Register

2 × پنج =

A password will be e-mailed to you.

فرمول یک ایرانکیمی رایکونن احساس می کند که دیگر هیچ وقت به داخل پدوک فرمول یک باز نخواهد گشت. رایکونن پس از حضور در مسابقات فرمول یک بیش از هر راننده دیگر در تاریخ ورزش و پیروزی قهرمان جهان برای یک بار در سال 2007، بالاخره در پایان سال 2021 اعلام بازنشستگی کرد و از فرمول یک کناره گیری نمود.

وی حال در مورد اینکه چقدر دلش برای فرمول یک تنگ خواهد شد گفت:

زمان همه چیز را آشکار خواهد کرد. چیزی که الان می دانم این است که رانندگی تنها چیزی است که من در مورد این ورزش دوست دارم. من شاید دیگر هیچوقت به داخل پدوک ورود نکنم.

فرمول یک هیچوقت زندگی من نبوده است. همیشه چیزهایی بوده است که برای من مهم تر بوده اند. چیزی از این بابت تغییر نخواهد کرد. من از این بابت که دیگر قدرتش را نداشتم کناره گیری نکردم من به این خاطر کناره گیری کردم که کارهای بهتری به جز نشستن در هواپیما و ماندن در هتل ها برای انجام دادن دارم.

کیمی در مورد برنامه های بازنشستگی خودش گفت:

فرزندانم یک سگ می خواهند ولی ما هنوز تصمیم نگرفته ایم. شاید الان بار دیگر زمان گذراندن من با آنها در خانه کافی باشد. تعطیلاتی به جز تعطیلات تابستانه داریم.

آن تعطیلات دو هفته و نصف بود که باید به تمرینات جسمانی ادامه می دادیم و همیشه باید به یاد می داشتیم که آن دیوانگی همیشگی و عادی دوباره باز خواهد گشت.

12 دیدگاه

  1. مَمَّدو

    17

    1

    بعضی آدما نمیتونن با شغلی که بدست آورده اند، ارتباط برقرار کنن (با توجه به اینکه شاید هزاران نفر در آرزوی چنین فرصتی دلسوخته هستن) و قدر فرصتی که زندگی بهشون داده رو نمیدونن و حاضر نیستن و یا نمیتونن برای خودشون انگیزه ایجاد کنن تا باعث احیای حس رقابت و جنگجویی و پیشرفتشون بشه. مثال فرمول یکیش، کیمی هست. مثال فوتبالیش “آدریانو” برزیلی بود که پدیده تیم ملی جوانان برزیل شده بود (فکر کنم در المپیک ۲۰۰۴) و بعد رفت اینترمیلان ولی به زودی انگیزش رو از دست داد. اون واقعا مهار ناپذیر بود. اما دیگه حس بازی کردن رو نداشت. یادمه مایکل شوماخر که طرفدار اینترمیلان بود، از اینکه چنین استعدادی نمیتونه انگیزه درخشیدن رو پیدا کنه افسوس میخورد و تلاش کرد بهش انگیزه بده و باهاش صحبت کرد و حتی یه روز اونو سوار فراری اف ایکس ایکس ۸۵۰ اسب بخاری خودش کرد و چند دور سریع تو پیست بهش سواری داد تا روحیه بده بهش. اما نشد که نشد و آدریانو از فوتبال خدافظی کرد.
    کیمی هم همینطور رانندگی میکرد. ۸۰ درصد مسابقات رو انگار دوست نداشت گاز بده و فقط بعضی روزا میتونستیم کیمی واقعی رو ببینیم. اغلب بی هیجان و بی انگیزه بود و اجازه نمیداد استعدادش متجلی بشه … خلاصه حسرت زیادی به دل من گذاشت. منی که دوست داشتم تا نهایت سریع بودن رو ببینم و کیمی این استعداد رو داشت ولی از ما دریغش کرد اغلب. خداحافظ مرد یخی. کاش برای بچه هات با انگیزه تر باشی.

    • Amin-sdg

      11

      1

      کاملا صحیح میگی ممدو جان.

      دقیقا یکی از بزرگ ترین مشکلات همین حفظ روحیه هست. حالا که مثال فوتبالی زدی یه مثال فوتبالی بزنم. یکی از بزرگترین چالش های مربیان بعد از قهرمان کردن تیم ها شون حفظ روحیه تیم برای جنگیدن مجدد هست. برای همینم هست که دفاع از عنوان قهرمانی کار خیلی سخت تری نسبت به خود قهرمانی هست.

      یکی از دلایلی که نسبت به لوییس همیلتون احترام خیلی زیادی قائلم همین حفظ روحیه و انگیزه ش هست. شاید برای بعضی ها راحت باشه بگن ماشین خوبی داشته همیشه زیر پاش که تونسته 7 تا قهرمانی بگیره. ولی اینکه تونسته انگیزه ش رو این همه مدت بالا نگهداره و برای قهرمانی های بیشتر بجنگه برای من واقعا شگفت آوره.

      (در مورد آدریانو هم تا اونجایی که یادمه اصل مشکل بعد از مرگ پدرش شروع شد که دیگه نتونست خودشو جمع کنه. ولی واقعا زمان اوجش بازیکن معرکه ای بود)

    • Siamak

      7

      0

      سلام آقای ممدو .
      همه اون چیزی رو که در مورد کیمی در ذهن داشتم شما به بهترین وجه بیان کردید و صد البته اگر من میخواستم بنویسم هیچوقت انقدر زیبا و منسجم نمیشد ، آفرین بر شما .
      به واقع شخصییت کیمی طوری بود که بیشتر از اشتیاق و جنگندگی ، یکنوع بی تفاوتی در رفتار و عملکردش بچشم میخورد ! مع الوصف کمتر طرفدار اف وانی رو سراغ دارم که رایکونن با همه این خصوصیاتش دوست نداشته باشه .

      • مَمَّدو

        5

        2

        😄😄
        سلام آقا سیامک.
        شما نمیگی که اینقدر طولانی غیبت بفرمایین، مَمَّدو دلتنگ میشه؟ لطفا دیگه با قلب ما بازی نکن! وقتی نیستین اصلا حس مطلب گذاشتنم میپره 😁❤🌹

      • Siamak

        3

        0

        عرض تشکر و ارادت .
        سعی میکنم بیشتر خواننده مطالب اساتید باشم و یاد بگیرم . مهم دلهاست که خوشبختانه در این سایت بهم نزدیکه .🙏🌹🍀

      • مَمَّدو

        7

        2

        نفرمایید آقاجان؛
        شاید شاگردی از استادش جلو بزند،
        شاید استاد، شیخ بهائی باشد و شاگر ملاصدرا
        شاید استاد، نیلز بور باشد و شاگرد اینشتین
        شاید پدری سیامک خان باشد و پسر استاد مهریار؛
        اما همیشه شاگرد، کوچک استاد هست که هست.
        این مسیر فرمول یکی که ما بچه های ایران در اون سیر و سیاحت میکنیم، قبلا توسط امثال حضرتعالی هموار شده و از خدا میخوام که بنده این موضوع را هیچگاه فراموش نکنم.

    • ایرن

      3

      2

      شاید اینطور نظر دادن شما درباره کیمی ناشی از شناخت نادرستتون از شخصیت این راننده یا بهتر بگم شناخت نا صحیح شما از چنین شخصیت هایی هست.
      امکان نداره کسی مسابقه ندادن براش انقدر بی اهمیت باشه ولی رکورد تعداد دورهایی که با خودروی فرمول یک زده شده دستش باشه.
      شاید اگر چنین شخصیت هایی در اطراف شما وجود داشت بهتر متوجه میشدین کیمی چجور آدمیه. بعضیا هستند عکس العمل ظاهریشون درباره ی موضوعات پیرامون متفاوت با دیگران هست. غافل از اینکه ظاهر قضیه رو فقط میبینیم. مثلا خود من تقریبا چنین شخصیتی دارم و این باعث شده خیلیا دربارم پیشداوری اشتباهی داشته باشند، اگر کسی من رو نشناسه و نوع عکس العمل های من به اتفاقات پیرامون رو ببینه شاید برداشتی 180 درجه متفاوت با واقعیت داشته باشه. خیلیا فکر میکنن نسبت به همه چیزای پیرامونم بیتفاوت هستم درصورتی که فقط نوع عکس العملم متفاوته. البته برای من که اصلا نظر دیگران در اولویت قرار نداره خخخ
      کیمی هم تقریبا همینجوری هست. مگه میشه مسابقه دادن برای یک راننده فرمول یک بیمعنی باشه و فقط از روی اجبار بهش بپردازه؟

      برای کسی مثل کیمی دو دنیا وجود داره. دنیای مسابقه و دنیایی که در اون زندگی میکنه. همیشه دوی دنیایی هست که داره توش زندگی میکنه و وقتی میشینه پشت فرمون دنیای مسابقه شروع میشه و دیگه چیزی جز مسابقه معنی نداره. این که تونسته بین این دو موضوع تفکیک قائل بشه اتفاقا یک نکته مثبت برای کیمی به حساب بیاد.

      • مَمَّدو

        7

        1

        میتونه فرمایش شما صحیح باشه ولی ما یه شیخی تو محلمون داریم که 70 ساله میره مسجد نماز اول وقت رو به جماعت میخونه. شاید فکر کنی که خیلی نماز خوندن رو دوست داره اما نه! فقط میاد که دورش شلوغ باشه و تنها نباشه.
        من که فکر میکنم کیمی رایکونن فقط تا سال 2003 عالی بود و بعد تا سال 2007 خوب بود ولی بعد از اون فقط میومد و مسابقه میداد تا سرگرم باشه. میدونم برای شما پذیرفتنی نیست. ولی منم شیخ محلمون رو دیدم که میگم!!

  2. Majid

    0

    0

    قطعا سن و سال و داشته خانواده تاثیر زیادی داره، اکه کتابی که از کیمی منتشر شده رو بخونید شاید جواب سوالتونو پیدا کنید.

  3. alireza_h

    1

    0

    با بالا رفتن سن، آدما تغییر می‌کنن؛ این ناگزیره

    خود من وختی ۱۹ سالم بود زمستونا زیر برف و گاهی توو کولاک با موتورسیکلت (اون موقع یه یاماها ۴۰۰ ببری داغون داشتم) می‌رفتم جاده چالوس تا برسم هزار چم و حالش رو ببرم… اما الان توو ۳۹ سالگی حال سوار شدن موتور و رفتن چهار تا خیابون اونطرفتر رو ندارم…

دیدگاه خود را بیان کنید