راز موفقیت سبک رانندگی هجومی آنتونلی در ۲۰۲۶ چیست؟

شش پیروزی، شش پول پوزیشن و صدرنشینی در جدول قهرمانی فرمول یک.

جایی که کیمی آنتونلی یک سال پیش یکی از سخت‌ترین آخر هفته‌های دوران حضورش در فرمول یک را تجربه کرده بود، حالا با کسب پیروزی در اسپا انتقام شیرینی گرفت؛ بردی که از نظر ریاضی نیز تضمین می‌کند او تعطیلات تابستانی را به‌عنوان صدرنشین جدول قهرمانی آغاز کند. اما اهمیت اسپا بسیار فراتر از این نتیجه است.

گرندپری بلژیک، جایی که فصل گذشته آنتونلی به دلیل تنظیمات سیستم تعلیق عقب هرگز اعتمادبه‌نفس لازم را پیدا نکرده بود، اکنون بهترین فرصت را فراهم می‌کند تا میزان پیشرفت او در ۱۲ ماه گذشته و دلیل موفقیت سبک رانندگی‌اش با خودروهای نسل ۲۰۲۶ را درک کنیم؛ موفقیتی که تنها به استعداد ذاتی فوق‌العاده او محدود نمی‌شود.

برای فهم این موضوع باید به فصل گذشته و سال‌های پایانی قوانین نسل قبلی خودروهای گراندافکت بازگردیم. آن خودروها بسیار پایدار بودند، اما در عین حال رفتارشان غیرقابل پیش‌بینی بود. به همین دلیل توسعه بال‌های انعطاف‌پذیر، که برای افزایش پایداری و بالانس خودرو در پیچ‌ها طراحی شده بودند، به یکی از مهم‌ترین حوزه‌های فنی تبدیل شد.

اما به محض آنکه این بالانس از بین می‌رفت، خودروهای گراندافکت ناگهان و بدون هیچ هشدار قبلی از کنترل خارج می‌شدند. به همین دلیل رانندگان بارها گفته بودند که پس از عبور از مرز چسبندگی، کنترل دوباره خودرو تقریباً غیرممکن است. در کنار این ویژگی، نسل قبلی خودروها چالش دیگری نیز داشت: مرحله “بارگذاری (لود) ترکیبی”؛ یعنی زمانی که راننده همزمان ترمز می‌گیرد و فرمان را برای ورود به پیچ می‌چرخاند.

با تغییر لاستیک‌ها از قطر ۱۳ اینچ به ۱۸ اینچ، ارتفاع دیواره لاستیک کاهش یافت و در نتیجه سطح تماس آن با آسفالت کوچک‌تر شد. این تغییر برای برخی رانندگان مشکل‌سازتر از دیگران بود، زیرا ورود تهاجمی به پیچ یکی از بزرگ‌ترین نقاط قوت آن‌ها محسوب می‌شد. حالا دیگر نمی‌توانستند مانند گذشته به پیچ حمله کنند و مجبور بودند سبک رانندگی خود را تغییر دهند. پیرلی تلاش کرد این اثر را کاهش دهد، اما بخشی از آن اجتناب‌ناپذیر بود.

داریو مارافوسکی، مدیر بخش موتوراسپورت پیرلی توضیح داد:

اگر حرکت لاستیک را در جهت طولی تصور کنید، سطح تماس آن کوتاه‌تر شده است. وقتی این سطح کوتاه‌تر باشد، فاصله بین داشتن چسبندگی و از دست دادن آن خیلی ناگهانی‌تر می‌شود.

به همین دلیل کاملاً حرف رانندگان را درک می‌کنیم. از همان ابتدا انتظار داشتیم در ورودی پیچ و هنگام مدیریت چسبندگی، این مشکل به وجود بیاید، چون لحظه لغزش دیگر هشدار زیادی به راننده نمی‌دهد.

لاستیک فرمول یک ۲۰۲۶

چرا این موضوع در سال ۲۰۲۶ اهمیت بیشتری پیدا کرده است؟

برای درک این موضوع باید به تغییرات خودروهای جدید نگاه کنیم. تیم‌ها متوجه شده‌اند که مرحله لود ترکیبی امسال حتی دشوارتر شده است، زیرا لاستیک‌ها برای کاهش مقاومت آیرودینامیکی باریک‌تر شده‌اند.

افزایش بار روی محور جلو به کاهش قفل شدن لاستیک‌ها هنگام ورود به پیچ کمک می‌کند، اما کنترل این مرحله همچنان بسیار دشوار است.

آندره استلا، مدیر تیم مک‌لارن در موناکو گفت:

می‌بینیم که مرحله ورود به پیچ، زمانی که راننده همزمان ترمز می‌گیرد و فرمان می‌چرخاند، بسیار حساس شده است. جلوگیری از قفل شدن لاستیک‌ها واقعاً سخت است.

حتی اگر لاستیک‌های جلو قفل نکنند، ممکن است خودرو ناپایدار شود، چون لاستیک‌ها دیگر به‌راحتی از چسبندگی طولی به چسبندگی جانبی منتقل نمی‌شوند.

اما موضوع مهم دیگری نیز وجود دارد: رفتار محور عقب خودرو.

خودروهای نسل ۲۰۲۶ نسبت به خودروهای گراندافکت عقب ناپایدارتری دارند، اما در عین حال برای رانندگان قابل پیش‌بینی‌تر هستند. همین ویژگی باعث می‌شود رانندگان بتوانند بیشتر با تعادل خودرو بازی کنند.

از همان روزهای نخست این قوانین جدید، رانندگان تأکید می‌کردند که اگرچه میزان داونفورس (نیروی رو به پایین) کمتر شده، اما خودروهای ۲۰۲۶ از نظر آیرودینامیکی راحت‌تر و لذت‌بخش‌تر از نسل قبل هستند.

مارافوسکی درباره واکنش برخی رانندگان به این شرایط گفت:

برای مقابله با این دشواری در ورودی پیچ، بعضی رانندگان عمداً لاستیک‌های جلو را به مرز اشباع می‌رسانند. یعنی در لحظه ورود به پیچ، فرمان را خیلی سریع و تهاجمی می‌چرخانند تا زاویه فرمان ناگهان زیاد شود. این باعث می‌شود خودرو در ابتدا تمایل داشته باشد مستقیم حرکت کند.

این یعنی محور عقب پایدارتر می‌شود و لاستیک‌های جلو به تدریج چسبندگی پیدا می‌کنند. البته چنین سبکی روی دمای لاستیک و میزان سایش آن هم اثر می‌گذارد. ما هنگام بررسی لاستیک‌های تیم‌ها این تفاوت‌ها را به‌وضوح اندازه‌گیری می‌کنیم.

کیمی آنتونلی ، مرسدس

آنتونلی؛ راننده‌ای که پیچ را تا می‌کند

یکی از شاخص‌ترین ویژگی‌های سبک رانندگی کیمی آنتونلی، رویکرد بسیار تهاجمی او و تلاش برای کوتاه کردن شعاع پیچ است.

این یعنی در برخی پیچ‌ها، او خودرو را به جای یک چرخش نرم، با یک حرکت سریع و ناگهانی فرمان می‌چرخاند و از زاویه فرمان زیادی استفاده می‌کند. چنین سبکی برای رانندگانی مناسب است که در سرعت‌های پایین و متوسط کنترل فوق‌العاده‌ای روی خودرو دارند و می‌توانند خیلی سریع خودرو را بچرخانند و دوباره متعادل کنند.

آنتونلی درباره سبک رانندگی خود گفت:

این بیشتر سبک خودمه. سعی می‌کنم هم شعاع پیچ رو کوتاه‌تر کنم و هم زمانی رو که بین ترمزگیری و رسیدن به نقطه بدون گاز سپری می‌کنم کمتر کنم. انگار پیچ رو مثل یه دستمال تا می‌کنم. تا آخرین لحظه صبر می‌کنم و بعد خیلی تهاجمی فرمون می‌دم. در واقع، یه کم بیشتر از ماشین کار می‌کشم. سبک رانندگیم تهاجمی‌تره.

مشخصه که بین تعیین خط و مسابقه سبک رانندگی تغییر می‌کنه، ولی مثلاً توی بارسلونا توی تعیین خط بیشتر اذیت شدم، چون بیش از حد از ماشین انتظار داشتم و دمای بالا هم اوضاع رو سخت‌تر کرده بود.

لاستیک خیلی زود افت می‌کرد، طوری که بعد از پیچ هفت، عقب ماشین تقریباً تموم شده بود. این سبک توی بعضی پیست‌ها جواب می‌ده، ولی توی بعضی جاها باید با شرایط سازگارش کنی.

در نهایت هر پیست با پیست دیگه فرق داره. مثلاً توی سیلورستون مجبور شدم سبک رانندگیم رو یه مقدار تغییر بدم، چون همه پیچ‌ها بلند و پرسرعت بودن و این روش اونجا خیلی کمک نمی‌کرد.

در اسپا نیز همین سبک کاملاً مشهود بود؛ به ویژه در پیچ اول و شیکن پایانی، جایی که آنتونلی عمداً مسیر ورود به پیچ را کوتاه می‌کرد و سپس با یک حرکت سریع فرمان، خودرو را می‌چرخاند.

لوئیس همیلتون و جورج راسل

خودروهای ۲۰۲۶؛ راننده باید همیشه حمله کند

تفاوت سبک رانندگی آنتونلی و هم‌تیمی‌اش جورج راسل، به‌وضوح در تصاویر آنبورد دیده می‌شود و از چشم رقبا نیز دور نمانده است.

در حالی که آنتونلی از سبک تهاجمی استفاده می‌کند؛ سبکی که با نیازهای خودروهای ۲۰۲۶ سازگارتر به نظر می‌رسد، راسل همواره فرمان را نرم‌تر و تدریجی‌تر می‌چرخاند؛ روشی که در دوران خودروهای گراندافکت عملکرد بسیار موفقی داشت.

استلا در موناکو گفت:

اگر رانندگی راسل و آنتونلی را مقایسه کنید، تفاوت سبک آن‌ها کاملاً مشخص است. این تفاوت را به‌وضوح در تصاویر آنبورد و نحوه استفاده آن‌ها از فرمان می‌بینید.

سبک رانندگی قطعاً تأثیرگذار است. وقتی زمان‌های آنتونلی را در اینجا یا در مسابقه کانادا بررسی می‌کنیم، اختلاف او با دیگر رانندگان فقط نمی‌تواند ناشی از داونفورس باشد. بخشی از این تفاوت قطعاً به نحوه مدیریت لاستیک‌ها برمی‌گردد؛ وگرنه چنین اختلافی حتی با هم‌تیمی‌اش هم دیده نمی‌شد.

البته این تنها یکی از عوامل مؤثر در کنار تنظیمات خودرو است، اما فعلاً به نظر می‌رسد سبک رانندگی آنتونلی بهترین هماهنگی را با خودروهای جدید دارد؛ هرچند اجرای آن نیازمند حس فوق‌العاده‌ای نسبت به خودرو است.

بر اساس تحلیل‌های تیم‌ها، برای استخراج حداکثر توان این خودروها، رانندگان باید به ویژه در شرایط کم‌چسبندگی با رویکردی تهاجمی رانندگی کنند. اتفاقی نیست که آنتونلی فصل گذشته نیز در مسابقاتی با چسبندگی پایین، جایی که رساندن لاستیک‌ها به محدوده عملکرد ایده‌آل اهمیت زیادی داشت، اغلب عملکرد بسیار خوبی ارائه می‌داد.

استلا در اسپا نیز گفت:

یکی دیگه از ویژگی‌های این خودرو اینه که راننده باید همیشه حمله کنه. اگه بخوای آروم و نرم رانندگی کنی، همه‌چیز رو تمیز انجام بدی و فقط اجازه بدی محور جلو ماشین رو بچرخونه؛ چیزی که شاید منطقی به نظر برسه و فکر کنی برای خروج از پیچ بهتره، در نهایت از نظر زمان دور هیچ سودی برات نداره.

در شرایطی که خودروهای ۲۰۲۶ به رانندگی تهاجمی و مدیریت بسیار دقیق لاستیک‌ها نیاز دارند؛ ویژگی‌هایی که آنتونلی از سال گذشته نیز در آن‌ها برتری خود را نشان داده بود، او ثابت کرده است که نه‌تنها قوانین جدید را به‌خوبی درک کرده، بلکه توانسته استعداد طبیعی خود را نیز به بهترین شکل در خدمت سبک رانندگی‌اش قرار دهد.