جنگ داخلی سه خودروی تا دندان مسلح از دیار ژرمن ها

مجله خودرو ایران – پورشه 911 سالهاست که به عنوان معیاری برای اکثر خودروهای اسپرت و سوپراسپرت معرفی شده و در مورد 911 GT3 RS که تا قبل از ارائه GT2 RS، مسلح ترین 911 مخصوص پیست بود هم این موضوع صدق می کند.

اما حالا این خودرو دو رقیب سرسخت از رقبای هم وطنش دارد، از اشتوتگارت، مرسدس AMG GTR به عنوان سریعترین مرسدس در پیست نوربرگرینگ حضور یافته و از باواریا هم سریعترین بی ام و در پیست نوربرگرینگ یعنی M4 GTS به میدان آمده است.

در برنامه های معروف تاپ گیر و گرندتور، پورشه با هر دوی آنها به صورت جداگانه مقایسه شده. اما حالا کریس هریس، مجری برنامه تاپ گیر تصمیم گرفته تا این سه را در کنار هم قرار داده و در مقایسه ای تخصصی، بهترین را پیدا کند؛ با او همراه باشید:

پورشه 911 GT3 RS سلاحی مخصوص پیست، اما حالا یک جنگ داخلی در آلمان در حال شکل گیری است.

وقتی کسی از من مشاوره ای برای خرید خودروها بخواهد، در ابتدا دو اصل اساسی را به او می گویم، اول اینکه یک خودروی قشنگ مزخرف بهتر از یک خوب زشت می فروشد، و دوم اینکه هیچ وقت برای پورشه GT3 RS رقیب تراشی نکن، چون آنجاست که عیوب مخفی ات نمایان می شود!

دلیلی که پشت اصل دوم وجود دارد واضح است، تا به حال هر کسی که خواسته پورشه را شکست دهد، سرافکنده از این نبرد خارج شده، چیزی که رئیس بخش خودروهای GT پورشه، آندرس پریونینگر هم به آن اشاره می کند:

واضح است، هر چیزی که RS را به چالش بکشد، نابود می شود!

این موضوع چیزی بوده که طی سالها ثابت شده، از بی ام و و مرسدس گرفته تا مازراتی و آئودی و حتی فراری، هیچ کدام نتوانسته اند خودرویی بسازند که ترکیبی از سرعت، لذت رانندگی و ماندگاری را بهتر از RS ارائه کند.

در این شرایط است که رقیبی به نام مرسدس AMG GTR جرئت می کند خود را به معیار سرسخت ما معرفی کند، اما راستش در اولین نگاه می توان درک کرد که این خودرو اصلی ترین و شایسته ترین رقیبی است که پورشه تا به حال تجربه کرده؛ حتماً می پرسید چرا.

نسبت به نسخه استاندارد 46 میلیمتر در محور جلو و 57 میلیمتر در محور عقب پهنتر شده، از آیرودینامیک فعال بهره می برد، اسپویلر عقب شگفت انگیزی دارد، سیستم کنترل کشش نه مرحله ای و تایرهای میشلن پایلوت کاپ 2، به هر حال خودرویی با قیمت 143.245 پوند باید تجهیزات زیادی در چنته داشته باشد.

اگر کلی تر نگاه کنیم، یک موتور 4.0 لیتری V8 تویین توربو با 577 اسب بخار قدرت و 697 نیوتن متر گشتاور دارد، وزنش 1.555 کیلوگرم است و پیست نوربرگرینگ را در 7 دقیقه و 10 ثانیه دور زده. یک کوپه کوچولوی دیفرانسیل عقب با قدرتی سرسام آور است و توسط بهترین مهندسان اشتوتگارتی تدارک دیده شده، پس روی کاغذ حریف قدری است.

اما در عمل چه می کند؟ حسش با نسخه عادی تفاوت زیادی دارد، چسبندگی بالایش باعث ایجاد حس اطمینان شده و باید فکر این که از زمین جدا شود را از سرتان بیرون کنید. اگر با گشتاورش درست رفتار نکنید، کم فرمانی(understeer) اجتناب ناپذیر است؛ به هر حال ارائه این همه گشتاور روی محور عقب، خودرویی سرکش خواهد ساخت.

اما تفاوت بزرگی میان این مدل با سایر مدلهای AMG وجود دارد. تا قبل از این، در تمام ساخته های سریع AMG، حتی آن هایی که مخصوص پیست ساخته شده بودند، سیستم کنترل کشش وظیفه زیادی نداشت؛ اما GTR کاملاً این قانون نانوشته را نقض می کند.

خودرویی که برخلاف پدرانش حالا موتور وسط است و تایرهایی چسبنده که هندلینگی برای آن فراهم کرده اند که مدل S در خواب هم نمی بیند. و این شخصیت اصلی و متفاوت آن را می سازد، دیگر ترسناک نیست، بلکه به طرز زیبایی رام است.

ترمزهای کربن سرامیکی بسیار بزرگ هستند و در کنارش نیروی بسیار بزرگی هم وجود دارد که به کمک گیربکسی که در هر نوع تعویض دنده ای لذت بخش است. GTR بهترین AMG است که من تا به حال در پیست رانده ام.

بی ام و M4 GTS، به طرز ناراحت کننده ای اصلاً رقیبی در حد AMG نیست. با اینکه 68 اسب بخار قویتر از نسخه عادی است، اصلاً این قدرت اضافه احساس نمی شود! چسبندگی هم افتضاح است و اصلاً شما را تحت تأثیر قرار نمی دهد.

واقعاً نمی فهمم بی ام و چگونه احساس کرده که می تواند این خودرو 64.075 پوند گرانتر از M4 عادی بفروشد؛ و از آنجایی من بی ام و را به خاطر توربوشارژ کردن تمام مدلهای سری M سرزنش می کنم، نسلهای قبلی M4 یا همان M3 را بیشتر می پسندیدم.

نماینده بیمر فقط 493 اسب بخار قدرت دارد، البته با وزن 1.510 کیلوگرم؛ علیرغم اینکه از AMG سبکتر است، سنگینتر از آن احساس می شود! این هم از معایب قرار گرفتن روی یک شاسی سنگینتر و بزرگتر از دیگران با صندلیهای سنگین ترش است. همچنین بی ام و به هیچ وجه نتوانسته به خوبی مرسدس از تایرهای میشلن استفاده نماید.

البته نکات خوبی هم در رابطه با GTS یافت می شود، مثلاً اینکه شخصیتش دوست داشتنی است، شخصیتی که بی ام و در طی سالها به آن رسیده و من آن را می پسندم،  ولی خب به این شخصیت نمی توان اعتماد کرد حتی در هوای عادی، چه رسد با اینکه هوا مرطوب و بارانی باشد.

سیستم کنترل کشش اصلاً به خوبی GTR نیست، پس باید آن را خاموش کرده و به این وضعیت عادت کنید! موتور، قدرتمند است و توربوها به خصوص در دورهای بالا مسئولیت پذیر هستند، با این حال باز هم در هر جا از مرسدس شکست می خورد؛ حتی گیربکس هم کندتر از رقیب است.

با تمام این اوصاف من همان M3 سدان استاندارد را به این ترجیح می دهم. می دانید، پورشه و مرسدس کاملاً مراقب این بودند که DNA موتوراسپرت را ارائه کنند، اما بی ام و تنها تظاهر به این کار می کند.

پس تا به اینجا بی ام و هیچ تهدیدی برای معیار ما محسوب نشد. و اما پورشه، موتور 4.0 لیتری شش سیلندر تختش تنها موتور اتمسفر یک اینجاست و تا 9.000 rpm غرش می کند. سبکترین است، و آیرودینامیک خوبش آن را تبدیل به جسورترین این میدان کرده، ضمن اینکه تایرهای عقبش با عرض 325 میلیمتر از زمین جدا نمی شوند.

توربوشارژرها کشش خوبی در دورهای میانی ایجاد می کنند، ولی وقتی فرمان پورشه را در دست می گیرید و در دور های 8.500 rpm اقدام به تعویض دنده می کنید، آنجاست که می فهمید GTR علیرغم تلاشهای فراوانش نتوانسته خودرویی احساسی تر و لذت بخش تر باشد.

گیربکس آن سریعترین است و بیشتر از همه به درد یک مسابقه می خورد. صدایی که از اگزوزهایش خارج می شود، بسیار ناگهانی افزایش یافته و به ردلاین نزدیک می شود و در اینجا بهترین است. همچنین بهترین فرمان را در این میدان دارد، فکر می کنم هیچ ایده ای درباره اینکه من چه حسی درباره این خودرو دارم، ندارید.

و نکته اینجاست که ایرادات از نسخه های ابتدایی هم برطرف می شود. با اصلاح دیفرانسیل عقب و فرمان پذیری چرخهای جلو که آنها هم عرض 265 میلیمتری دارند، کم فرمانی به حداقل رسیده. البته که هنوز به تیزی مرسدس نمی پیچد، ولی جوری در apex باقی می ماند که هیچ 911 سریعی تاکنون نتوانسته این کار را انجام بدهد. این را هم اضافه کنید که کشش فوق العاده ای دارد.

من تقریباً مطمئنم که مرسدس هم در خط مستقیم و هم در طی یک دور پیست سریعترین است، اما این تمام ماجرا نیست. وقتی شما راحتی پورشه را می بینید، وقتی که می بینید هر چقدر هم تلاش می کنید به حد پایان پورشه نمی رسید و می توانید سریعتر بروید، در اینجا امتیازاتی وجود دارد که هیچ خودروی دیگری آنها را ارائه نمی کند.

علاوه بر تمام اینها این GT3 RS نزدیکترین حس به یک خودروی مسابقه ای را دارد. قطعاً خودروهای سریعتری برای فروش وجود دارند، اما بهتر از این یکی نیستند.

به روی جاده که برویم، M4 GTS بهترین حس را ارائه می کند، احساسی که به هر حال باید از یک بی ام و و یک M4 به ارث برده باشد.

اما سورپرایز واقعی در اینجا GTR است، روی جاده هیچ کمبودی نسبت به مدل S ندارد. رانندگی اصلاً بدتر نیست و به جرئت می توان گفت راحتترین خودرو در طی مسافتهای طولانی است. علاوه بر این، موتور در دورهای پایین هم تمام آن صداهای لذت بخش را تولید می کند.

و در مورد پورشه، هنوز هم عالی است، با اینکه برای پیست ساخته شده، اما امکاناتی نظیر رادیو و نویگیشن را دارد و همچنان برای استفاده روزانه مناسب است.

تاکنون هیچ خودرویی نتوانسته بود به اندازه سازه جدید AMG به RS نزدیک شود. اول اینکه تمام خوبی های AMG GT را حفظ کرده و دوم اینکه ثابت کرد چیزی غیر از 911 هم می تواند مشخصات جاده و پیست را یک جا ارائه کند.

اما هر چه که باشد، پورشه همیشه برگ برنده ای برای رو کردن دارد، و در اینجاست که RS شخصیت عمیقی دارد که مرسدس نتوانسته به آن برسد. با اینکه باید با تغییر به سمت خودروهای کم مصرف تر هیبریدی و توربو کنار آمد، ولی مطمئنم وقتی بنزین از روی زمین محو شود، RS به عنوان یکی از بهترین خودروها در تاریخ باقی خواهد ماند.