مجله خودرو ایران – مایک کاسین و کیث داکورث، پایه گذاری رویایی به نام کازورث را در ذهن داشتند که خیلی زود آنرا محقق کردند و توانستند با کار کردن از جان و دل، خودشان را کانون توجه همگان قرار دهند.

در دهه 50 میلادی، چند جوان اهل نورثهامپتون انگلیس دور هم جمع شده بودند و تصمیم به انجام کار بزرگی گرفته بودند. مایک کاسین و کیث داکورث مهندسان لوتوس بودند ولی احساس آزادی عمل نمی کردند. برای همین آنها باهم برنامه ای را چیدند تا یک کمپانی جانبی را تاسیس کنند و در آن موتورهای مسابقه ای تولید کنند.

اما به مانند همه استارتاپ های دیگر به مشکل برخوردند و به مدیر خودشان در لوتوس “کالین چپمن” بزرگ مراجعه و درخواست حمایت مالی کردند، چپمن نیز با خواسته آنها موافقت کرد اما شرایطی را داشت. در سال 1958 کمپانی کازورث (بخشی از نام خانوادگی مهندسان کاسین و داکورث) راه اندازی شد. طبق شرایط چپمن، داکورث آزاد بود که شرکت لوتوس را ترک کند ولی کاسین باید به عنوان مهندس در لوتوس به کار خودش ادامه می داد.

مایک کاسین ، کالین چپمن ، گراهام هیل و کیث داکورث - بنیانگذاران کازورث

مایک کاسین ، کالین چپمن ، گراهام هیل و کیث داکورث

شرط دیگر هم این بود که لوتوس بر هر کمپانی دیگری برای در اختیار گرفتن موتورهای کازورث اولویت داشته باشد. کاسین سعی می کرد که وقت خالی خودش را روی موتورهای کازورث صرف کند. او به ادامه این کار در چهار سال اول این کمپانی مشغول بود.

کازورث و موتورهای فورد

داکورث تمرکزش را روی سری جدید مسابقات اتومبیلرانی یعنی فرمولا جونیور گذاشته بود که از موتورهای 1000 سی سی استفاده می کردند. کاسین و داکورث رابطه خوبی را با فورد از همان زمان های کار کردن با لوتوس داشتند و توانستند پروژه توسعه دو موتور که برای نسل جدید فورد انگلیا 1959 استفاده می شد را به دست بگیرند.

موتورهای این خودرو واقعا کوچک و کم حجم بودند. یک موتور 1.01 لیتری 39 اسب بخاری، اما بچه های کازورث توانستند با دستکاری سر سیلندر و میل سوپاپ، قدرت موتور دوم یعنی MK2 را به 75 اسب بخار برسانند. سپس آنها این موتور را به لوتوس فروختند و لوتوس از این موتور در خودروی SUPER 7 خودش استفاده کرد.

این خودرو که در حالت عادی هم خودروی قدرتمندی بود به محض مسلح شدن به این موتور تبدیل به یک خط معیار در مقایسات خودرویی شده بود. موتور MK3 یک نسخه قدرتمندتر از نسخه چهار سیلندر خطی فورد به حساب می آمد و به یک قدرت 95 اسب بخاری رسیده بود. این تنها موتوری بود که تا آن زمان دیگر فقط به لوتوس فروخته نمی شد، تیم های مسابقه ای دیگر نیز خواهان چنین موتوری بودند.

مهندسان کازورث کارشان را بلدند!

حال همه باور داشتند که مهندسان کازورث قادر به تولید موتورهای قدرتمندی هستند. کالین چپمن و فورد کاملا به این موضوع اعتقاد داشتند و در سال 1966، چپمن توانست فورد را متقاعد کند که در کازورث سرمایه گذاری نماید. یک قرارداد 100 هزار دلاری برای توسعه دو موتور (چهار سیلندر FVA) که یک موتور بر اساس بلوکه موتور فورد کراس فلو، دو میل بادامک، 16 سوپاپ، انژکتور سوخت لوکاس، سر سیلندر های کاملا سفارشی نیز از دیگر ویژگی های این موتور بود.

این موتور چهار سیلندر خطی می توانست 225 اسب بخار را در دور موتور 9000RPM تولید نماید و تا سال 1971 به عنوان قدرت برتر در فرمول 2 به حساب می آمد.

این موتور تنها به عنوان یک کانسپت برای پروژه بعدی موتور فوق پر سر و صدای 3 لیتری 8 سیلندر خورجینی به نام DFV بود. DFV اولین موتوری بود که تماما توسط خود کازورث تولید شده بود و به عنوان موفق ترین موتور تاریخ فرمول یک تبدیل شد.

 

این موتور دوبل چهار سوپاپ، همانطور که از اسمش پیداست گویی دو موتور چهار سیلندر FVA به هم متصل شده بودند. کازورث یک سر سیلندر و میل لنگ کاملا سفارشی را برای این موتور ساخت. این هیولای 3 لیتری، توانایی تولید 410 اسب بخار را داشت که در آن زمان، خودروی فراری 312 یعنی یکی از بزرگترین رقبای آنها، همین میزان توان را با چهار سیلندر بیشتر تولید می کرد. اولین بار این موتور در مسابقه فرمول یک هلند 1967 مورد استفاده قرار گرفت و جیم کلارک توانست با خودروی لوتوس در این مسابقه به پیروزی برسد.

جیم کلارک و کالین چپمن

جیم کلارک و کالین چپمن

تولید یک خودروی فرمول یک بسیار پیشرفته

کازورث البته در ادامه یک خودروی اختصاصی فرمول یک نیز تولید کرد ولی هیچوقت با آن مسابقه نداد. این خودرو بیش از اندازه برای آن دوره پیشرفته بود که مسابقه بدهد. یک خودروی چهار چرخ محرک که خود داکورث آن را توسعه داد، بلوکه منیزیمی موتور DFV و بدنه خودرو نیز از یک کامپوزیت سبک چوب و آلومینیوم ساخته شده بود. قرار بود که در مسابقه گرندپری بریتانیا 1969 شرکت کند اما ظاهرا به دلیل بیش از اندازه پیشرفته بودن، خیلی چراغ خاموش وارانه مسابقه نداد و کناره گیری کرد.

آزمایشگاه های کازورث به توسعه موتورهای مسابقه ای مشغول بودند و از سمت دیگر، فورد قصد بروزرسانی پروژه فوق موفق خودش یعنی فورد انگلیا را داشت. کازورث هم که تجربه زیادی را در دستکاری این موتور داشت، فورد مجددا آنها را به عنوان مسئول پروژه بروزرسانی موتور جدید نسل بعدی انگلیا انتخاب کرد.

فورد اسکورت با موتور BDA متولد شد. این موتور 1600 سی سی و چهار سیلندر خطی به همراه دو میل بادامک و 16 سوپاپ برای پروژه همولوگیشن مسابقات رالی توسعه داده شد. این موتور برای اولین بار در فورد اسکورت RS1600 استفاده شد، این خودرو توانست با 120 اسب بخار که آن دوران برای خودروهای به چنین ابعادی یک چیز کاملا افسانه ای بود، هر چیزی که امکان بدست آوردن بود را به دست بیاورد.

موفقیت فورد اسکورت RS2000 در رالی

نسخه قدرتمند تر این خودرو یعنی فورد اسکورت RS2000 در سال 1973 رونمایی شد. این خودرو کمی قدرتمندتر از نسل قبل بود و می توانست در 9 ثانیه از صفر به صد کیلومتر بر ساعت برسد و بیشینه سرعت 110 مایل بر ساعت را داشته باشد. این خودرو نیز موفقیت های زیادی را در مسابقات رالی به دست آورد.

در سال 1975، کازورث موتور موفق DFV خودش را به یک توربو شارژ مسلح کرد(موتور DFX) و حال این موتور قدرت 840 اسب بخار را تولید می کرد. موتور DFX خیلی زود تبدیل به موتور استاندارد در مسابقات ایندی کار شد و تاج پادشاهی موتور قدرتمند آفنهایزر را از سرشان گرفت.

در همین سال، شورولت 5 هزار خودروی وگا کازورث را تولید نمود. جان دلورین مدیر وقت جنرال موتورز، قصد بهینه سازی خودروی وگا را داشت. برای همین، او یک مهندس موتور را به کازورث فرستاد تا بتواند آنها را قانع کند که یک سرسیلندر برای شورولت بسازند. کازورث هم موافقت کرد، در طی 5 سال بعد آنها با مشکلات زیاد موتوری دست و پنجه نرم می کردند و دردسر های زیادی را با سازمان محیط زیست آمریکا نیز پیدا کرده بود.

نتیجه افتضاح این 5 سال این شد که قدرت فدای محیط زیست و آلایندگی شد. شورولت وگا جدید اصلا در حد انتظارات واقع نشد، این خودرو که قرار بود در اصل یک موتور 170 اسب بخاری را داشته باشد، در نهایت یک قدرت 110 اسب بخاری را پیدا کرد. علاوه بر آن این خودرو دو برابر قیمت نسخه عادی وگا قیمت داشت.

شکست شورولت-کازورث وگا

شورولت انتظار داشت که 5000 دستگاه از این خودرو را به فروش برساند اما تنها موفق شد که 3500 از این خودرو را به فروش برساند. بقیه خودروهای فروش نرفته نیز همه راهی آرامستان خودروها شدند. البته آنها موفق شدند که یک نسخه مسابقه ای با 290 اسب بخار را بسازند اما حتی این کار هم نتوانست کمکی به فروش این خودرو کند.

این اولین باری بود که نام کازورث به طور رسمی در کنار نام یک خودرو قرار می گرفت ولی متاسفانه این کار، تبدیل به یک پروژه شکست خورده در تاریخ این کمپانی شد. حال آنها باید برای نسل بعد بهتر کار می کردند وگرنه اعتبارشان خدشه دار می شد.

در حالی که وگا برای بهتر کار کردن زجر می کشید، اما خودروهای رالی که توسط کازورث تامین می شدند در حال کسب موفقیت های بی شماری بودند. نسخه جدید RS1800 با نسل دوم اسکورت در سال 1975 رونمایی شد. این نسخه یک سری از ویژگی های ظاهری کازورث در مسابقات رالی را نیز به همراه داشت. ابروهای بالای تایرها و چراغ های توپی شکل در جلوی خودرو به این نسخه اضافه شد.

این خودرو، یک موتور بهینه شده از موتور موجود در نسخه 1600RS داشت و قوانین جدید موتوری اعمال شد و این چیزی جز یک خبر خوب برای افرادی که عاشق چالش هستند نمی باشد. این موتور بروزرسانی شده چهار سیلندر خطی توانایی تولید 245 اسب بخار را داشت و با گیربکس 5 سرعته ساخته شده ZF کاملا یک هارمونی عالی را پیدا کرده بود. تیم رالی کازورث دیگر عملا غیرقابل توقف شناخته می شد.

رالی گروه بی

رالی گروه بی

قهرمانی کازورث و اسکورت در رالی قهرمانی جهان (WRC)

در سال 1980 نسل سوم اسکورت رونمایی شد و کازورث باز هم به روند صعودی خودش ادامه داد. کازورث در فصل 1979 مسابقات رالی قهرمانی جهان به پیروزی رسید و در سال 1980 فیا قصد راه اندازی کلاس جدیدی را در رقابت های رالی یعنی گروه بی داشت که عملا قانونی نداشت و مهندسان می توانستند با رویاهایشان برای ارتقای عملکرد خودرو عشق بازی کنند.

کازورث شروع به کار روی خودرو چهارسیلندر مجهز به دو میل بادامک کرد و یک توربو بزرگ را روی آن قرار داد. موتور 1.8 لیتری BDT، برای نسخه شهری خودروی فورد یک قدرت کمی بیشتر از 200 اسب بخار را تولید نمود و نسخه مسابقه این موتور به یک قدرت وحشتناک 450 اسب بخار رسید. فورد، نسخه 300 اسب بخاری این موتور را در نسل سوم اسکورت قرار داد، نتیجه این کار تولید خودروی RS1700T شد.

توسعه این خودرو یک کار سخت و طاقت فرسایی بود زیرا که شاسی این خودرو بر اساس تکنولوژی محرک بودن چرخ های جلو توسعه داده شد که آن چنان انتخاب عاقلانه ای برای مسابقات رالی نبود. این در حالی بود که آئودی با خودروی کواترو چهار چرخ محرک خود آمد و کل رقابت ها را قبضه کرد. فورد سعی کرد که خودروی RS1700T را مجهز به تکنولوژی چهار چرخ محرک کند اما این پروژه یک روند فرسایشی پیدا کرد. فورد در آخر به این نتیجه رسید که برای رقابت با آئودی و پژو باید پروژه خودروی رالی خودش را از صفر شروع کند.

فورد-کازورث RS200

فورد شاسی این خودروی جدید را ساخت، گیا(Ghia) بدنه را طراحی کرد و ریلاینت (Reliant) نیز دیگر مسائل مرتبط با بدنه را انجام داد. یک پروژه گروهی با دقت عالی انجام گرفت. نتیجه این پروژه خودروی RS200 بود. در وسط این خودروی کوچک، موتور BDT کازورث قرار داشت که در نسخه شهری این خودرو یک قدرت 250 اسب بخاری و در نسخه مسابقه ای در دور موتور 8000RPM یک قدرت 444 اسب بخاری را تولید می نمود.

این خودرو محبوبیت زیادی را پیدا کرد و افراد مشهوری در گاراژ خود از این خودرو دارند. اما این خودرو در مسابقات عملکرد خوبی را نداشت و بیش از اندازه سنگین بود تا با خودروهای ایتالیایی و آلمانی مسابقه دهد و یکبار هم از مسیر مسابقه خارج شد و سه نفر از تماشاگران را کشت.

همکاری با مرسدس و اوپل

کازورث به عنوان یک کمپانی مورد اعتماد و با اعتبار همیشه پیشنهاد های همکاری را از شرکت های خودروسازی دریافت می کرد. مرسدس نیز توانایی ساخت نسخه هومولگیشن کازورث را دیده بود و از آنها خواسته بود که چند نسخه برای سدان آنها بسازد. اینجا بود که مرسدس 190E با حجم 2.3 لیتر و 16 سوپاپ کازورث ساخته شد.

 

کازورث همینطور با اوپل نیز کار کرد و یک موتور دیزلی برای نسخه رالی خودروی منتا و اسکانا طراحی کرد. همینطور یک موتور 2.0 لیتری 16 سوپاپ برای اوپل استرا و کالیبرا تولید نمود. پس از آن، کازورث موتور توربوشارژ شش سیلندر خورجینی 2.4 لیتری برای نسل B5 آئودی RS4 را تولید نمود که توانایی تولید 381 اسب بخار را دارد و در کمتر از 5 ثانیه از صفر به صد کیلومتر بر ساعت می رسد.

در اوایل دهه 80 میلادی، فورد با کازورث برای پروژه جدید در گروه ای رالی همکاری جدیدی را شروع کرد. اینبار نوبت خودروی دیفرانسیل عقب فورد سیرا بود، فورد نیاز داشت که 5 هزار نسخه موتور با قدرت 180 اسب بخاری را برای نسخه هومولوگیشن در اختیار داشته باشد. کازورث تنها با دو شرط موافق به انجام این پروژه بود:

  1.  نسخه خیابانی باید حداقل 200 اسب بخار را می داشت.
  2.  فورد نباید 5 هزار عدد بلکه باید 15 هزار عدد را از کازورث خریداری می کرد.
موتور کازورث

موتور کازورث

فورد سیرا کازورث

در سال 1986، فورد سیرا کازورث رونمایی شد. موتور توربوشارژ 2 لیتری YBB با سر سیلندر سفارشی کازورث به همراه گیربکس T5 بورگ وارنر با قدرت 240 اسب بخار راهی خیابان ها شد و بیش از دوبرابر این قدرت نیز برای نسخه مسابقه ای آن در نظر گرفته شد.

500 عدد نسخه کوپه از این خودرو به کارخانه استون مارتین برای یک سری تغییرات سفارشی ارسال شدند. توربوشارژر های بزرگتر، سیستم سوخت رسانی بهتر، کیت ایرودینامیکی، کم کردن ارتفاع سیستم تعلیق و نام گذاری خاص برای هر نسخه و همینطور برچسب (SIERRA RS500 COSWORTH) را از استون مارتین دریافت کرد. نسخه خیابانی این خودرو یک قدرت 244 اسب بخاری را داشت و نسخه خیابانی نیز به یک قدرت 500 اسب بخاری رسیده بود.

خودروی سیرا RS500 قدرت برتر مسابقات تورینگ از سالهای 1987 تا 1992 بود و قهرمانی های زیادی را در سر تا سر جهان به دست می آورد. در سالهای آخر، قدرت تولیدی این خودرو به 680 اسب بخار رسیده بود. تنها چیزی که می توانست آن را به چالش بکشد خودروی نیسان اسکای لاین R32 بود.

سیرا کازورث عملکرد خوبی را مسابقات گروه ای را نشان داد و حال قرار بود که پلتفرم این خودرو به یک پلفترم خودروی دیفرانسیل جلو تبدیل شود.

 

فورد اسکورت RS کازورث

مهندسان فورد در اروپا یک ایده ای به ذهنشان رسید مبنی بر اینکه از موتور YBB در یک خودروی کوچک تر چهار چرخ محرک استفاده کند. فورد اسکورت RS کازورث یعنی یکی از هیجان انگیزترین هاچبک های دنیای خودرو متولد شد.

طراحی بدنه این خودرو به عهده شرکت کارمن در آلمان بود و بروزرسانی های عظیم ایرودینامیکی را در بدنه خودش داشت. با توجه به وجود یک باله جلوی خودتنظیم شونده، این خودرو تبدیل به اولین خودروی تولیدی شد که هم می توانست داون فورس را در قسمت جلو و هم قسمت عقب خودرو تولید نماید. یک توربو بزرگ نیز در این خودرو بود که در دور موتور 3500RPM فعال می شد.

این هاچبک بیشتر با طرز فکر یک خودروی گروه بی ساخته شد. نکته مهم این بود که موتور چهار سیلندر خطی این خودرو، 224 اسب بخار و 224 نیوتن متر گشتاور تولید و به هر چهار چرخ می فرستاد که یک نسبت عالی قدرتی را نشان می داد.

این روزها هنوز هم کازورث در شهر نورث هامپتون حضور دارد و پروژه های زیادی را دارد به سر انجام می رساند. موتور AE86 (تویوتا جی تی 86)، سوبارو ایمپرزا، بخشی از موتور نسل جدید هوندا NSX و…. همه از کارهاییست که این کمپانی در سالهای اخیر انجام داده است و حال شاید مشهور تر از همه، موتور 6.5 لیتری تنفس طبیعی 12 سیلندر خورجینی کازورث که توانایی تولید 1130 اسب بخار را دارد و به عنوان قلپ تپنده استون مارتین والکری به حساب می آید برایتان آشنا تر باشد.

 

3 دیدگاه

  1. MERC

    2

    0

    به نظر من کازورث بهترین سازنده موتور توی دنیا هستش, تنها شرکتی که به اندازه اینا منو تحت تاثیر قرار داده فری ولو سوئدی هستش که تکنولوژی کملس رو استفاده میکنن و موتور سه سیلندر جدیدشون روی کونیخزگ یمرا 600 اسب تولید میکنه.

    • سید علی حسینی

      2

      0

      کازورث عالیه، کلا هرکسی که تخصصی خط مش خودش رو ادامه میده واقعا عالی میشه