کریستین هورنر، مدیر سابق تیم فرمول یک ردبول، در گفت‌وگویی مفصل درباره احتمال بازگشتش به فرمول یک، اختلافات داخلی منجر به برکناری او، مذاکرات نافرجام برای جذب فرناندو آلونسو و جایگاه سرجیو پرز در این تیم صحبت کرده است. او همچنین به شایعات پیوستنش به فراری واکنش نشان داده و دیدگاه خود را درباره آینده ادرین نیوی در استون مارتین مطرح کرده است.
هورنر که پس از نزدیک به ۲۱ سال حضور در رأس تیم ردبول، در ژوئیه ۲۰۲۵ از سمت خود برکنار شد، کتاب خاطراتش با عنوان درایو Drive به زودی منتشر خواهد شد. او تأکید کرده که با وجود علاقه به بازگشت به فرمول یک، تنها در صورتی چنین تصمیمی خواهد گرفت که اختیار کافی برای مدیریت یک تیم و ایجاد تغییرات اساسی در آن داشته باشد.
مدیر سابق ردبول که در دوران حضورش در این تیم ۱۴ عنوان قهرمانی جهان در بخش رانندگان و سازندگان به دست آورد، معتقد است ساختار مدیریتی تیم‌های فرمول یک در سال‌های اخیر تغییر کرده و مدیران تیم‌ها دیگر از استقلال و اختیارات گذشته برخوردار نیستند. او در این‌باره گفت:
باید این اختیار رو داشته باشی که خودت چراغ‌ها رو روشن و خاموش کنی. اگه نتونی چنین کاری انجام بدی، عملاً فقط یه عروسک خیمه‌شب‌بازی توی اون سازمانی.
وقتی وارد فرمول یک شدم، مدیران خیلی قدرتمندی وجود داشتن؛ از ران دنیس در مک‌لارن و ژان تاد در فراری گرفته تا فلاویو بریاتوره، فرانک ویلیامز و ادی جردن. همه شخصیت‌های قدرتمندی بودن که اختیار تصمیم‌گیری داشتن.
اما الان احساس می‌کنم نقش مدیر تیم داره به ترکیبی از مدیر ورزشی و یه مسئول فنی تبدیل می‌شه.
هورنر تأکید کرد که برای بازگشت به فرمول یک، صرفاً داشتن سهام در یک تیم یا حضور در جایگاهی تشریفاتی برای او جذابیتی ندارد:
اگه قرار باشه برگردم، باید بتونم تغییر ایجاد کنم. اگه این اختیار رو نداشته باشی، فقط یه مسافری. من نمی‌خوام صرفاً یه سهام‌دار اقلیت باشم که کنار زمین نشسته و هیچ تأثیری روی تصمیم‌ها نداره.
اگه فرصت مناسبی با شرایط درست پیش بیاد، قطعاً خیلی جدی بررسیش می‌کنم. ولی اگه چنین فرصتی پیش نیاد، نیازی ندارم که حتماً برگردم.
او همچنین توضیح داد که در ماه‌های پس از جدایی از ردبول، با سرمایه‌گذاران و افرادی ملاقات کرده که علاقه‌مند به ورود به فرمول یک هستند، اما هنوز هیچ گزینه مشخصی را به‌عنوان مقصد آینده خود تأیید نکرده است.
هلموت مارکو ، کریستین هورنر و سیریل ابیتبول
اختلاف با هلموت مارکو و جزئیات برکناری از ردبول
بخش مهم دیگر مربوط به اختلافات هورنر با هلموت مارکو و تغییر ساختار مدیریتی ردبول پس از درگذشت دیتریش ماتشیتس در اکتبر ۲۰۲۲ است.
هورنر با وجود انتقاد از برخی اقدامات مارکو، نقش او را در شکل‌گیری دوران موفقیت‌آمیز خود در ردبول بسیار مهم دانست. به گفته او، این مارکو بود که زمینه آشنایی‌اش با ماتشیتس و در نهایت حضورش در رأس تیم را فراهم کرد:
هلموت نقش خیلی بزرگی توی رسیدن من به ردبول داشت. اون بود که من رو به دیتریش معرفی کرد و ازم حمایت کرد. ما سال‌های زیادی کنار هم موفقیت‌های بزرگی به دست آوردیم.
البته از نظر شخصیت و طرز فکر خیلی با هم فرق داشتیم. من توی این مسیر بعضی وقت‌ها از دستش کلافه می‌شدم و مطمئنم اون هم همین احساس رو نسبت به من داشت.
چیزی که بیشتر از همه ناامیدم کرد، نحوه تموم شدن این همکاری بود.
هورنر معتقد است که درگذشت ماتشیتس نقطه عطفی در تغییر روابط قدرت در ردبول بود. او توضیح داد که در دوران حضور بنیان‌گذار این شرکت، مسئولیت‌ها مشخص بود، اما پس از مرگ او، جایگاه و حدود اختیارات مارکو با ابهام همراه شد.
مدیر سابق ردبول همچنین تأیید کرد که یکی از انتقادهای مطرح‌شده علیه او، تبدیل شدن تدریجی ساختار تیم به مجموعه‌ای بیش از اندازه وابسته به شخص هورنر بوده است.
وقتی از او پرسیده شد که آیا مدیران ردبول احساس می‌کردند این مجموعه بیشتر به “تیم هورنر” تبدیل شده تا “تیم ردبول”، پاسخ داد:
آره، دقیقاً همین رو بهم گفتن. هلموت آخرش همین رو بهم گفت.
وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، قطعاً چیزهایی هست که می‌تونستم متفاوت انجام بدم. اما آیا به باورهای خودم وفادار موندم؟ فکر می‌کنم آره.
ازم خواستن از بعضی بخش‌های مسئولیتم صرف‌نظر کنم، ولی احساس می‌کردم این کار جایگاه رهبری تیم رو تضعیف می‌کنه. برای همین گفتم حاضر نیستم چنین کاری بکنم.
شاید همین موضوع هم توی تصمیم نهایی نقش داشته، اما از نظر من پذیرفتن اون شرایط کار درستی نبود.
هورنر همچنین از نحوه برکناری خود انتقاد کرد و گفت با وجود پذیرش حق مالکان برای تغییر مدیریت، انتظار داشت پایان همکاری‌اش پس از بیش از دو دهه خدمت به شکل محترمانه‌تری رقم بخورد.
با این حال، هورنر تأکید کرد که اختلافات گذشته تا حد زیادی پشت سر گذاشته شده‌اند و همچنان با سهامداران ردبول و اولیور مینتسلاف، مدیر ارشد این مجموعه، رابطه مناسبی دارد.
او فاش کرد که پس از پیروزی‌های اخیر ردبول، هر دو سهام‌دار اصلی به‌صورت جداگانه از او تشکر کرده‌اند و مینتسلاف نیز پس از مسابقه سنگاپور شخصاً با او تماس گرفته است.
هورنر همچنین پروژه ساخت موتور اختصاصی ردبول را یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای دوران مدیریتش توصیف کرد؛ پروژه‌ای که به گفته او در ابتدا حتی در داخل تیم نیز با تردیدهایی همراه بود، اما در نهایت به ساخت یک موتور رقابتی و دستیابی به نخستین پیروزی در شانزدهمین گرندپری منجر شد.
مکس ورشتپن و سرجیو پرز
مذاکرات نافرجام با آلونسو و تصمیم جنجالی درباره پرز
هورنر در بخش دیگری از جزئیات تازه‌ای از تلاش ردبول برای جذب فرناندو آلونسو ارائه کرد و تأیید کرد که مذاکرات با قهرمان دو دوره جهان در مقطعی تا مرحله تبادل اسناد قراردادی پیش رفته بود.
به گفته او، نزدیک‌ترین فرصت برای جذب آلونسو مربوط به دوران پس از پایان نخستین حضور این راننده اسپانیایی در مک‌لارن بود؛ زمانی که اختلاف بر سر مدت قرارداد، مانع رسیدن طرفین به توافق شد.
هورنر در این‌باره گفت:
فکر می‌کنم اون زمان بیشتر از هر موقع دیگه‌ای به جذبش نزدیک شدیم. حتی مدارک قرارداد هم بین طرفین ردوبدل شده بود.
ولی فرناندو یا مدیر برنامه‌هاش فقط حاضر بودن برای یه فصل قرارداد ببندن. دیتریش خیلی واضح گفته بود که اگه قراره چنین تعهدی بدیم، باید قرارداد دو ساله باشه، وگرنه اصلاً توافقی نمی‌کنیم.
نگرانی این بود که ردبول فقط یه توقف موقت برای فرناندو باشه تا بعدش به فراری بره.
او همچنین فاش کرد که فلاویو بریاتوره در سال ۲۰۱۰ نیز تلاش کرده بود زمینه انتقال آلونسو به ردبول را فراهم کند.
موضوع انتخاب راننده دوم ردبول نیز از بخش‌های مهم بود و هورنر توضیح داد که در برخی مقاطع، تأکید مجموعه بر استفاده از رانندگان برنامه جوانان ردبول، گزینه‌های مدیریتی او را محدود می‌کرد.
او تأیید کرد که شخصاً برای جذب سرجیو پرز تلاش زیادی کرده بود، زیرا معتقد بود ردبول پس از تجربه ناموفق با چند راننده کم‌تجربه، به فردی باتجربه در کنار مکس ورشتپن نیاز داشت.
با این حال، هورنر صراحتاً تأیید کرد که از همان ابتدا جایگاه ورشتپن به عنوان راننده اصلی تیم برای پرز مشخص شده بود:
چکو از همون روز اول می‌دونست که مکس راننده اصلی تیمه. وظیفه‌اش این بود که تا جایی که می‌تونه به مکس نزدیک بشه و اگه تونست شکستش بده، عالیه.
هر دو تجهیزات یکسانی داشتن، ولی اگه شرایطی پیش می‌اومد که باید یکی از دو راننده رو به اون یکی ترجیح می‌دادیم، اون راننده مکس بود.
این موضوع از همون اول کاملاً براش روشن شده بود و با آگاهی از همین شرایط قرارداد امضا کرده بود.
هورنر در عین حال از ورشتپن به عنوان استعدادی کم‌نظیر یاد کرد و گفت توانایی او در رسیدن به حد و مرز عملکرد خودرو، فراتر از بسیاری از رانندگان دیگر است. او همچنین توضیح داد که خودروی ردبول در آغاز فصل ۲۰۲۲ تا حد زیادی با مشارکت الکس آلبون توسعه یافته بود، اما تغییرات بعدی در جهت خواسته‌های ورشتپن باعث شد دیگر رانندگان تیم برای هماهنگی با خودرو با مشکلات بیشتری مواجه شوند.
کریستین هورنر و ادرین نیوی
واکنش به شایعات فراری و ارزیابی آینده نیوی در استون مارتین
شایعات پیوستن هورنر به فراری؛ موضوعی که پس از انتشار گفت‌وگوی او با نشریه تایمز و انتخاب تیتری درباره علاقه‌اش به مدیریت این تیم، بار دیگر مورد توجه قرار گرفت.
هورنر تأکید کرد که هرگز فراری را رؤیای خود برای آینده نخوانده و انتشار آن مصاحبه با تیتری بحث‌برانگیز، باعث برداشت نادرست از صحبت‌هایش شده است:
زمان‌بندی انتشار اون مصاحبه واقعاً بد بود. حدود یه ماه قبل انجامش داده بودم و درباره تیم‌های مختلف، از جمله فراری صحبت کردیم.
من فقط می‌خواستم بگم فراری جایگاه خاص و منحصربه‌فردی توی فرمول یک داره و هر کسی که براش کار می‌کنه، باید این فرصت رو یه افتخار بدونه.
اما وقتی مصاحبه منتشر شد، تیتری براش گذاشته بودن که می‌گفت فراری رؤیای منه؛ در حالی که من اصلاً چنین حرفی نزده بودم.
هورنر توضیح داد که این اتفاق همزمان با فشارهای موجود بر فردریک واسر و مسائل داخلی فراری رخ داد و ناخواسته باعث تشدید گمانه‌زنی‌ها شد:
اصلاً قصدم این نبود که فشاری روی فرد ایجاد کنم. واقعاً دلم براش سوخت، چون خودم می‌دونم مدیریت یه تیم بزرگ و تحت فشار چه شرایطی داره.
در ادامه به تلاش‌های پیشین جان الکان، رئیس فراری، برای جذب هورنر اشاره شد و از او پرسیده شد که آیا همچنان احتمال حضور در این تیم وجود دارد یا خیر.
هورنر بدون تأیید برنامه‌ای مشخص برای پیوستن به فراری، گفت که در حال حاضر تمرکزش بیشتر روی فرصت‌های دیگر است:
فراری جایگاه بسیار مهمی توی این ورزش داره. امسال هم ماشین خوبی داشتن، حداقل از نظر شاسی. البته به نظر می‌رسه از نظر قدرت موتور کمی عقب بودن.
فکر می‌کنم همه دوست دارن دوباره فراری رو در حال پیروزی ببینن.
ولی من بیشتر روی گزینه‌های دیگه تمرکز دارم. اینکه اسمت در کنار فراری مطرح بشه افتخار بزرگیه، اما این چیزی نیست که خودم دنبالش باشم.
فرد واسر مدیر خیلی توانمندیه و توی رده‌های پایین‌تر مسابقات سابقه خیلی خوبی داره. به نظرم احتمالاً فقط به زمان بیشتری نیاز داره.
هورنر درباره آینده ادرین نیوی در استون مارتین نیز صحبت کرد. او که سال‌ها با این طراح برجسته در ردبول همکاری داشته، نیوی را بهترین طراح تاریخ فرمول یک توصیف کرد، اما تأکید داشت که حضور او به‌تنهایی موفقیت فوری استون مارتین را تضمین نمی‌کند:
ادرین فوق‌العاده توانمنده و از نظر تاریخی بهترین طراح فرمول یکه. انگیزه زیادی هم داره، با اینکه با اون همه موفقیتی که به دست آورده، دیگه نیازی نداره چیزی رو ثابت کنه.
استون مارتین برند بزرگیه و تا جایی که شنیدم، امکانات خیلی خوبی هم داره.
وقتی ادرین به ردبول اومد، ما اصلاً برای حضورش آماده نبودیم. نه فرایندهای مناسب رو داشتیم، نه ابزارهای لازم رو و نه اون عمق سازمانی رو که بتونیم با روش کار کردنش هماهنگ بشیم.
ساختن یه ساختار مناسب دور ادرین زمان برد. البته اون زمان هنوز سقف بودجه وجود نداشت و احتمالاً انجام این کار راحت‌تر از شرایط امروزی بود.
هورنر همچنین اعتراف کرد که فاصله گرفتن از فرمول یک به او نشان داده زندگی خارج از این ورزش نیز ارزش‌های خود را دارد، اما علاقه‌اش به رقابت همچنان پابرجاست:
من هنوز عاشق فرمول یکم و طرفدار جدی این ورزش هستم. اما فقط برای اینکه دوباره توی فرمول یک باشم، برنمی‌گردم.
اگه فرصتی پیش بیاد که بتونم با آدم‌هایی که مثل خودم فکر می‌کنن، یه تیم رو به موفقیت برسونم و اختیار انجام کارهای لازم رو داشته باشم، حتماً بهش فکر می‌کنم.
ولی اگه چنین فرصتی پیش نیاد، نیازی ندارم که برگردم. توی این ۱۵ ماه فهمیدم که بیرون از فرمول یک هم زندگی وجود داره.
به این ترتیب، هورنر در حالی احتمال بازگشت به فرمول یک را باز گذاشته که روشن کرده است مقصد بعدی او، بیش از نام و اعتبار یک تیم، به میزان اختیارات مدیریتی و امکان اجرای دیدگاه‌هایش بستگی خواهد داشت؛ همان موضوعی که به گفته خودش در سال‌های پایانی حضور در ردبول به یکی از اصلی‌ترین نقاط اختلاف تبدیل شده بود.
