نایجل منسل با نام کامل نایجل ارنست جیمز منسل (به انگلیسی Nigel Mansell ؛ زاده 8 آگوست 1953) راننده سابق بریتانیایی و قهرمان فرمول یک (1992) و مسابقات CART ایندی کار (1993) است.
منسل هنگامی که اولین قهرمانی خود را در فرمول یک کسب کرد، در اولین فصلش در مسابقات CART ایندی کار به قهرمانی رسید و تبدیل به تنها رانندهای شد که هم در مسابقات فرمول یک و هم در مسابقات چرخ باز آمریکا به قهرمانی دست یافته است.
آیرتون سنا – نایجل منسل (درون کاکپیت)
وی پس از موفقیت چشمگیر در مسابقات کارتینگ، علی رغم اینکه دچار شکستگی گردن در یک تصادف شده بود، قهرمان فرمول فورد انگلیس در سال 1977 شد.
پزشکان به وی گفتند که وی به کوادریپلژی یا فلج چهار اندام نزدیک شده است و باید به مدت شش ماه بستری باشد و دیگر هرگز رانندگی نکند. منسل از بیمارستان بیرون زد (به پرستاران گفت كه به توالت میرود) و دوباره مسابقه دادن را شروع کرد. سه هفته قبل از حادثه، وی از شغلش به عنوان یک مهندس هوافضا، استعفا داده بود.
او بیشتر وسایل شخصی خود را برای سرمایهگذاری در فرمول فورد فروخته بود. در مرحله بعد، منسل و همسر وفادارش، روزان، خانه خود را برای تأمین هزینه انتقال به فرمول سه فروختند.
در سال 1979، برخورد با یک ماشین دیگر منجر به تصادف بزرگی شد و او شانس آورد که زنده ماند. او دوباره در بیمارستان بستری شد، این بار با مهرههای شکسته در پشتش.
اندکی پس از این اتفاق، با داروهای مسکن زیاد و با مخفی کردن میزان آسیب دیدگی خودش، منسل در تست با لوتوس خوب عمل کرد تا تبدیل به راننده تست این تیم در فرمول یک شود. اولین مسابقهاش در فرمول یک، در گرندپری اتریش در سال 1980، یک نشت سوخت در کاکپیت او باعث سوختگیهای دردناک درجه یک و درجه دو روی باسنش شد.
منسل به کالین چپمن، مدیر لوتوس، بسیار نزدیک شد و در سال 1982، با مرگ ناگهانی وی، همه چیز خراب شد. منسل دو سال دیگر در این تیم ماند و سپس در سال 1985، به ویلیامز نقل مکان کرد.
منسل تا سال 1988 در ویلیامز ماند که نتیجه آن دو مقام دومی و حاشیههایی با همتیمی اش، نلسون پیکه، بود. مشکل اینجا بود که این دو همتیمی از هم متنفر بودند و در سال 1986، این دو نفر آنقدر درگیر جنگ با یکدیگر بودند که الن پراست از این موضوع سواستفاده کرد و توانست با شکست هر دوی آنها، به قهرمانی رانندگان آن سال برسد.
این برزیلی عصبانی، تیم ویلیامز را متهم کرده بود که طرفداری راننده بریتانیایی را می کنند و آنها را به جانبداری متهم میکرد و سعی کرد با بیان کردن جملاتی مانند “یک فرد تربیت نشده” و بدنام کردن همسرش، آرامش روانی منسل در رسانهها را نابود کند.
منسل نیز در پاسخ به این حرفها بیان کرده بود:
پیکه فقط یک مرد بیصفت است.
در رقابتهای سال 1987، نایجل و نلسون باز هم با هم جنگیدند و سهم هر کدام از آنها، به ترتیب 6 و 3 پیروزی شد اما نتایج بهتر پیکه در مسابقات دیگر باعث شد که او به سومین مقام قهرمانی جهان خودش برسد.
مشکلات ویلیامز با موتور Judd در 1988 به اوج خودش رسید و او با کمال میل فرصت رفتن به اسکودریا فراری را پذیرفت.
فصل 1989 برای منسل با پیروزی در برزیل آغاز شد اما با چهارمی در جدول رده بندی به پایان رسید. در سال 1990، چراغهای ماشین فراری منسل جدا شد، وقتی که آلن پراست همتیمی او شد و قدرت سیاسی تیم را به دست گرفت.
در گرندپری بریتانیا، منسل دستکشش را به طرف تماشاگران حاضر در سیلوراستون پرتاب کرد و اعلام کرد که در پایان فصل بازنشسته خواهد شد. چند ماه بعد، یک چرخش 180 درجه داشت و اعلام کرد که برای فصل 1991 به تیم ویلیامز میرود.
در فصل 1991، منسل پنج بار پیروز شد اما مشکل قابلیت اطمینان ویلیامز-رنو باعث شد تا قهرمانی به آیرتون سنا برسد.
فصل 1992، نایجل منسل یک برتری کامل بر مسابقات با خودروی FW14B ویلیامز داشت، برنده نه مسابقات از 16 گرندپری شد و اولین و تنها قهرمانی خود را در فرمول یک کسب کرد و دوباره اعلام بازنشستگی کرد.
نارضایتیهای وی با ویلیامز، شامل مشاجرهای در مورد پول و عصبانیت مبنی بر احتمال همتیمی شدن او با پراست برای 1993 بود. ویلیامز قرارداد لحظه آخری ارائه داد اما منسل به مسابقات چرخ باز آمریکا رفت و در همان اولین فصلش قهرمان 1993 ایندی کار شد.
در سال 1994، چهار مسابقه برای تیم فرمول یک ویلیامز و در 1995، دو مسابقه را برای تیم مکلارن شرکت کرد و مرد 41 ساله بریتانیایی، برای همیشه از دنیای فرمول یک خداحافظی کرد.
نایجل منسل
نایجل منسل یک بازنشسته ثروتمند بوده و هست و چندین شرکت تجاری از جمله یک نمایندگی فراری و یک باشگاه گلف کشوری (او در گلف مهارت بالایی دارد) را بنا کرد و زندگی خوبی را با همسرش روزان و سه فرزندشان میگذراند.
منسل در سال 2005، در سری مسابقات گرندپری مستر شرکت کرد و عنوان قهرمانی را به دست آورد. وی بعداً در تاریخ 6 مه 2007، قرارداد یک مسابقهای را با تیم مسابقهای اسکودریا Ecosse جی تی امضا کرد تا ماشین شماره 63 این تیم، فراری F430 جی تی2، را در پیست سیلوراستون براند.
او از آن زمان در مسابقات اتومبیلرانی ورزشی مختلفی با پسرانش، لئو و گِرگ، شرکت کرد که از جمله آنها میتوان به مسابقه استقامتی لمانز سال 2010 اشاره کرد.
