فرمول یک سنگاپور ؛ معرفی پیست مارینا بی

فرمول یک ایران – گرندپری سنگاپور پانزدهمین گرندپری فصل 2016 فرمول یک می باشد که در پیست زیبای مارینا بی برگزار خواهد شد، پیست خیابانی زیبایی که در دل شهر مارینا بی قرار گرفته است. برای شناخت بهتر آن با ما همراه باشید…

نام کامل: پیست خیابانی مارینا بی

مکان: مارینا بی، سنگاپور

اولین گرندپری: 2008

طراح: هرمان تیلکه

ظرفیت: 90,000 نفر

طول پیست: 5.065 کیلومتر

پیچ ها: 23 تا

مسافت مسابقه: 308.828 کیلومتر

دورها: 61 تا

بهترین دور: دنیل ریکاردو 1:50.041 ،سال 2015 با تیم ردبول

می سال 2007، زمانی که فرمول یک اعلام کرد که برای میزبانی یک گرندپری آن هم به مدت پنج سال با سنگاپوری ها به توافق رسیده اند. سپس در سال 2008، سنگاپور این افتخار را یافت تا برای اولین بار در تاریخ فرمول یک، میزبان یک رقابت در شب شود.

پس از مدتی سنگاپور تبدیل به یکی از دوست داشتنی ترین مسابقات در تقویم فرمول یک شد که برگزاری اش در شب یکی از علت های بسیار مهم آن بود.

زمان بندی مسابقه هم به گونه ای است که هم طرفداران در شرق آسیا می توانند مسابقه را در زمان مناسبی ببینند و هم اینکه اروپایی ها مشکلی با آن ندارند، در کشور عزیزمان هم مسابقه ساعت 16:30 برگزار خواهد شد و متاسفانه مشکلی برای افرادی است که سر کارهایشان هستند.

پیست مارینا بی از خیابان های این شهر تشکیل شده است، از سیستم های نوری قدرتمندی هم برای شبیه سازی شرایط روز استفاده می شود و تمام نکات ایمنی پیست برای راننده ها و مردم به خوبی رعایت شده اند. طراح این پیست هرمان تیلکه ی معروف است و برای ساخت آن 33 میلیون دلار هزینه شده است و ظرفیتش 90 هزار نفر می باشد.

راننده های فرمول یک از پیست انتقاد می کردند و اعتقاد داشتند که مسیرش خیلی ناهموار است، به خصوص مسیر بین پیچ های 5 تا 7، هوای گرم و مرطوب سنگاپور هم کار را سخت تر می کرد. لوئیس همیلتون گفته بود که غلبه کردن بر سختی های سنگاپور دو برابر سخت تر از غلبه کردن بر دشواری های موناکو است.

فرناندو آلونسو هم از کرب های پیچ 10 انتقاد کرده بود و از ارتفاع نامناسب آن ها گله داشت، فیلیپه ماسا آن ها را به لاک پشت هایی تشبیه کرده بود. این انتقاد ها باعث شد تا چارلی وایتینگ با کم شدن ارتفاع کرب های پیچ شماره ی 10 موافقت کند. این پایان کار نبود، لوئیس همیلتون گفت که با تغییر این شیکین حالا ورودی پیچ باریک تر شده است و عنوان ‘بدترین پیچ فرمول یک’ را به پیچ شماره ی 10 سنگاپور اختصاص داد، این انتقاد ها باعث حذف این شیکین در سال 2013 و جایگزینی آن با یک پیچ چپ گرد شد.

راننده ها از ورودی پیت لین هم ناراضی بودند و اعتقاد داشتند که سرعت بالا در آن منطقه ممکن است خطرناک باشد. پیست مارینا بی شاهد تغییرات دیگری هم در سال 2015 بود، برای مثال یکی از تغییرات پهن تر کردن پیچ سنجاقی شماره ی 13 بود، این کار را برای افزایش امکان سبقت گیری در این پیچ انجام دادند.

نیکو هالکنبرگ راجع به پیست مارینا بی می گوید:

مسیر پیست ویژگی های خوبی دارد، مخصوصا پیچ خیلی سریع شماره ی شش و نقطه ی ترمزگیری پیچ هفتم. باید ماشینی داشته باشید که بتواند از روی کرب ها خوب عبور کند و هنگام گذر از پیچ های سریع و کند به شما اعتماد به نفس بدهد.

به نظرم مسابقه ی سنگاپور به دلیل گرما سخت ترین مسابقه ی فصل است. از نظر بدنی فشار می آید و از نظر روحی و تمرکز هم مسابقه دادن کنار دیوارهایی تنگ کار سختی است.

پدی لو مهندس فنی تیم مرسدس هم می گوید:

مسابقه ی سختی است، ترمزگیری سخت ترین قسمت آن است. نواحی ترمزگیری زیادی در پیست داریم و سرعت متوسط هم پایین است که در خنک شدن ماشین چالشی ایجاد می کند. پیست ناهمواری هم هست که باید از کرب ها زیاد استفاده شود، این کار ماشین را سخت می کند.

صحبت های جالبی بود، همان طور که فهمیده اید، این پیست خیلی سریع نیست، گرما و رطوبت، زیاد نبودن مستقیمی های سریع برای خنک شدن موتور، ناهمواری ها و کرب ها، همه و همه کار را برای ماشین و راننده سخت می کنند. حال بهتر است به نقشه ی پیست نگاهی بیاندازیم.

نقشه ی پیست مارینا بی همراه با نمودار تغییرات ارتفاع آن

پیست مارینا بی 23 پیچ دارد، ساعتگرد است و 14 پیچ آن به سمت چپ و 9 پیچش به سمت راست می باشند. پیچ های 3 و 7، مستقیمی بین پیچ های 5 و 7 و مسیر بین پیچ های 22 تا 23 چند قسمت مهم پیست هستند.

پیچ 3 یکی از قسمت هایی است که ترمزگیری باید به خوبی صورت گیرد و پیچ 7 نیز یکی از بهترین قسمت ها برای سبقت گرفتن است، البته برای کسانی که خروج خوبی از پیچ ششم داشته اند.

پیچ های S مانند یک، دو و سه

مسیر بین پیچ های 5 و 7 نیز یکی از دو مستقیمی بلند و سریع پیست مارینا بی است که راننده ها با سرعتی حدود 300 کیلومتر بر ساعت و با دنده ی 7 در آن می تازند، دما بالای 30 درجه و رطوبت زیاد است، پس این مستقیمی یک نعمتی است و سرعت زیاد در آن اجازه ی تنفس به موتور را می دهد. در این مستقیمی شاهد حضور بوتیک ها و هتل های لوکس هم هستیم که به مسابقه جذابیت می دهند.

پیچ شماره ی پنج

مسیر بین پیچ های 15 تا 17 را خیابان هایی تشکیل می دهند که در روزهای عادی از شلوغ ترین مکان های شهر مارینا بی هستند. این بخش ناهموار و ماشین نامتعادل است، به خصوص هنگام ترمزگیری برای پیچ 16، پیچی تند و به سمت راست همانند قسمت هایی از موناکو. راننده ها تلاش خود را می کنند تا ماشین خیلی تکان تکان نخورد.

پیچ های 16 و 17

در پیچ 18 نیز راننده ها از زیر جایگاه تماشاچی ها می گذرند و باید زاویه ی ورود خاصی به این پیچ داشته باشند، در غیر این صورت به دیواره ی کنار پیچ برخورد می کنند.

پیچ 18

راننده ها خیلی نزدیک به دیوار پیچ 21 از آن خارج می شوند تا زمان بخرند و سریع تر به پیچ 22 برسند.

پیچ 21

خوشبختانه حاشیه ی زیادی برای مسیر بین پیچ های 22 تا 23 در نظر گرفته اند، زیرا کرب ها ارتفاعشان کمی بلند است و ممکن است راننده ها با برخورد به آن ها کنترلشان را از دست بدهند.

شاید جالب باشد بدانید که سیستم های نور در این پیست 4 برابر روشن تر از سیستم های استادیوم های معمولی هستند تا راننده ها مشکل دید نداشته باشند، حتی در باران.

وقتی گفتیم که مسابقه دادن در سنگاپوری که رطوبتش 80 درصد است سخت می باشد دروغ نگفتیم، راننده ها در هنگام مسابقه حدود سه کیلو از وزنشان کم می شود، پس مسابقه ی سنگاپور برای راننده ها اصلا آسان نیست. امیدواریم که گرندپری سنگاپور، گرندپری ای جذاب و همراه با اتفاقات غیرمنتظره باشد.

عکس هایی از پیست: