فرمول یک ایران – مسابقات قهرمانی جهان موتورسواری در سال ۱۹۴۹ به وجود آمد. در سال ۱۹۵۰ فیا اولین بار مسابقات رسمی قهرمانی جهان را با قوانینی مشابه فرمول یک امروزی برگزار کرد. این مسابقات در شش گرندپری اروپایی به علاوه ی ایندیاناپولیس ۵۰۰ برگزار می شد.
در آن سال ها کارخانه های ایتالیایی مانند آلفا رومئو، فراری و مازراتی حضور تاثیرگاری در مسابقات داشتند و همیشه رقابتی ترین ماشین ها بودند.
تیم های فرانسوی مثل تالبوت یا انگلیسی مثل بریتیش ریسینگ موتورز هم در این مسابقات حضور داشتند اما شانس زیادی برای کسب پیروزی نمی دیدند. تیم های ایتالیایی و آلمانی معمولا ۲ یا ۳ راننده ی بومی و یک راننده ی غیربومی داشتند. به عنوان مثال آلفا رومئو در سال ۱۹۵۰ سه راننده ی ایتالیایی با نام های: جوزپه فارینا، لوئیجی فاجولی و پیرو تاروفی داشت و دیگر راننده اش خوان مانوئل فانجوی آرژانتینی بود.
جوزپه فارینا ۱۹۵۱ – او در آن سال در آلفا رومئو می راند و موفق شد پیروز یک گرندپری (بلژیک) شود. هم تیمی او خوان مانوئل فانجو در آن سال قهرمان جهان شد.
آلفا در آن سال ها درخشش بسیار زیادی داشت و راننده هایش تقریبا همه ی رقابت ها را با پیروزی پشت سر می گذاشتند. البته یکی از رقابت هایی که جزو مسابقات بود اما اهمیت زیادی برای تیم های اروپایی نداشت ایندی ۵۰۰ بود. قوانین این رقابت با رقابت های اروپایی فرق داشت و کمتر، تیم های اروپایی به این رقابت می آمدند. به طور کلی، ایندی ۵۰۰ اهمیت زیادی برای فرمول یک نداشت و در دهه ی ۶۰ هم از این رقابت ها کنار رفت.
نینو فارینا اولین قهرمان مسابقات قهرمانی جهان بود و سال بعد هم خوان مانوئل فانجو باز هم با آلفا رومئو قهرمان این مسابقات شد. تیم آلفا با ماشین آلفتای ۱۵۹ در مسابقات سال ۱۹۵۱ شرکت کرد که موتورهای بسیار قدرتمندی داشتند. موتور این خودرو حدود ۴۲۰ اسب بخار قدرت داشت. البته بهای این قدرت هدف رفت بالای سوخت بود. این خودرو ۱۲۵ تا ۱۷۵ لیتر بنزین را در هر ۱۰۰ کیلومتر استفاده می کرد.
انزو فراری -که قبل از جنگ جهانی دوم در آلفتا رانده بود- و طراح موتورش اورلیو لامپردی اولین افرادی بودند که متوجه شدند این موتورهای ۱٫۵ لیتری سوپرشارژ شده یک بن بست هستند.
هرقدر قدرت موتور بالا برود به معنای مصرف سوخت بیشتر است که سوخت بیشتر هم وزن خودرو را افزایش می دهد هم باعث پیت استاپ های متعددتر و طولانی تری خواهد شد. در آخرین رقابت های سال ۱۹۵۰ بود که فراری موتورهای ۱٫۵ لیتری سوپرشارژ شده اش را کنار گذاشت و از موتورهای V12 چهار و نیم لیتری تنفس طبیعی استفاده کرد. مصرف سوخت این موتورها چیزی حدود ۳۵ لیتر بر ۱۰۰ کیلومتر بود.
انزو فراری (سمت راست) در کنار اورلیو لامپردی
فراری تبدیل به رقیب خطرناکی برای آلفا رومئو شد. آلفا رومئو که شرکتی دولتی بود بعد از تصمیم دولت ایتالیا برای قطع کردن بودجه ی این تیم از رقابت ها کنار کشید. در دو دوره ی قبلی هم آلفا رومئو با بودجه ی بسیار کمی در رقابت ها شرکت می کرد و بیشتر سعی داشت تا از تکنولوژی های قبل جنگ استفاده کند.
با خارج شدن آلفا از رقابت ها فراری تقریبا بی رقیب شد. آلبرتو آسکاری دو قهرمانی در سال های ۵۲ و ۵۳ به فراری هدیه کرد. فراری حتی در رقابت های غیرقهرمانی هم بسیار خوب عمل می کرد. در سال ۱۹۵۴ رقابت های فرمول یک با موتورهای ۲٫۵ لیتری اتمسفریک برگزار شد. این تغییرات به خوبی توانست رقبای جدیدی را به فرمول یک بیاورد. لانسیا و مرسدس بنز به رقابت ها آمدند و بهترین رانندگان را نیز به خدمت گرفتند. آسکاری به لانسیا رفت و فانجو به مرسدس.
مرسدس با درخشش فانجو تا سال ۱۹۵۵ موفقیت های زیادی را در فرمول یک به دست آورد و قدرت اول سرزمین سرعت شد اما آن ها در سال ۵۵ به همان سرعت که به وجود آمده بودند از بین هم رفتند. مرسدس ها تکنولوژی برتر خود را به دنیا ثابت کردند اما تصادف یکی از ماشین هایشان در سری رقابت های لمانز که باعث کشته شدن ۸۳ نفر شد یکی از دلایل اصلی خروج آن ها از فرمول یک بود. این شرکت تا ۴۰ سال بعد به فرمول یک بازنگشت.
خوان مانوئل فانجو سوار بر مرسدس بنز W196 سال ۱۹۵۴
در گرندپری موناکو آسکاری تصادفی بدی کرد و از ماشین پرت شد و به درون آب افتاد. او را زنده از آب بیرون کشیدند و به نظر می رسید که مشکلی ندارد. او چهار روز بعد در حین تست یک اسپورتکار در مونزا جان خود را از دست داد. به نظر می رسد دلیل این مرگ ناگهانی صدمه ای داخلی بود که در بدن آسکاری بعد از تصادف در موناکو به وجود آمده و البته کسی آن را تشخیص نداده بود. لانسیا هم بعد از مرگ آسکاری از فرمول یک کنار رفت و ماشین ها، تکنولوژی و موتورهایشان را به فراری دادند.
در سال ۱۹۵۶ فانجو به فراری آمد. فراریای که درواقع داشت از تکنولوژی لانسیا استفاده می کرد. فانجو تواسنت برای بار چهارم قهرمان جهان شود. او سال ۱۹۵۷ هم با مازراتی برای بار پنجم قهرمان فرمول یک دنیا شد و رکوردی را ثبت کرد که تا ۴۶ سال بعد پا بر جا ماند.
فراری سال بعد از موتور V6 دینو استفاده کرد. در سال ۱۹۵۸ هم مایک هاوثورن تبدیل به اولین قهرمان بریتانیایی تاریخ فرمول یک شد. البته او کمی بعد از قهرمانیش جان خود را از دست داد. قهرمانی هاوثورن درواقع دروازه ی ورود بریتانیایی ها به فرمول یک بود.
ادامه دارد…
بله آلمانی ها و ایتالیایی ها غول های خودروسازی دنیا اما جای انگلیس کجاست.فقط پولش تو جیبه این گربه نره های مشمئز کننده همیشه رفته و خواهد رفت.
یه عکسی هست که انزو فراری و اوزیل هستن و قیافشون کپ همه ولی این که قیافش جوری دیگست