روری برن ؛ شیمی دانی که آیرودینامیک را در آغوش گرفت

فرمول یک ایران – روری بِرن یکی از اساطیر مهندسی در موتوراسپورت به شمار می آید که تحصیلات آکادمیک خودش را در شیمی صنعتی گذرانده اما با توجه به علاقمندی که به مدلسازی آیرودینامیک گلایدر ها داشت و بعدها هم یک تجارت موفق در خرید و فروش قطعات خودرو داشت، باعث شد که به موتور اسپورت راه پیدا کند.

وجدان کاری بالا، انگیزه فوق العاده باعث شد که او به رقابت های تک صندلی چرخ باز راه پیدا کند و عضوی از تیم موفق فرمول دو تولمن شود و در سال 1981 دوباره یک جهش دیگری را در مسیر خودش ببیند. پس از چند فصل توسعه (تیم کوچک بود و نمی توانست در چند مسابقه اول فصل 1981 حضور پیدا کند)، نشانه های بهبودی در عملکرد تیم دیده می شد. نتایج خوبی نیز در حال کسب شدن بود؛ بازتاب درک فزاینده روری برن سبب شد که یک خودرویی با امکان رانندگی بهتر، طراحی جاه طلبانه تر ساخته شود. خودروی هوشمند سال 1983 یک خودرویی بود که دو بال عقب داشت که خیلی زود توسط تمام تیم های دیگر کپی شد.

با امضای قرارداد راننده جوان برزیلی یعنی آیرتون سنا با این تیم در فصل 1984، آنها تقریبا توانستند که به یک پیروزی در موناکو برسند. (سنا مسابقه را در رده دوم تمام کرد)

در سال 1986، این تیم توسط بنتون خریداری شد و خودروهای این تیم به موتورهای قدرتمند بی ام و مسلح شدند و توانستند در گرندپری مکزیک 1986 به اولین پیروزی برسند.

کسب چند پیروزی دیگر در این سال برای تیم بنتون پس از ترک موقت روری برن به پروژه نفرین شده فرمول یک رینارد به دست آمد. حال او قرار بود که تحت رهبری جدید تیم بنتون یعنی فلاویو بریاتوره و استعداد جدید فرمول یک یعنی مایکل شوماخر به این تیم دوباره بپیوندد.

مایکل شوماخر – بنتون B194

بازگشت روری برن و شروع دوران موفقیت بنتون

در سال 1993، خودروی تیم بنتون نوآوری های فوق العاده و سیستم های کمک راننده الکترونیکی را داشت که با گیربکس نیمه اتوماتیک، سیستم تعلیق متحرک و حتی برای زمانی دارای چرخ های عقب فرمانپذیر بود. با توجه به اینکه هنوز پتانسیل های ایرودینامیکی خودرو به طور کامل در اول فصل نشان داده نمی شد اما به خاطر نوع طراحی دماغه جلو این خودرو، این خودرو مسیر توسعه درخشانی را طی کرد و در پایان سال شوماخر تبدیل به یک برنده سریالی شده بود.

شوماخر در سال بعد توانست به قهرمانی جهان برسد اما این قهرمانی کمی بحث برانگیز بود و شبهاتی نسبت به تیم بنتون و استفاده از تجهیزات ممنوع شده کمک راننده وجود داشت. این تیم در سال 1995 توانست برای اولین بار به مقام قهرمانی جهان سازندگان برسد و مایکل شوماخر نیز دومین قهرمانی جهان خودش را کسب کند.

مایکل شوماخر پس از ترک تیم بنتون و پیوستن به تیم فراری، همراهانی را با خودش داشت. ابتدا راس براون به فراری پیوست و سپس روری برن نیز به مارانلو آمد تا راه ساخت خودروی قهرمانی را هموار تر کند.

کوچ به تیم اسکودریا فراری و کسب قهرمانی های پیاپی

خودروی سال 1998 فراری، اولین طراحی روری برن به حساب می آمد و در سال بعد این تیم توانست قهرمانی سازندگان را کسب کند. در سال 2000 مایکل شوماخر با کسب قهرمانی جهان رانندگان، تبدیل به اولین راننده فراری شد که پس از دو دهه دوباره قهرمانی رانندگان را برای مارانلویی ها کسب کرد که حاکی از این بود سنگ بنای تسلط بر این ورزش پایه گذاری شده است.

“تیم رویایی” فرمول یک با یک رابطه خوب با تامین کننده تایر یعنی بریجستون، به همراه مدرن ترین تونل باد و امکان تست های نامحدود توانست تمامی این تلاش ها را به نتایجی موفق تبدیل کند. فصل های موفقیت آمیز 2001، 2002، 2003 و 2004 برای فراری رقم خورد و مخصوصا فصل 2004 که فراری توانست در 18 مسابقه فصل در 15 تای آنها به پیروزی برسد که مایکل نیز با ثبت 13 برد رکوردی تازه را ثبت کرده بود.

روری برن ، راس براون و آلدو کاستا – اسکودریا فراری 2006

تکامل، نه انقلاب!

اصل اساسی موفقیت این تیم، به دید و نگرش عالی روری برن باز می گشت که همیشه چنین جمله ای را یعنی “تکامل، نه انقلاب” را شکل می داد. روری همیشه به دنبال راه حل های مدت دار، آهسته و پیوسته بود تا بتواند روند بهبودی و پیشرفت خودرو را امکان پذیر کند و زمانش را هدر نمی داد که دنبال یک راه حل جادویی نامحتمل برای پیدا کردن دست برتر بگردد.

هیچوقت یک نگرش اینقدر در فرمول یک واضح تر و آشکار تر نمود پیدا نکرده بود. جایی که فراری با توجه به یک پایه قدرتمندی که داشت به همراه برن و تیم مهندسیش توانستند در هر نقطه ای از این خودروی قرمز رنگ بهینه سازی هایی را انجام دهند.

روری برن یعنی معیار مهندسی در جزئیات فرمول یک

روری برن تبدیل به شخصی شد که معیار و حد محک و مقایسه مهندسی در جزئیات فرمول یک را با او می شناسند. چه این معیارها، کاهش اندازه سایدپاد در ابعاد میلی متر باشد یا استفاده از دیفرانسیل الکترونیکی، خروجی اگزوز پریسکوپی یا گیربکس های تمام تیتانیومی باشد، همه خودشان را با برن می سنجند.

برخلاف خیلی از طراحان همدوره خودش، او به جای استفاده از نرم افزارهای کامپیوتری، از یک کاغذ و قلم برای طراحی استفاده می کند که در حال حاضر آدرین نیوی تنها طراحی است که در فرمول یک از برن الگوبرداری می کند و از نرم افزار استفاده نمی کند. دستاورد های روری برن همیشه به خاطر سخت کوشی های بی دریغ و وجدان کاری بالایش به دست آمد.

برن پس از آنکه دید دیگر قله ای در فرمول یک برای فتح کردن وجود ندارد در پایان فصل 2004 تصمیم گرفت که کم کم از این دنیا خداحافظی کند و بالاخره در سال 2009 به طور کامل اعلام بازنشستگی کرد. حتی بعد از خداحافظی برن، باز هم او دست از وفاداریش به فراری نکشید و به تیم فراری اجازه داد که هر موقع خواهان مشاوره و مشورتی باشند، روی او حساب کنند. برن در حال حاضر به عنوان مشاور ایمنی حمل و نقل به دولت آفریقای جنوبی کمک می کند.