آلن جونز، راننده افسانه‌ای استرالیایی و قهرمان فرمول یک در فصل ۱۹۸۰، روز پنجشنبه در ۸۰ سالگی در منطقه گلد کوست استرالیا درگذشت.
آماندا باتلر دیویس، همسر جونز، با انتشار بیانیه‌ای از طرف خانواده او اعلام کرد که این قهرمان سابق فرمول یک پس از یک دوره کوتاه بیماری از دنیا رفته است.
در بخشی از این بیانیه آمده است:
با اندوه فراوان درگذشت آلن عزیزمون رو اعلام می‌کنیم که روز پنجم نوامبر، پس از یک دوره کوتاه بیماری، از بین ما رفت.
دلتنگش خواهیم شد و نزدیکانش، در کنار هوادارهای زیادی که همیشه قدردان حمایت‌هاشون بود، با خاطرات خوب ازش یاد خواهند کرد.
آلن تمام زندگیش رو وقف ورزش‌های موتوری کرد و میراثی از خودش به جا گذاشت که از طریق آدم‌های بی‌شماری که در طول مسیر زندگیش تحت تأثیر قرار داد، زنده خواهد موند.
موفقیت‌ها، اشتیاق و شخصیت منحصربه‌فردش، چه داخل پیست و چه خارج از اون، تأثیری ماندگار روی این ورزش در استرالیا و سراسر جهان گذاشت.
ما به‌عنوان خانواده آلن می‌خوایم از همه کسانی که در این سال‌ها بخشی از مسیر زندگیش بودن، بابت دوستی، محبت و حمایتشون تشکر کنیم. آلن واقعاً خوش‌شانس بود که این‌همه آدم فوق‌العاده کنارش داشت.
از ملبورن تا نخستین پیروزی در فرمول یک
آلن جونز سال ۱۹۴۶ در ملبورن استرالیا متولد شد. پدرش، استن جونز، تاجر و راننده مسابقات اتومبیلرانی بود و همین موضوع از کودکی او را با دنیای مسابقات آشنا کرد.
جونز در سال ۱۹۵۹ شاهد پیروزی پدرش در گرندپری استرالیا در پیست لانگفورد بود؛ موفقیتی که بعدها خودش نیز آن را تکرار کرد.
او در سال ۱۹۸۰ در پیست کالدر پارک برنده گرندپری استرالیا شد و همچنان آخرین راننده استرالیایی محسوب می‌شود که در این مسابقه، یکی از قدیمی‌ترین گرندپری‌های جهان، به پیروزی رسیده است.
جونز در دهه ۱۹۶۰ نخستین تجربه‌های مسابقه‌ای خود را در بریتانیا به دست آورد، اما مدتی بعد به استرالیا بازگشت. او سرانجام در سال ۱۹۷۰ به لندن نقل مکان کرد تا مسیر حرفه‌ای خود را جدی‌تر دنبال کند.
سه سال طول کشید تا بتواند جایگاه مناسبی در مسابقات پیدا کند. در سال ۱۹۷۳ نخستین پیروزی خود در فرمول ۳ را در سیلورستون کسب کرد و همان سال با خودروی GRD، نایب‌قهرمان فرمول ۳ بریتانیا شد.
جونز در سال ۱۹۷۵ با تیم هسکت در گرندپری اسپانیا نخستین حضورش در فرمول یک را تجربه کرد.
پس از تعطیلی این تیم در پایان فصل، ابتدا به تیم گراهام هیل و سپس به سرتیز رفت.
با تعطیلی سرتیز، آینده حرفه‌ای جونز در هاله‌ای از ابهام قرار گرفت، اما حادثه‌ای تلخ مسیر زندگی او را تغییر داد.
تیم شدو پس از مرگ تام پرایس در تصادف گرندپری آفریقای جنوبی، برای جایگزینی او با جونز تماس گرفت.
جونز در ادامه همان فصل با نمایشی درخشان در پیست خیس گرندپری اتریش، نخستین پیروزی خود در فرمول یک را به دست آورد.
او در مسیر این موفقیت از نیکی لائودا، راننده محبوب هواداران اتریشی، سبقت گرفت و به نخستین راننده استرالیایی تبدیل شد که پس از بازنشستگی سر جک برابهام، برنده یک گرندپری فرمول یک می‌شد.
انتقال سرنوشت‌ساز به ویلیامز و آغاز دوران طلایی
فراری برای فصل ۱۹۷۸ با جونز وارد مذاکره شد و راننده استرالیایی تصور می‌کرد توافق نهایی حاصل شده است.
با این حال، انزو فراری از تصمیم خود منصرف شد و در نهایت ژیل ویلنوو را به خدمت گرفت.
جونز پس از از دست دادن فرصت پیوستن به فراری، پیشنهاد تیم ویلیامز را پذیرفت؛ مجموعه‌ای که در آن زمان هنوز یکی از تیم‌های کوچک فرمول یک بود، اما فرانک ویلیامز و پاتریک هد برنامه‌های بزرگی برای آینده داشتند.
جونز با خودروی ویلیامز FW06 در چند مسابقه به پیروزی نزدیک شد، اما مشکلات فنی مانع موفقیتش شدند.
در لانگ بیچ، شکستگی بال خودرو فرصت پیروزی را از او گرفت و در برندز هچ نیز نقص گیربکس باعث شد نتیجه‌ای مشابه رقم بخورد.
او در گرندپری آمریکا پشت سر کارلوس رویتمن از فراری در جایگاه دوم قرار گرفت؛ در حالی که مهندسان ویلیامز در کارخانه گروو مشغول تکمیل خودروی جدید FW07 بودند.
با معرفی FW07، شرایط برای ویلیامز تغییر کرد.
جونز و هم‌تیمی جدیدش، کلی رگاتسونی، تقریباً بلافاصله به جمع مدعیان پیروزی پیوستند.
جونز در سیلورستون با اختلاف زیادی پیشتاز بود، اما خرابی پمپ آب او را از مسابقه کنار گذاشت و فرصت نخستین پیروزی تاریخ ویلیامز را در اختیار رگاتسونی قرار داد.
پس از آن، نوبت جونز بود که توانایی واقعی خودروی جدید را نشان دهد.
او چهار مسابقه از شش گرندپری باقی‌مانده فصل را برد و در نهایت پس از جودی شکتر و ژیل ویلنوو، در جایگاه سوم جدول قهرمانی جهان قرار گرفت.
قهرمانی جهان در سال ۱۹۸۰؛ پنج پیروزی برای راننده استرالیایی
فصل ۱۹۸۰ به نقطه اوج دوران حرفه‌ای آلن جونز تبدیل شد.
او با خودروی ویلیامز پنج گرندپری آرژانتین، فرانسه، بریتانیا، کانادا و آمریکا را برد و نخستین و تنها عنوان قهرمانی جهان فرمول یک خود را به دست آورد.
جونز همچنین در همان سال در گرندپری استرالیا در کالدر پارک، که جزو مسابقات قهرمانی جهان نبود، به پیروزی رسید تا یکی از موفق‌ترین فصل‌های دوران حرفه‌ای خود را تکمیل کند.
عملکرد قدرتمند او در فصل ۱۹۸۱ نیز ادامه یافت.
جونز با کسب دو پیروزی در لانگ بیچ و لاس‌وگاس، به ویلیامز برای کسب عنوان قهرمانی سازندگان کمک کرد و در رقابت قهرمانی رانندگان نیز نلسون پیکه را تحت فشار قرار داد.
با این حال، چندین کناره‌گیری از مسابقات به دلیل مشکلات مختلف و فشار ناشی از سفرهای مداوم باعث شد جونز در پایان فصل ۱۹۸۱ بازنشستگی خود از فرمول یک را اعلام کند.
