همیلتون در صدر اولین مرحله تست فرمول یک ۲۰۲۶

لوئیس همیلتون روز جمعه تست پیش‌فصل فرمول یک ۲۰۲۶ در بارسلونا را با ثبت سریع‌ترین زمان هفته برای فراری به پایان رساند.

در پایان این تست پنج‌روزه، که پیش‌تر تمام نشانه‌ها حاکی از برتری قابل‌توجه مرسدس بود، همیلتون در شرایطی که وضعیت پیست در غروب روز پایانی بهتر شده بود، زمان ۱ دقیقه و ۱۶.۳۴۸ ثانیه را ثبت کرد تا در صدر جدول هفته قرار بگیرد.

این زمان، او را با اختلافی کمتر از یک‌دهم ثانیه جلوتر از جورج راسل، راننده مرسدس قرار داد؛ کسی که روز پنج‌شنبه سریع‌ترین راننده بود اما به دلیل استفاده مرسدس از هر سه روز مجاز تست، در روز پایانی حضور نداشت.

هرچند زمان‌های تست می‌توانند گمراه‌کننده باشند، زیرا میزان سوخت خودروها متفاوت است، اما این‌که فراری توانست نشانه‌هایی از پتانسیل خود نشان دهد و در عین حال قابل‌اعتماد ظاهر شود، برای تیم و رانندگانش خبر خوبی محسوب می‌شود.

همیلتون اوایل این هفته گفته بود که فراری در موقعیت بسیار بهتری نسبت به ۱۲ ماه قبل قرار دارد؛ زمانی که آن‌ها وارد فصلی شدند که در نهایت برایشان دشوار از آب درآمد. او گفت:

سال گذشته شروع بدتری در تست‌ها داشتیم. بنابراین با توجه به این‌که با مجموعه‌ای کاملاً جدید از قوانین روبه‌رو هستیم، این وضعیت در واقع بهتر از تجربه‌های قبلی ماست. به همین دلیل واقعاً امیدوارم این روند ادامه پیدا کند.

نزدیک‌ترین رقیب همیلتون، لندو نوریس از مک‌لارن بود؛ کسی که پایان‌بخش یک روز بسیار بهتر برای تیم قهرمان جهان شد، تیمی که به‌دلیل مشکل در سیستم سوخت‌رسانی، بخش زیادی از دورهای روز پنج‌شنبه را از دست داده بود.

بهترین زمان نوریس، ۱ دقیقه و ۱۶.۵۹۴ ثانیه، اندکی سریع‌تر از بهترین زمان صبح چارلز لکلرک با ۱ دقیقه و ۱۶.۶۵۳ ثانیه بود، در حالی که اسکار پیاستری با عملکرد صبح جمعه خود، چهارمین زمان سریع را ثبت کرد.

مکس ورشتپن تمام روز را برای ردبول رانندگی کرد؛ چرا که این تیم برای اولین بار از زمان تصادف ایزاک حجار در روز سه‌شنبه، دوباره به پیست بازگشته بود.

راننده هلندی در مجموع ۱۱۸ دور را در طول روز طی کرد و بهترین زمانش ۱ دقیقه و ۱۷.۵۸۶ ثانیه بود که او را در رده پنجم کلی قرار داد.

اما پرکارترین راننده روز، پیر گسلی از آلپین بود که در خودروی جدید مجهز به موتور مرسدس، مجموعاً ۱۶۴ دور را به ثبت رساند. این راننده فرانسوی هفته‌ای نسبتاً مثبت را برای تیم فرانسوی به پایان رساند، هرچند هنوز درباره میزان رقابت‌پذیری کلی تیم تردیدهایی وجود دارد.

تمرکز اصلی تماشاگران محلی روی فرناندو آلونسو بود که یک روز کامل برنامه‌ریزی‌شده را با خودروی جدید استون مارتین AMR26 پشت سر گذاشت.

بهترین زمان آلونسو در نوبت صبح ثبت شد، اما تیمش از این‌که بدون دردسر جدی ۶۱ دور را کامل کردند، رضایت خواهد داشت؛ به‌ویژه پس از مشکلی که پنج‌شنبه و در نخستین دور لنس استرول، روز تیم را خراب کرده بود.

زمان‌های روز پنجم تست بارسلونا

۱. لوئیس همیلتون (فراری) ۱:۱۶.۳۴۸ – ۶۳ دور
۲. لندو نوریس (مک‌لارن) ۱:۱۶.۵۹۴ – ۸۳ دور
۳. چارلز لکلرک (فراری) ۱:۱۶.۶۵۳ – ۸۰ دور
۴. اسکار پیاستری (مک‌لارن) ۱:۱۷.۵۸۶ – ۸۰ دور
۵. مکس ورشتپن (ردبول) ۱:۱۷.۵۸۶ – ۱۱۸ دور
۶. پیر گسلی (آلپین) ۱:۱۷.۷۰۷ – ۱۶۴ دور
۷. استبان اکون (هاس) ۱:۱۸.۳۹۳ – ۸۵ دور
۸. اولی بیرمن (هاس) ۱:۱۸.۴۲۳ – ۱۰۵ دور
۹. نیکو هالکنبرگ (آئودی) ۱:۱۹.۸۷۰ – ۷۸ دور
۱۰. گابریل بورتولتو (آئودی) ۱:۲۰.۱۷۹ – ۶۷ دور
۱۱. فرناندو آلونسو (استون مارتین) ۱:۲۰.۷۹۵ – ۶۱ دور
۱۲. والتری بوتاس (کادیلاک) ۱:۲۰.۹۲۰ – ۵۴ دور

لنس استرول ، استون مارتین

استون مارتین مرموز ادرین نیوی با رنگ آبی

استون مارتین سرانجام عصر پنج‌شنبه در بارسلونا به پیست آمد. شروع چندان امیدوارکننده‌ای نبود، چرا که لنس استرول فقط توانست چهار دور و اندکی آهسته را طی کند و سپس خودرو متوقف شد. هنوز نمی‌دانیم مشکل چه بوده، اما این دقیقاً فلسفه تست‌های پیش‌فصل است: پیدا کردن مشکلات و رفع آن‌ها تا برای ملبورن آماده باشید و نتیجه بگیرید.

با دیدن نخستین تصاویر از استون مارتین ۲۰۲۶، هیچ شکی باقی نمی‌ماند که این یک خودروی فرمول یکِ طراحی‌شده توسط ادرین نیوی است! حتی بدون دیدن جزئیات هم می‌شود تشخیص داد که خودرویی افراطی و تهاجمی است.

خودروی AMR26 طی ماه‌های گذشته در شرایطی شکل گرفته که تیم در پشت صحنه نیز دستخوش تغییرات بیشتری بوده است؛ جایی که مدیر تیم، اندی کاول به نقشی جانبی در ارتباط با موتور منتقل شد و نیوی بخشی از مسئولیت‌های او را نیز به مجموعه وظایف خود افزود. علاوه بر چالش یافتن راه‌حل‌های نوآورانه برای مقررات فنی کاملاً جدید ۲۰۲۶، استون مارتین همچنین باید خود را با شریک موتوری جدید، هوندا هماهنگ می‌کرد.

این موضوع همچنین به معنای ساخت گیربکس اختصاصی بود؛ پس از سال‌ها استفاده از پاوریونیت مرسدس به‌صورت پکیج کامل که نقاط اتصال سیستم تعلیق عقب را نیز تعیین می‌کرد.

خودروی استون مارتین شامل مجموعه‌ای از راهکارهای متمایز است که ردپای آن‌ها نه‌تنها به نیوی، بلکه به مدیر فنی ارشد تیم، انریکو کاردیله نیز بازمی‌گردد؛ کسی که سال گذشته از فراری به استون مارتین پیوست. آرایش مثلثی ایر‌باکس با شاخ‌های وایکینگی در کناره‌ها، شباهت‌هایی خانوادگی با نخستین فراری‌های گراوندافکتی دارد که تحت هدایت کاردیله به میدان رفتند؛ اما مخاطبانی با حافظه قوی‌تر به یاد خواهند آورد که نیوی از آرایشی مشابه در مک‌لارن MP4-20 سال ۲۰۰۵ نیز استفاده کرده بود.

همچنین می‌توان گفت این خودرو از کانسپت “سایدپاد صفر” استفاده می‌کند. این موضوع نه از نظر عرض، بلکه از نظر عمق است؛ چرا که سایدپادها آن‌قدر باریک هستند که حتی جای دادن رادیاتور در آن‌ها تعجب‌برانگیز است.

رنگ آبی به جای قرمز؟

ناظران تیزبینِ دورهای ابتدایی خودروی جدید فرمول یک استون مارتین در بارسلونا متوجه نکته‌ای بسیار غیرعادی در بخش عقب خودرو شدند: چراغ هشدار مرکزی عقب به‌جای قرمز، به رنگ آبی چشمک می‌زد.

مقررات فنی فرمول یک تصریح می‌کند که خودروهای ۲۰۲۶ باید به چراغ‌های هشدار عقب مجهز باشند: یکی در مرکز که در انتهای ساختار تصادف عقب قرار می‌گیرد و دو چراغ دیگر که در صفحات انتهایی بال عقب تعبیه شده‌اند.

اگرچه در کتاب قوانین به‌طور صریح رنگ این چراغ‌ها مشخص نشده، اما معمولاً این چراغ‌ها قرمز هستند و در مواقعی که از نظر ایمنی مفید است، چشمک می‌زنند.

چراغ عقب در شرایط بارانی

برای مثال، این موارد شامل هر زمانی می‌شود که از تایرهای اینترمدیت یا بارانی استفاده می‌شود تا دید بهبود یابد، اما همچنین زمانی فعال می‌شوند که خودروها روی محدودکننده سرعت پیت‌لین هستند یا زمانی که در حال بازیابی انرژی بوده یا با حداکثر توان در پیست حرکت نمی‌کنند.

اما زمانی که لنس استرول روز پنج‌شنبه با AMR26 جدید از پیت‌لین خارج شد و همچنین در دورهای ابتدایی فرناندو آلونسو در صبح جمعه، مشخص بود که استون مارتین برخلاف روال معمول، به‌جای چراغ قرمز مرکزی، از چراغ آبی استفاده می‌کند.

این معما با اشاره مقررات ورزشی فرمول یک پیچیده‌تر هم شد؛ چرا که در این قوانین آمده است خودروها در صورتی که توسط رانندگانی هدایت شوند که واجد شرایط دریافت سوپرلایسنس نیستند، باید به چراغ‌های آبی مجهز باشند. این موضوع قطعاً درباره رانندگان باتجربه‌ای مانند استرول و آلونسو صدق نمی‌کند.

خود استون مارتین حاضر نشد توضیحی ارائه دهد، چرا که اعلام کرد سیاست این تیم به اشتراک گذاشتن جزئیات برنامه تست نیست.

با این حال، تیم‌های دیگر توضیحاتی دادند که دلیل این موضوع را روشن می‌کند و به این برمی‌گردد که استون مارتین در حال اجرای برنامه‌ای کمی متفاوت برای آشنایی اولیه با خودروی جدیدش است.

گفته می‌شود استون مارتین به سایر تیم‌ها اطلاع داده که برنامه تستش شامل دورهایی خواهد بود که در آن‌ها خودرو با حداکثر سرعت در مسیرهای مستقیم حرکت نمی‌کند، تا آن تیم‌ها بتوانند به رانندگان خود هشدار دهند.

دلیل این محدودیت سرعت کاملاً مشخص نیست؛ اما ممکن است برای جمع‌آوری داده‌های آیرودینامیکی بوده باشد یا به این دلیل که تیم نمی‌خواسته در مراحل اولیه فشار زیادی به قطعات وارد کند.

این محدودیت سرعت با دورهای بسیار کند استرول در روز پنج‌شنبه کاملاً مشهود بود. او در معدود دورهایی که زد، زمان‌هایی در محدوده ۱ دقیقه و ۴۰ ثانیه ثبت کرد؛ یعنی تقریباً ۳۰ ثانیه کندتر از بهترین زمان تست‌ها.

دورهای شناسایی اولیه آلونسو در صبح جمعه در بارسلونا نیز ظاهراً شامل این می‌شد که او در مسیر اصلی با تمام توان گاز نمی‌داد.

با توجه به این‌که نسل جدید خودروهای فرمول یک شتاب بسیار تهاجمی‌ای در خروج از پیچ‌ها دارند، استون مارتین می‌خواست راهی داشته باشد تا خودرویش برای رانندگان پشت سر کاملاً قابل تشخیص باشد؛ تا آن‌ها غافلگیر نشوند و بیش از حد نزدیک نشوند، به‌ویژه وقتی خودرو در مسیرهای مستقیم سرعت معمول را حفظ نمی‌کند.

فعال بودن چراغ آبی عقب در زمانی که خودرو با سرعت محدود دور می‌زد، کمک می‌کرد تا برای خودروهای پشت سر کاملاً مشخص باشد که این خودرو استون مارتین است؛ خودرویی که شاید تشخیص آن سخت‌تر از معمول باشد، چون با بدنه فیبرکربنی خام به پیست آمده است.

در برخی از دورهای پایانی صبح جمعه، به نظر می‌رسید برنامه استون مارتین از مرحله محدودیت سرعت در مسیرهای مستقیم عبور کرده باشد، چرا که چراغ آبی دیگر روشن نبود.