دنیای ژاپنی ها؛ میستوبیشی لنسر Evolution

مجله خودرو ایران – اگر یک بار فیلم خودرویی دیده باشید یا روی یکی از دستگاه‌های الکترونیکی خودتان، از کامپیوتر گرفته تا تلفن‌های هوشمند و حتی غیر هوشمند، بازی‌های اتومبیلرانی نصب کرده باشید، مطمئنا خودرویی به نام میتسوبیشی لنسر Evolution را دیده اید و یا شاید حتی مانند من در بازی Need For Speed: Most Wanted آن را در اختیار داشتید و در تلاش برای شکست دادن همه رقبا و فرار از پلیس‌های مجازی بودید. در این مقاله سعی می‌کنیم به این خودرو معروف و مشهور بپردازیم.

موتوراسپورت راهی برای جهانی سازی میتسوبیشی

در سال 1973، میتسوبیشی لنسر، که یک خودروی کوچک و کم مصرف و نه چندان جذاب بود، متولد شد. در دهه 70 و 80 میلادی، میتسوبیشی قصد داشت که تصویر جهانی برند خودش را بیشتر و بهتر کند و برای همین، تصمیم گرفت که وارد دنیای موتور اسپورت شود. پس از تحقیقاتی، میتسوبیشی تصمیم گرفت که به رقابت‌های رالی وارد شود. ورود به این رقابت‌ها، باعث شد که لنسر موتور بزرگتری را پیدا کند و عملکرد خوبی را در رالی داشته باشد.

در اواخر دهه 80، میتسوبیشی در حال توسعه خودرویی برای شرکت در گروه بی رالی بود و قرار بود که خودروی آن‌ها، یعنی اِستاریان، مجهز به یک سیستم چهار چرخ محرک باشد. خودروی استاریان پروتوتایپ توسعه خوبی را پیدا کرده بود و قبل از آنکه به مرحله تولید برسد و وارد مسابقات شود، متاسفانه یا خوشخبتانه، گروه بی رالی منحل شد.(در مورد گروه بی رالی بیشتر بدانید).

میتسوبیشی خودش را در موقعیتی دید که یک خودروی مسابقه ای کاملا توسعه یافته دارد ولی جایی نیست که بتواند با این خودرو مسابقه دهد. میتسوبیشی راه حلی داشت و آن هم این بود که سیستم انتقال قدرت خودش را از استاریان جدا کرده و روی گالانت خودش نصب کند و وارد رقابتهای گروه A شود. گالانت حضور خوبی را بین سال‌های 1988 تا 1992 داشت اما دوباره یک مشکل به وجود آمد و آن هم این بود که دیگر مسابقات رالی جایی برای خودروهای چهار درب سدان بزرگ نبود و خودروسازان مجبور شدند که خودروهایشان را با نسخه‌های کوچک‌تر جایگزین کنند.

فورد به جای سیرا از اسکورت، سوبارو به جای لگاسی از ایمپرزا و تویوتا به جای سلیکا از کرولا استفاده کرد و در نهایت میتسوبیشی نیز به جای گالانت تصمیم گرفت که از لنسر استفاده کند.

تولد میتسوبیشی Lancer Evolution

اما میتسوبیشی نمی‌خواست که نام این خودرو جهش یافته را صرفا لنسر بنامد؛ به این خاطر که لنسر یک خودروی حوصله سر بر شهری بود. اما این خودروی جدید، یک سیستم چهارچرخ محرک، توربویی بزرگ، سیستم تعلیق مسابقه ای، متعلقات ایرودینامیکی و… داشت. به نظر می‌رسید که این خودرو نسخه تکامل یافته(Evolution) از لنسر است. اینجا بود که لنسر اوولوشن(Lancer Evolution) متولد شد.

برای اینکه میتسوبیشی بتواند وارد مسابقه و گروه A رالی شود، باید 2500 نسخه شهری آن را تولید می کرد. در اکتبر ماه 1992، اولین لنسر اوولوشن به نمایشگاه خودروهای ژاپن راه پیدا کرد و در کمتر از 3 روز، تمام خودروهای تولید شده به فروش رفت.

نسخه RS این خودرو نیز عرضه شده بود که شیشه بالابر برقی، صندلی‌هایی که با کلیدهای الکترونیکی کار نمی کرد، نبود ترمز ABS و نبود برف پاک کن عقب، از ویژگی‌های آن بود.

اما چیزی که این نسخه به آن مسلح بود، سیستم چهار چرخ محرکی بود که از قلپ تپنده 244 اسب بخاری موتور افسانه ای 4G63 تغذیه می‌کرد. این موتور آنقدر خوب بود که نسخه‌های بروزرسانی شده آن، تمام نسخه‌های بعدی لنسر-به جز آخرین نسخه-را تغذیه می‌کرد.

نسل دوم میتسوبیشی EVO

در سال 1993، میتسوبیشی با تغییراتی نسل اول EVO را به نسل دوم EVO تبدیل کرد. البته آنچنان تغییرات زیادی هم در کار نبود. همزمان در مسابقات رالی نیز کالین مکری، راننده تیم رقیب میتسوبیشی، یعنی سوبارو، در حال پیروزی مسابقات بود.

مستقیم تا به تکامل

میتسوبیشی به تلاش کردن خودش ادامه داد تا بالاخره در سال 1995T نسخه به مراتب بهتر نسل سوم EVO را معرفی کردند. ظاهری تقریبا جدید، ورودی‌های هوا در جلو برای خنک کاری بهتر، اینترکولری بزرگتر، بال عقبی بزرگتر، سپرهای متفاوت تر، موتوری با نسبت تراکم بالاتر و یک توربو بزرگتر، از ویژگی‌های مهم این نسخه بود اما اولین انقلاب طراحی با نسل چهارم EVO عرضه شد.

نسخه چهارم Evo RS، دارای یک توربو جدید و سیستم کنترل انحراف فعال بود(یک سیستمی که به خودرو اعلام می‌کند که چه زمانی به هر کدام از چرخ‌ها گشتاوری را ارسال کند). اما یک چیز ظاهری که خیلی روی این نسخه به چشم می‌آمد، دو مه شکن بزرگی بود که در سپر جلو نصب شده بود. تقریبا از اینجا به بعد بود که تلاش‌های میتسوبیشی در مسابقات رالی جواب داد.

او توانست با رانندگی اسطوره فنلاندی، تامی مکینن، چهار بار با خودروی میتسوبیشی EVO به مقام قهرمانی رانندگان جهان برسد. نسل پنجم و ششم EVO تقریبا همان نسل چهارم بودند.

فتح دنیا با میتسوبیشی لنسر EVO

در سال 2001، میتسوبیشی برای نسل هفتم قصد استفاده از یک شاسی سنگین تر داشت و در پی آن مجبور شد که بروزرسانی‌های زیادی را در سیستم تعلیق و موتور خودرو داشته باشد. علاوه بر این‌ها، در نسخه هفتم، میتسوبیشی از سیستم دیفرانسیل مرکزی فعال استفاده می‌کرد که وقتی که با سیستم کنترل انحراف فعال ترکیب شد، امکان سر خوردن چهار چرخ باهم راحت تر گشت.

در سال 2003، نسل هشتم میتسوبیشی لنسر EVO بالاخره به آمریکا راه پیدا کرد. با این که نسخه صادر شده به آمریکا دارای سیستم کنترل انحراف فعال نبود ولی فروش خوبی را در آمریکا داشت. نسخه‌های محدود خیلی زیادی نیز در کار بودند؛ از جمله نسخه مخصوص FQ. در برنامه تاپ گیر یا تخت گاز جرمی کلارکسون، مجری محبوب این برنامه، نشان داده بود که نسخه FQ400 توانایی رقابت با لامبورگینی مورسیه لاگو را دارد.

در سال 2005، نسل نهم این خودرو رونمایی شد و به طور کامل در سرتاسر دنیا در دسترس بود. با در دسترس بودن این پلتفرم، میتسوبیشی به کارهای دیگر خودش ادامه داد. یکی از آن کارها این بود که یک نسخه 6 دنده سرعتی رالی را تولید کند و سپس به تولید نسخه استیشن این خودرو پایان بخشد. سال 2007، آخرین نسل خودروی میتسوبیشی لنسر EVO رونمایی شد. نسل دهم!

خداحافظی با سامورایی

با اینکه میتسوبیشی شدیدا درگیر مشکلات مالی بود ولی این خودرو را به مرحله تولید رساند. برای اولین بار طراحی بدنه این خودرو در اروپا صورت گرفت و اکثر خودروهای تولیدی این نسل، حداکثر قدرت 280 اسب بخاری را داشتند. این نسخه موتوری که تمامی نسل‌های قبلی استفاده می‌کردند را استفاده نمی‌کرد و دیگر در تن خودش آن قلب را نداشت.

نسل دهم اوو برای ده سال روی خط تولید ماند و در طی این ده سال، بروزرسانی‌های خاصی را به خودش ندید و در سال 2016، بالاخره به پایان کار رسید و بازنشست شد. امیدواریم که روزی میتسوبیشی از لحاظ مالی دوباره قدرتمند شود و نسل بعدی این خودرو را معرفی کند. مطمئنا این خودرو به عنوان یکی از اسطوره‌های نمادین دنیای ژاپنی‌ها به حساب می‌رود و برای همیشه خاطراتش در ذهن‌ها ماندگار خواهد شد.