سنگاپور مدتهاست بهعنوان سختترین مسابقه فرمول یک از نظر جسمی شناخته میشود؛ بهخاطر ترکیب پیستی پر از توقف و شتابگیری و همچنین گرما و رطوبت شدید. حالا مسابقه امسال در این شهر-کشور موضوع “خطر گرما” به طور رسمی اعلام شده است.
دمای محیط در روزهای شنبه و یکشنبه به 31 درجه سانتیگراد خواهد رسید؛ آستانهای که فدراسیون جهانی (فیا) برای اعلام خطر گرما تعیین کرده. مدیر مسابقه، ریو مارکز، این موضوع را روز پنجشنبه به تیمها اطلاع داد.
از اینجا تیمها دو انتخاب دارند: یا رانندههایشان باید جلیقه خنککننده بپوشند یا خودروها باید با بالاست اضافی به پیست بروند.
چه رانندهها بخواهند از جلیقه استفاده کنند یا نه، قوانین میگویند که خودرو باید تجهیزات لازم برای کارکردن جلیقه را داشته باشد؛ شامل پمپها، مخزن مایع خنککننده و مبدل حرارتی.
هر رانندهای که تصمیم بگیرد جلیقه نپوشد، باید بالاست اضافی حمل کند.
قانونها در این مورد روشن هستند:
تفاوت وزن بین تجهیزات شخصی معمول راننده و تجهیزاتی که بخشی از سیستم خنککننده محسوب میشوند باید با افزودن 0.5 کیلوگرم بالاست در کابین جبران شود.
سیفتی کار در پیست سنگاپور
در ابتدا قرار بود جلیقههای خنککننده در صورت رسیدن دمای محیط به 31 درجه اجباری باشند، اما پس از تستها چند راننده از جهت راحت بودن آن شکایت کردند. جلیقهها شبکهای از لولهها دارند که مایع خنککننده از آنها عبور میکند، اما این باعث میشود کاکپیت تنگ ماشین فرمول یک حتی محدودتر هم بشود.
به همین دلیل فیا تصمیم گرفت رانندهها اختیار داشته باشند که از آن استفاده نکنند و در عوض قانون بالاست وضع شد تا کسانی که جلیقه میپوشند از نظر وزنی جریمه نشوند.
این سیستم پس از گرندپری بحثبرانگیز قطر 2023 توسعه یافت؛ مسابقهای که گرمای شدید باعث شد چند راننده نیاز به مراقبت پزشکی پیدا کنند.
انواعی از این فناوری سالهاست در مسابقات استقامتی استفاده میشود، اما رانندهها همچنان نگران وزن اضافه، ناراحتی یا حتی خرابی مبدل حرارتی هستند؛ خرابیای که ممکن است باعث شود راننده عملاً مثل غذای “سووید” پخته شود.
جورج راسل اولین کسی بود که نسل فعلی جلیقهها را در فرمول یک امتحان کرد؛ او این کار را در گرندپری بحرین امسال انجام داد. راسل گفت این سیستم نهتنها راحتیاش را در گرمای صحرا بیشتر کرده، بلکه تمرکز ذهنی لازم برای مدیریت مشکل بزرگ برقی در مسیر کسب مقام دوم شگفتانگیزش را هم حفظ کرده است.
او بعد از مسابقه گفت:
خب معلومه که همیشه جا برای بهتر شدن هست.
اما برای ما بهعنوان تیم، وقتی میبینم چقدر زحمت کشیدن و اعتماد داشتن که سیستم کار میکنه، دوست داشتم امتحانش کنم. تا حالا که خوب بوده.
پیست های خیابانی مثل قارچ در حال رشد هستند در فرمول. سنگاپور بعد از موناکو بدترین پیست است. فرمول یک یعنی پیست کلاسیک.
واقعا سنگاپور پیست رو مخی هست…
من تو نسخه فرمول وان ۲۳ یه مدت همه مسابقات رو فول ریس میرفتم یعنی دقیقا همون تعداد دور مسابقات اصلی ( به جز موناکو ) …
اولین باری که رسید به این پیست قشنگ یادمه ۱۰۰ دقیقه مسابقه طول کشید و بعد از تموم شدم دست و گردن ام درد گرفته بود و عضلات کمر ام سفت شده بود!!
تازه فشاره G و گرما و رطوبت و اینا ام نداشتم و واقعا همین نشون میده چه فشاری توی این مدل پیست ها رو راننده ها هست ...
البته تو پیست های استاندارد هم مثلا پیست مجارستان ام تقریبا همینه و آدم رو خسته میکنه ولی خب عوضش هستن پیست های جاده ای و شهری که من خودم به شخصه دوسشون دارم…
مثلا لاس وگاس با اینکه خیلی ازش انتقاد میشه ولی من موقع رانندگی حس خوبی دارم بهش و خوبیش هم اینه توی اون کفی بلند قشنگ فرصت سبقت داری و همین خودش زیبایی رقابت رو بیشتر میکنه …
ولی خب مثلا پیست پورتیمائو واقعا عشق خالصه، من همیشه تو کریر از فصل دوم پیست پورتیمائو رو اضافه میکنم و مثلا میامی و باکو رو حذف میکنم …
چه حوصله و توانی دارید که مسابقات را با تعداد دور کامل بازی می کنید. من ۵۰٪ مسابقه کامل بازی می کنم. البته آخرین بازی ای که سیستم کامپیوتر من اجرا می کند، F1 2014 می باشد و بالاتر از آن هنوز توفیق نشده بازی کنم. پیست پرتغال که عاشق اش هستم. فوق العاده ست. مخصوصاً پیچ یک که از سر بالایی می آیی پایین و باید سریعا به راست بپیچی. پیست ابوظبی هم دوست دارم. متاسفانه پیست پرتغال برای F1 های جدید است و نمی توانم بازی کنم. مجارستان هم بله پیست سختی است و راحت نمی توان سبقت گرفت. با دسته بازی می کنید یا فرمان یا keyboard؟ من با keyboard ⌨️.
موقعی که با PS4 بازی میکردم فرمون و پدال لاجیتک داشتم که خب با قیمت دلار اون موقع فقط ۱۲۰۰ خریده بودم ولی متاسفانه لوازم جانبی کنسول ها فقط برای یک کنسول خاص هست، مثلا من دسته نیکون و فرمون لاجیتک مخصوص PS4 داشتم ولی از هیچ کدوم نمیشه توی ps5 و بازی های ps5 بازی کرد …
سره همین الان با همون کنترلر PS5 بازی میکنم، الان دیگه اکثره پیست هارو همون لانگ میرم که میشه همون مثبت ۵۰% ولی خب یه سری پیست های محبوب ام مثل اسپا رو همیشه فول ریس میرم …
مثلا به اسپا که میرسیم تمرینات و تعیین خط و اسپرینت رو توی یه روز میریم و فرداش هم مسابقه کامل رو میریم و کریر دو نفره با یکی از دوستام که واقعا حال میده …
بعضی موقع ها یه تیم جدید خودمون میسازیم و به عنوان تیم یازدهم شرکت میکنیم و بعضی وقت ها هم با تیم های اورجینال …
تنها اسیست امون هم ترکشن هست که ۳ مدل داره، های مدیوم و آف که میذاریم روی مدیوم ، لنتی وقتی ترکشن رو کامل آف میکنی انگار داری روی یخ رانندگی میکنی:)