در حالیکه مکس ورشتپن آخر هفته گذشته در گرندپری ایتالیا با قدرت پیشتاز بود، از دید پیت وال ردبول پنهان نماند که مدتی خودروی دیگر تیم در انتهای صف قرار داشت.
یوکی سونودا که یکی از اولین رانندگانی بود که برای پیتاستاپ آمد، خود را مجبور دید که از رانندگانی عبور کند که او را آندرکات کرده بودند، اما در برخورد با لیام لاوسون از تیم ریسینگ بولز در شیکین دوم، به کف خودروی خود آسیب زد.
با آسیب دیدن RB21، سرعتش افت کرد. سونودا در نهایت سیزدهم شد؛ دهمین گرندپری بدون امتیاز از ۱۴ مسابقهای که از زمان ارتقای او به تیم اصلی (از دور سوم فصل) گذشته است.
حتی در شرایط عادی هم چنین نتیجهای مطلوب نیست، اما اکنون که راننده ژاپنی برای حفظ صندلیاش در تلاش است و این خطر وجود دارد که اگر ردبول مسیرش را عوض کند، جایگاهش در فرمول یک را از دست بدهد، یکشنبههای ناامیدکنندهی مکرر به مشکلی بزرگ برای او تبدیل شده است.
ضعف اصلی او اکنون آشکار شده است.
کریستین هورنر و لیام لاوسون
مشکلی از نوع متفاوت
نکتهی جالب در موقعیتی که سونودا با آن روبهروست این است که تلاشهای او برای درخشیدن در کنار ورشتپن، در حوزههایی نیست که همتیمیهای پیشینش در آن شکست خوردهاند.
بارها پیش آمده بود که، بهعنوان مثال، سرجیو پرز بهدلیل یک تعیین خط فاجعهبار کل آخر هفتهاش خراب میشد، اما با تکیه بر ریتم قوی مسابقه در روز یکشنبه کمی خود را به جلو میکشید.
لاوسون تنها پس از دو مسابقه صندلی ردبول را از دست داد، زیرا در تعیین خط عملکردی بسیار ضعیف داشت؛ او در استرالیا دومین راننده کند پیست بود و سپس در اسپریت و گرندپری چین در انتهای خط استارت قرار گرفت.
برای ردبول، آن فاصلهی تک دور با ورشتپن بههیچوجه قابل قبول نبود.
سونودا هم در ابتدای کار با تعیین خط مشکل داشت اما بخشی از این مسئله به این دلیل بود که از زمان تصادفش در مرحله اول تعیین خط گرندپری امیلیا-رومانیا در ماه اردیبهشت، او از نظر آپدیت با ورشتپن همتراز نبود.
از بلژیک به بعد، زمانیکه شرایط نزدیکتر شد، وضعیت او تغییر زیادی کرد و مدیر تیم، لوران مکیس، کاملاً روشن کرده است که دیگر بابت سرعت تک دور سونودا نگرانی ندارد.
بهعنوان نمونه، در ایتالیا و با درنظر گرفتن اینکه سونودا از کف قدیمیتر و بال عقبی با داونفورس بالاتر استفاده میکرد، ردبول معتقد بود آخر هفتهی مثبتی برای او رقم خورده بود، تا زمانیکه به مسابقه رسید.
این هم مقایسهی عملکرد او در سه بخش تعیین خط است، با این توضیح که اختلاف در مرحله سوم به این دلیل بیشتر شد که سونودا اولین خودرویی بود که برای دورهای نهایی به پیست رفت و بنابراین بدون بهرهگیری از “تو یا خلا پشت” باقی ماند.
ورشتپن در برابر سونودا، تعیین خط مونزا
مرحله اول
ورشتپن: ۱:۱۹.۴۵۵
سونودا: ۱:۱۹.۶۱۹
مرحله دوم
ورشتپن: ۱:۱۹.۱۴۱
سونودا: ۱:۱۹.۴۳۳
مرحله سوم
ورشتپن: ۱:۱۸.۷۹۲
سونودا: ۱:۱۹.۵۱۹
با در نظر گرفتن عواملی که اختلاف در مرحله سوم را بیشتر نشان داد، لوران مکیس بهوضوح تأکید کرد که وضعیت در روزهای شنبه همانطور است که باید باشد.
او گفت:
من به تعیین خط نگاه میکنم و هنوز هم میگم آخر هفته خوبی بوده. تو مرحله اول فقط دو دهم با مکس فاصله داشت و مکس این هفته اصلاً کند نبود.
بعدش هم، با اینکه ماشین یه کم ضعیفتر بود، تو مرحله دوم باز هم دو دهم با مکس فاصله داشت و شک نکن همه تو مرحله دوم صد درصد فشار میارن. آره، تو مرحله سوم فاصله بیشتر شد ولی اول اینکه ماشین رو برد تو مرحله سوم که خودش خیلی خوبه.
دوم هم اینکه اولین ماشینی بود که تو مرحله سوم رفت تو پیست و خب اینم کمکی نکرد. به نظرم سرعت تو راندهای کوتاه نمونه خیلی خوبی برای یوکی بود. ولی تو راندهای طولانی، حرص درمیاره که داده تمیز از مسابقه نداریم.
این جمله آخر اشاره به بزرگترین مشکل ردبول دارد: اینکه تیم نمیتواند بهطور درست ارزیابی کند توانایی واقعی سونودا در مسابقه چقدر است.
همانطور که در هانگارورینگ و زندفورت رخ داده بود، گرندپری ایتالیا هم آخر هفتهای بود که سونودا در یک قطار دی آر اس گیر افتاد، بنابراین غیرممکن بود بتوان فهمید اگر آزادانه رانندگی میکرد چه چیزی از خود نشان میداد.
مکیس پس از مونزا در پاسخ به پرسش دربارهی آنچه از سونودا انتظار دارد، گفت:
دلم میخواد بگم “نمونههای تمیز”، چون امروز نمونهی خیلی بدی بود.
تو مسابقههای جلویی شرایط خیلی تمیزه. حداقل یه استینت خوب داری که بشه عملکردت رو خوند، ولی اینجا گرفتن هر دادهای خیلی سخت بود.
استینت اول تو ترافیک، استینت دوم با ماشین خراب. اگه به چندتا مسابقه اخیر نگاه کنم، تقریباً همینه.
درسته که احتمالاً باید بیشتر روی ریتم مسابقه کار کنیم تا تعیین خط با یوکی. ولی خب، واسه همینم به خودمون یه کم وقت بیشتر میدیم.
یوکی سونودا
یک ضربالاجل نزدیک
سونودا کاملاً میداند که فشار برای ارائه دادههایی که مدیران ردبول از او میخواهند، روزبهروز بیشتر میشود، اما زمان در حال تمام شدن است، چراکه تیم قطعاً پیش از پایان فصل درباره ترکیب ۲۰۲۶ تصمیم خواهد گرفت.
و پس از یک آخر هفته دیگر که ردبول دادههای ارزشمندی از ایزاک حجار به دست آورد، رانندهای که از پیتلین استارت زد و به مقام دهم رسید، سونودا بهخوبی متوجه است که اگر او شرایط را تغییر ندهد، مسیر آیندهاش چه خواهد بود.
شاید به همین دلیل بود که از برخورد با لاوسون بهشدت عصبانی شد. او آن را «یه حرکت خیلی ناامیدکننده و کاملاً غیرضروری از طرف» رانندهای که جایش را گرفته بود نامید و تلویحاً گفت که رقابت با لاوسون بُعد دیگری پیدا کرده است.
در نهایت، احتمال زیاد این است که یکی از آنها در پایان سال از خانواده ردبول کنار گذاشته شود.
سونودا اضافه کرد:
من هر دور یه ثانیه بهش نزدیک میشدم. اون از آخر استارت زد و اصلاً برای امتیاز نمیجنگید.
اگه برای امتیاز بجنگی، میتونم همچین حرکتی رو درک کنم، چون حتی با تیم خواهر هم ما دشمنیم.
و مخصوصاً تو این موقعیتی که الان هستم، [اون] شاید بزرگترین رقیبم باشه، نسبت به هر کس دیگه، ولی خب در عین حال یه خط قرمزی هست که نباید ردش کنی. چه فایده داره آخه؟ من داشتم برای امتیاز میجنگیدم، ولی اون نه. نمیدونم چی بگم.
سونودا پذیرفت که آنچه فعلاً ارائه میدهد کافی نیست، اما اینکه عملکردش در تعیین خط به سطح خوبی رسیده، دستکم به او دلگرمی داده که ماندن در ردبول هنوز یک گزینه است.
او گفت:
شرایط سخته، ولی در عین حال دورهای تعیین خطم داره بهتر و بهتر میشه. یه سری نکات مثبت هست که خیلی کمکم میکنه.
این آخر هفته تو استینتهای کوتاه، تا مرحله دوم، همیشه فقط دو دهم پشت مکس بودم. میدونیم کف ماشین فرق داشت و تو مرحله سوم دقیقاً میدونم چی شد. همین باعث شد اختلاف زیادی بیفته. ولی داریم نزدیک میشیم.
اما تو استینتهای طولانی، جا برای پیشرفت بیشتر هست، ولی همزمان، مثل امروز به خاطر آسیب ماشین، آسون نیست. فقط باید ادامه بدم، بجنگم و به خودم ایمان داشته باشم.
الان، بیشتر از هر زمان دیگر، سونودا نیاز دارد یک آخر هفته کامل ارائه بدهد. بهعنوان راننده فعلی ردبول، او هنوز این توانایی را دارد که مدیران را برای تصمیم ۲۰۲۶ متقاعد کند. اما پنجره برای این کار هر روز کوچکتر میشود.
سونودا در بازتاب روند تصمیمگیری گفت:
اینکه کافی هست یا نه، دیگه بستگی به خودشون داره. من فقط دارم حداکثر توان رو از پکیج فعلی درمیارم.
دارم از هر فضایی که بهم دادن استفاده میکنم تا ثابت کنم میتونم مسابقه به مسابقه پیشرفت کنم، واقعاً.
ولی در عین حال، ما به امتیاز هم نیاز داریم. این چیزیه که روی کاغذ بهوضوح میبینیم و دقیقاً روی همون کار میکنم.
انصافا این تعیین خط (مونزا) یوکی خوب کار کرده بود،ولی روز مسابقه عملکرد ضعیفی داشت.
هرچند از نظر کلی معتقدم یوکی به اندازه کافی، سریع نبوده و زمان زیادی داشته که خودی نشون بده،که نداده و باید جایگزین بشه.
باید ببینیم چی میشه .تا زمانی که هورنر بود ماشین ها یکی نبودن ولی ۲ تا مسابقست که به گفته ی خودشون ماشین یکسان به هر دو راننده دادن. پس به نظرم باید عملکرد سونودا رو تو ۲ مسابقه ی بعدی ببینیم
قبلا عرض کردم ، سونادا ریس دهنده خوبی نیست .
نه تنها امسال ، رزومه کاریش در آربی هم پر هست از اشتباهات غیر لزوم در مسابقه . شاید به اندازه کافی برای رسیدن به فرمول یک سختی نکشیده و از همون ابتدا که اومد برای کاهش وزن و حتی یادگیری زبان انگلیسی تنبلی میکرد و چندان جدی نبود .
چند وقت پیش که گفتن یه انبار یدکی برای یوکی بوده که هورنر بهش نداده! ، من یکی بازم تا باکو و گرفتن سینی جدید صبر میکنم شاید ستاپ جدید گره این عملکرد ظیعف را باز کنه و کار بهتری ازش ببینیم ، ولی حالا که مکیس از ترافیک نالیده کاشکی یوکی با هارد شروع میکرد که لااقل استراتژی کمک حالش میبود . وقتی شما میدونی درگیر قطار دی ار اس میشی بهترین راه استراتژی معکوس هست .
انتقال ابتدا فصل به ردبول هم از اون تصمیمات اجتناب ناپذیر بود ، لاوسن چنان کرد که باید یه حرکتی میزدنند ولی ایکاش یوکی قدر این صندلی را بیشتر بدونه ، هنوز ۸ مسابقه مونده و این فرصت کمی نیست .