رالی ایران – این مقاله در مورد داستان میشل موتون ، بانوی شجاع فرانسویست که تبدیل به سریع‌ترین زن تاریخ مسابقات موتور اسپورت شد و توانست واتانن، میکولا و رورل(نوابغ رانندگی رالی) را شکست دهد و مرزهای جنسیتی را درهم شکند.

میشل موتون و رالی گروه B

سال 1981 سالی بود که دنیای رالی برای همیشه تغییر کرد. قوانین رالی گروه B معرفی شد؛ آری واتانن تبدیل به اولین راننده‌ای شد که قهرمانی را بدست آورد و آئودی نیز، اولین خودروی چهارچرخ محرک رالی را به میدان آورده بود و یک راننده‌ی خانم را از ریویرای فرانسه به خدمت گرفته بود که تبدیل به اولین بانویی(تا به الان) شد که توانسته است در یک مسابقه رالی به پیروزی برسد.

میشل موتون در شهر جنوبی زیبای فرانسه، گرس، متولد و بزرگ شد و از همان ابتدای زندگیش، استعداد بالایی در اسکی و باله و تحصیلات داشت. او کاملا آماده بود که در رشته‌ی وکالت تحصیل کند. اما شنیدن صدای غرش موتورهای خودروهایی که در مسابقات محلی رالی، در کوههای نزدیک به محل زندگی وی شرکت می کردند، او را از ورود به این مسیر منصرف کرد. میشل سوار خودروی سیتروئن 2CV پدرش شد و تمام دفترچه‌های راهنمای «چطور وکیل بشوم» را از پنجره به بیرون پرت کرد.

همیشه لذت رانندگی و زندگی کردن با خودرو برایم مطرح بود، من هیچوقت هیچوقت هیچوقت به رقابت فکر نکردم.

در دهه 70 میلادی، فرانسه یک قطب موتوراسپورت بود. سازندگانی چون لیجیر و رنو با رانندگانی چون فرانسوا سورت، پاتریک دپیلر و ژاک لافیت، در بالاترین سطح موتور اسپورت حضور پیدا می‌کردند و تبدیل به دریچه‌ای از امید برای جوانان این کشور شده بودند. موتون خبر نداشت که روزی به این جمع امید بخش و پیشتاز اضافه می‌شود ولی قدم‌های خودش را مصمم برداشت. در اوایل 20 سالگی خودش، موتون وارد رقابت‌های رالی شد و در رالی‌های آماتور به عنوان کمک‌راننده حضور پیدا کرد. اما طولی نکشید که خودش را به جایگاه رانندگی رساند. پدرش استعداد و ظرفیت بالای او را دید و برایش یک خودروی رنو آلپاین A110 خرید و به دخترش گفت که یکسال فرصت دارد تا خودش را ثابت کند وگرنه باید برود وکیل بشود.

من هیچوقت نمی خواستم و برنامه‌ی آن را نداشتم که یک راننده رالی بشوم. یکی از دوستانم داشت در رقابت‌های آماتور رانندگی می کرد. من به دیدن او در کورسیکا رفتم و دیدم که او با کمک‌راننده‌اش کنار نمی‌آید و از من خواست که به جای آن کمک‌راننده قرار بگیرم. یک فرصت طلایی برایم رقم خورد. سپس پدرم گفت که «من می دانم که تو دوست داری رانندگی کنی، من برایت یک خودرو می خرم و هزینه یک فصل حضور در رقابت‌ها را به تو می‌دهم. اگر تو به اندازه کافی خوب باشی، نتیجه می‌گیری.»

 

شروع کار در اتومبیلرانی

کسب نتیجه، دقیقا کاری بود که موتون کرد. او توانست دو قهرمانی کشوری زنان فرانسه و کلاس جی تی فرانسه را به دست بیاورد و با پیروزی در مسابقه 24 ساعته لمانز سال 1975، دیگر همه چیز را ثابت کرد. با حمایت شرکت بزرگ نفتی اِلف فرانسه، موتون در مسابقه کشوری رالی به عنوان راننده فیات به پیروزی رسید و سپس زنگ آئودی برای به خدمت گرفتن موتون، به طور پیاپی زده شد.

وقتی که آنها زنگ زدند، کاملا شوکه شدم. وقتی که شما یک خانم فرانسوی هستید که در مسابقات رالی حضور پیدا می کنید و از آلمان به شما زنگ می زنند که بروید و برایشان رانندگی کنید، برایتان قابل باور نیست. من نمی‌دانستم که این مسیر به کجا ختم می‌شود و هیچ راهی هم نداشت که من به آئودی “نه” بگویم. هم‌تیمی من نیز قرار بود که هانو میکولا باشد. او همیشه حامی من و همراه من بود. او یکی از بهترین‌ها بود و حال، این موضوع که من قرار بود با او هم‌تیمی شوم مطرح شده بود.

موتون در سال 1981 به همراه کمک راننده خودش، فابریزیا پونس، با آئودی کواترو به مسابقات رالی وارد شد و البته همچنان حواشی مرتبط به جنسیت وی مطرح بود:

من الان می‌توانم این جذابیت را ببینم، زیرا من آن موقع تنها زنی بودم که در مسابقات قهرمانی شرکت می کردم. من متنفر بودم از زمان‌هایی که روزنامه نگار پس از پایان رالی می‌آمد و به من می‌گفت که “می‌توانی لبخند بزنی؟” من نیز به او می‌گفتم : برو بلامکویست یا میکولا را پیدا کن و از آن‌ها بخواه که برایت لبخند بزنند و بعد برگرد بیا پیش من.

در دهه 80 میلادی، رالی بسیار متفاوت تر از چیزی که الان هست، بود. پیست‌هایی که از حیات وحش آفریقا و تمام راه‌هایی که در طبیعت برای پیمودن وجود داشت انتخاب می‌شدند. با وجود تمام مسائل ایمنی که سوال برانگیز بود، رانندگان و تیم‌ها با شوق تمام شرکت می کردند. حتی اگر خودروها خراب نمی‌شدند، این روح و روان راننده‎ها بود که از بین می‎رفت. موتون شروع پر فراز و نشیبی داشت ولی بالاخره در رالی سانرمو ایتالیا، او با شکست هنری تویوونن و قهرمان آری واتانن، توانست پیروزی را به خانه‎ی آئودی بیاورد.

اولین مسابقه ای بود که در رقابتهای قهرمانی جهان برده بودم. می‎گویند که اگر یکبار به پیروزی برسید، شما می‌توانید به پیروزی هایتان ادامه دهید و اعتماد به نفستان را بالا ببرید.

میشل موتون

میشل موتون

رقابت برای قهرمانی رالی

در سال 1982، آئودی آماده‎ی به چالش کشیدن رقبا برای کسب قهرمانی جهان بود. سال 1982 سالی بود که شاید بشود گفت در آن قوی‎ترین ترکیب رانندگان تاریخ رالی حضور داشتند. موتون باید در برابر والتر رورل از تیم اوپل، هم‎تیمی خودش از آئودی استیگ بلامکویست، و همینطور در برابر راننده خودروی فوق سریع لنسیا 037 یعنی راکت فنلاندی مارکو الن، مسابقه می داد.

در یک سال دراماتیک رالی، موتون توانست با رام کردن هیولای توربوشارژ شده 350 اسب بخاری آئودی در مسابقات پرتغال، یونان و برزیل به پیروزی برسد. با این حال، اوضاع به نفع رورل، قهرمان سال 1980، بود. با اینکه او سعی می کرد با ضریب اطمینان بالایی کار کند ولی تا آخرین لحظه فشار موتون را روی خودش حس می‌کرد.

در مسابقه یکی مانده به آخر فصل، در مسابقه‌ی فرساینده‌ی ساحل عاج، موتون تنها 19 امتیاز از رورل کمتر داشت و 30 امتیاز هم نسبت به هم‌تیمی‌های خودش، بلامکویست و میکولا، برتری داشت. او پیشتاز رالی بود و می‌دانست که یک پیروزی او را در در فاصله 2 امتیازی رورل قرار می دهد و نتیجه‌ی قهرمانی در مسابقه آخر فصل در بریتانیا، مشخص می شود. اما شرایط این‌طور رقم نخورد. در ساعت 4 صبح روز آخر رالی، موتون یک پیشتازی 18 دقیقه‌ای کامل را داشت اما رویدادی که نباید رخ می داد، رخ داد. پیش از مرحله اول، کواترو وی روشن نشد. پس از چندی او بالاخره موفق شد که راه بیافتد ولی مه سنگینی روی جاده قرار گرفته بود و او کنترل خودرویش را از دست داد و از آن مرحله کنار رفت. رورل برای دومین بار عنوان قهرمانی را کسب کرد و موتون از رسیدن به این جایگاه بازماند.

پس از آنکه میشل موتون در سال 1986 به تیم پژو منتقل شد، پس از مرگ دوستش، هنری تویوونن، در رالی کورسیکای آن سال، از رقابت‌های رالی خداحافظی کرد و رفت تا تشکیل خانواده دهد و به عنوان سفیر فدارسیون بین المللی اتومبیلرانی کار کند. او با چهار پیروزی، نه سکو و 160 مرحله برد در مسابقات رالی، و حتی پیروزی در مسابقه معروف پایکس پیک هیل کلایمب، چهره‌ی زنان را در بالاترین سطح موتور اسپورت برای همیشه تغییر داد. موتون از دورانی که در آن از دست دادن جان در مسابقات اتومبیلرانی امری عادی تلقی می شد، بیرون آمد و رشد کرد و بدون در نظر گرفتن جنسیت، تبدیل به یک اسطوره الهام بخش برای آیندگان شد.

 

 

ویراستار » انسیه صفری

یک دیدگاه

  1. H.farahani

    2

    0

    سپاس🙏
    اسم والتر روهرل اومد.کسی که با رانندگی فوق العاده‌ای سال 83 داشته و باعث میشه برای اخرین بار یه ماشین دیفرانسیل عقب قهرمان جهان بشه.لانسیا o37 .البته خودش قهرمان نشد چون نمی خواسته دیگه قهرمان بشه.از دو مسابقه اخر انصراف میدن.

دیدگاه خود را بیان کنید