو احساسی کرد، چون آهنگی بود که پدربزرگم همیشه گوش می‌داد. برای همین شنیدنش خیلی خاص بود.
فکر می‌کنم اون… فکر می‌کنم خیلی بهم افتخار می‌کرد.
آنتونلی هنگام بیان این جمله‌ها بار دیگر اشک ریخت؛ اتفاقی که باعث تشویق خبرنگاران حاضر شد. او با لبخند ادامه داد:
خدای من، امروز واقعاً زیادی گریه کردم، ولی خوبه!
آره، به خاطر پدربزرگم خیلی احساسی شدم و خیلی هم خوشحال بودم، به خاطر اون.
تبریک به مرسدس و آنتونلی
عجب عکس خفنیه یازده دوره قهرمانی جهان بلندش کردن!
تبریک میگم عکسی با حضور ۱۲ قهرمانی یکی از بهترین روزهای تاریخ فرمول یک افرین به مکس و لویس ک بلندش کردن افرررین👏👏👏♥️👏👏👏
از دید یک راننده؛ فشاری که در لحظه به او وارد می شود و تحمل وحشتناک این فشار و استرس بی پایان ؛ همگی مؤید این هستند که برای قهرمان جهان بودن باید اعصاب و روان بی پایان داشت. اینکه شوماخر و همیلتون و فتل و فرشتاپن بارها و بارها این فشارها را به سمت پیروزی و قهرمانی سوق داده اند نشانگر بزرگی و عظمت این مردان تکرارنشدنی است. بنظرم آنتونلی نیز توان الحاق شدن به این بزرگ مردان را خواهد داشت. فقط به این جمله آنتونلی توجه کنید “توی آخرین دور یه کم سرعتم رو کم کردم، چون واقعاً دیگه پیست رو نمی‌دیدم… همون موقع داشتم گریه می‌کردم. درست نمی‌تونستم جلوی خودم رو ببینم. از لای اشک‌هام فقط یه جوری دو تا فراری رو می‌دیدم.” عظمت فشار روانی مسابقه در تک تک کلماتش موج می زند.
این قاب عکس برای همیشه تو تاریخ f1 نماد میشه.
فقط الان حال جورج خریدارم می دونم چه حالی داره درسته حرکتش خیلی قشنگ و ورزشی بود که آمد ب کیمی تبریک گفت ولی تو دلش خیلی غم داره که چطور اینجور شکست خوردم اینم از یه راننده تازه وارد و بدتر مطبوعات و کارشناسان بریتانیای کلی بهش طعنه و کنایه خواهند زد چون این ورزش اول مال خودشون می دونن بعدش بقیه.
باور کنید اگر اول فصل همین سایت نظر سنجی داشت بین کیمی و جورج بالای 90% می گفتن جورج قهرمان میشه…
فکر کنم الان هیچ راننده ای دلش نمی خواد جای جورج باشه، با این حالش که فقط دوس داره فصل زود تموم بشه.
سلام. تبریک فراوان به کیمی و طرفدار هاش ، به مرسدس و توتو ولف و همچنین پیتر بونینگتون بابت این دستاورد فوق العاده و رکوردی که شکسته شد که شاید اون روز هایی که سب بدستش آورده بود کسی فکر نمیکرد روزی با این اختلاف این رکورد به دست راننده با استعدادی مثل کیمی شکسته بشه. حتی تو روزی که خیلی راحت میتونست با نهمی هم قهرمانی رو ببره تمام تلاشش رو کرد و بهترین نتیجه ای که میتونست بگیره رو کسب کرد ، مثل دایو شاهکاری که روی لکلرک زد و خیلی تمیز در پیست موند و شاید میخواست قهرمانی رو حتما روی پودیوم جشن بگیره. اون هم در کنار دو قهرمان بزرگ فرمول یک. عجب ریسی بود و چقدر هممون لذت بردیم. اون هم با پیروزی مکس در روزی که کسی فکرش رو نمیکرد از ۵ ام بیاد و برنده بشه ، البته هیچوقت نباید قهرمان هایی مثل خودش رو فراموش کرد که هرجا که باشن ممکنه برسن و ببرن:) با استارت عالی و سبقت هایی که گرفت و استفاده به موقع و درست از فرصتی که گیرش اومد جلو افتاد و برخلاف هرج و مرجی که شکل گرفته بود با ثبات کار کرد. به قول جی پی یه مدیریت مکزیکی هم نیاز داشت و کی بهتر از مکس. حتی با وجود ماشینی که در استارت مطمئن نبوده دفاع فوق العاده ای جلوی لوییس انجام داد. کیمی یخورده هم باید خوشحال باشه که قهرمانی رو قطعی کرد مگرنه اگر ردبول زودتر برگشته بود قطعا کارش سخت تر میشد ، هرچند که با رانندگی بی نظیرش شایسته قهرمانی این فصل بود.
و ردبول بی ثبات. از عملکرد عجیب و غریب آمریکا تا برد در مکزیک ، هرچند که هوای تمیز تاثیر خیلی زیادی در این پیروزی داشت. مگرنه استینت آخر همیلتون سریعتر بود ، ولی هوای داغ فرصت سبقت رو باقی نمیذاشت. اما نسبت به هفته قبل با وجود مشکلاتی که همچنان مکس باهاشون دست و پنجه نرم می‌کرد ریس پیس بهتر بود.
در مورد فراری. همه مشکلات از جایی شکل میگیرن که مدیریت درست در راس مجموعه وجود نداشته باشه. نبود ثبات عملکردی در ماشین و ایده هایی که جواب نمیدن ، نبود ثبات تیم در استراتژی و نیاز به تحولی که همه میدونن ولی هیچکس هیچ اقدامی نمیکنه براش ، و درگیری بی موقع راننده هایی که هردو میخوان برای برد بجنگن نتیجش میشه همین. مرسدس وقتی به راننده هاش اجازه رقابت میده که جایگاه جفت ماشین هاشون تثبیت شدست. نه مثل فراری که بعد از مدت طولانی فرصت یک وان تو خوب داره ولی همون یدونه فرصت هم خراب میکنه. کاری که لکلرک کرد پذیرفته نیست ، حساب کنید اگر تیم در رقابت قهرمانی بود چه وضعیتی رو الان داشتن؟ آیا قبل ریس جلسه ای برگزار نمیشه که بگن اگر تا پیچ های اول یک و دو درومدیم بهترین حالته و باید این ترکیب رو نگه داریم ، بعدش چند دور بعد که جلو افتادیم رقابت میکنیم ولی تمیز نگهش میداریم؟ تیمی مثل مرسدس توانایی مدیریت و کار تیمی رو داره ، ولی فراری نداره ، بذارید وضعیت ادامه پیدا کنه و تغییری شکل نگیره. تا وقتی واسر طرز فکر کسی مثل توتو ولف رو نداره خب بندازش بره ، تا کی باید این اتفاقات رخ بده؟ وقتی نمیتونی مدیریت کنی پس چرا مدیری؟ الکان و واسر جفتشون هم باید از این مجموعه کنار گذاشته بشن.
دیشب به نظرم آنتونلی اصلاً خوش‌شانس نبود! ماجرا را از این زاویه ببینید: مرسدس او را تا دور ۴۳ در پیست نگه داشت تا شاید با ورود خودروی ایمنی بتواند از فرصت یک پیت‌استاپ کم‌هزینه‌تر استفاده کند؛ اما درست یک دور پس از توقف او، تصادف بوتاس باعث ورود خودروی ایمنی و سپس پرچم قرمز شد!
اگر این اتفاق فقط یک دور زودتر رخ می‌داد، آنتونلی می‌توانست از نظر استراتژیک موقعیت بسیار بهتری پیدا کند و چه‌بسا شانس پیروزی در مسابقه را هم به دست آورد. البته با توجه به اختلاف جایگاه‌ها و اتفاقات ری‌استارت، نمی‌توان پیروزی او را قطعی دانست.
با این حال، او در همان شرایط هم سوم شد و قهرمانی جهان را قطعی کرد. خودش هم در جریان مکالمه با تیم، به این اتفاق و بدشانسی استراتژیک واکنش خنده‌آمیزی نشان داد.
خلاصه اینکه آنتونلی علاوه بر قهرمانی می‌توانست با کمی خوش‌شانسی، برندهٔ مسابقه هم باشد!
اما جالب است بدانید تا اینجای فصل خوش شانس ترین راننده آنتونلی هست و بدشانس ترین راننده راسل . اما این چیزی رو از شایستگی قهرمانی آنتولی کم نمی کند.
کیمی خیلی خوش شانس هست که روی شونه دوتا از بهترین های تاریخ نشسته…..
فقط تو این کادر یه بونو کمه.