گرندپری سنگاپور 2017؛ معرفی پیست مارینا بی

فرمول یک ایران – به یکی از پرطرفدارترین گرندپری های فصل یعنی گرندپری سنگاپور ، و به یکی از جذاب ترین پیست های خیابانی یعنی پیست مارینا بی رسیده ایم. برای آشنایی بیشتر با پیست زیبای مارینا بی که در شب خودنمایی می کند با ما باشید.

نگاهی بر پیست مارینا بی سنگاپور؛

می سال 2007، زمانی که فرمول یک اعلام کرد که برای میزبانی یک گرندپری آن هم به مدت پنج سال با سنگاپوری ها به توافق رسیده اند. سپس در سال 2008، سنگاپور این افتخار را یافت تا برای اولین بار در تاریخ فرمول یک، میزبان یک رقابت در شب شود. پس از مدتی سنگاپور تبدیل به یکی از دوست داشتنی ترین مسابقات در تقویم فرمول یک شد که برگزاری اش در شب یکی از علت های بسیار مهم آن بود. زمان بندی مسابقه هم به گونه ای است که هم طرفداران در شرق آسیا می توانند مسابقه را در زمان مناسبی ببینند و هم اینکه اروپایی ها مشکلی با آن ندارند، در کشور عزیزمان هم مسابقه ساعت 16:30 برگزار خواهد شد.

پیست مارینا بی از خیابان های این شهر تشکیل شده است، از سیستم های نوری قدرتمندی هم برای شبیه سازی شرایط روز استفاده می شود و تمام نکات ایمنی پیست برای راننده ها و مردم به خوبی رعایت شده اند. طراح این پیست هرمان تیلکه ی معروف است و برای ساخت آن 33 میلیون دلار هزینه شده است و ظرفیتش 90 هزار نفر می باشد.

مارینا بی

نگاهی فنی تر

نقشه پیست مارینای بی سنگاپور – گرندپری سنگاپور

پیست مارینا بی 23 پیچ دارد، ساعتگرد است و 14 پیچ آن به سمت چپ و 9 پیچش به سمت راست می باشند. پیچ های 3 و 7، مستقیمی بین پیچ های 5 و 7 و مسیر بین پیچ های 22 تا 23 چند قسمت مهم پیست هستند.

پیچ 3 یکی از قسمت هایی است که ترمزگیری باید به خوبی صورت گیرد و پیچ 7 نیز یکی از بهترین قسمت ها برای سبقت گرفتن است، البته برای کسانی که خروج خوبی از پیچ ششم داشته اند.

پیچ های S مانند یک، دو و سه

مسیر بین پیچ های 5 و 7 نیز یکی از دو مستقیمی بلند و سریع پیست مارینا بی است که راننده ها با سرعتی حدود 300 کیلومتر بر ساعت و با دنده ی 7 در آن می تازند، دما بالای 30 درجه و رطوبت زیاد است، پس این مستقیمی یک نعمتی است و سرعت زیاد در آن اجازه ی تنفس به موتور را می دهد، ماشین های 2017 هم می توانند در این پیچ تخته گاز 6 سریع تر باشند. در این مستقیمی شاهد حضور بوتیک ها و هتل های لوکس هم هستیم که به مسابقه جذابیت می دهند.

پیچ شماره ی پنج

مسیر بین پیچ های 15 تا 17 را خیابان هایی تشکیل می دهند که در روزهای عادی از شلوغ ترین مکان های شهر مارینا بی هستند. این بخش ناهموار و ماشین نامتعادل است، به خصوص هنگام ترمزگیری برای پیچ 16، پیچی تند و به سمت راست همانند قسمت هایی از موناکو. راننده ها تلاش خود را می کنند تا ماشین خیلی تکان تکان نخورد.

پیچ های 16 و 17

در پیچ 18 نیز راننده ها از زیر جایگاه تماشاچی ها می گذرند و باید زاویه ی ورود خاصی به این پیچ داشته باشند چون ورودی باریکی دارد، در غیر این صورت به دیواره ی کنار پیچ برخورد می کنند.

پیچ 18

راننده ها خیلی نزدیک به دیوار پیچ 21 از آن خارج می شوند تا زمان بخرند و سریع تر به پیچ 22 برسند. خوشبختانه حاشیه ی زیادی برای مسیر بین پیچ های 22 تا 23 در نظر گرفته اند، زیرا کرب ها ارتفاعشان کمی بلند است و ممکن است راننده ها با برخورد به آن ها کنترلشان را از دست بدهند.

شاید جالب باشد بدانید که سیستم های نور در این پیست 4 برابر روشن تر از سیستم های استادیوم های معمولی هستند تا راننده ها مشکل دید نداشته باشند، حتی در باران.

پیچ 21

راننده های فرمول یک از پیست انتقاد می کردند و اعتقاد داشتند که مسیرش خیلی ناهموار است، به خصوص مسیر بین پیچ های 5 تا 7، هوای گرم و مرطوب سنگاپور هم کار را سخت تر می کرد. لوئیس همیلتون گفته بود که غلبه کردن بر سختی های سنگاپور دو برابر سخت تر از غلبه کردن بر دشواری های موناکو است.

فرناندو آلونسو هم از کرب های پیچ 10 انتقاد کرده بود و از ارتفاع نامناسب آن ها گله داشت، فیلیپه ماسا آن ها را به لاک پشت هایی تشبیه کرده بود. این انتقاد ها باعث شد تا چارلی وایتینگ با کم شدن ارتفاع کرب های پیچ شماره ی 10 موافقت کند. این پایان کار نبود، لوئیس همیلتون گفت که با تغییر این شیکین حالا ورودی پیچ باریک تر شده است و عنوان ‘بدترین پیچ فرمول یک’ را به پیچ شماره ی 10 سنگاپور اختصاص داد، این انتقاد ها باعث حذف این شیکین در سال 2013 و جایگزینی آن با یک پیچ چپ گرد شد.

راننده ها از ورودی پیت لین هم ناراضی بودند و اعتقاد داشتند که سرعت بالا در آن منطقه ممکن است خطرناک باشد. پیست مارینا بی شاهد تغییرات دیگری هم در سال 2015 بود، برای مثال یکی از تغییرات پهن تر کردن پیچ سنجاقی شماره ی 13 بود، این کار را برای افزایش امکان سبقت گیری در این پیچ انجام دادند.

نیکو هالکنبرگ راجع به پیست مارینا بی می گوید:

مسیر پیست ویژگی های خوبی دارد، مخصوصا پیچ خیلی سریع شماره ی شش و نقطه ی ترمزگیری پیچ هفتم. باید ماشینی داشته باشید که بتواند از روی کرب ها خوب عبور کند و هنگام گذر از پیچ های سریع و کند به شما اعتماد به نفس بدهد.

به نظرم مسابقه ی سنگاپور به دلیل گرما سخت ترین مسابقه ی فصل است. از نظر بدنی فشار می آید و از نظر روحی و تمرکز هم مسابقه دادن کنار دیوارهایی تنگ کار سختی است.

پدی لو مهندس فنی تیم ویلیامز هم می گوید:

مسابقه ی سختی است، ترمزگیری سخت ترین قسمت آن است. نواحی ترمزگیری زیادی در پیست داریم و سرعت متوسط هم پایین است که در خنک شدن ماشین چالشی ایجاد می کند. پیست ناهمواری هم هست که باید از کرب ها زیاد استفاده شود، این کار ماشین را سخت می کند.

صحبت های جالبی بود، همان طور که فهمیده اید، این پیست خیلی سریع نیست، گرما و رطوبت، زیاد نبودن مستقیمی های سریع برای خنک شدن موتور، ناهمواری ها و کرب ها، همه و همه کار را برای ماشین و راننده سخت می کنند. حال بهتر است به نقشه ی پیست نگاهی بیاندازیم.

برای آشنایی بیشتر با این پیست می توانید ویدئو زیر را مشاهده فرمایید:

[videojs_video url=”https://hw3.asset.aparat.com/aparat-video/23bf97c0432ad7499847a7ea4acc81e38156910-360p__45670.mp4″ width=”752″]

آمار و ارقام گرندپری سنگاپور:

عکس هایی بیشتر از پیست: