مجله خودرو ایران – نمایشگاه بین المللی خودرو تهران، بزرگترین گردهمایی خودرویی کشور، گل سر سبد تمامی نمایشگاه‌های تهران و شاید حتی ایران، برای سال دوم در محل شهر آفتاب از تاریخ 6 لغایت 10 آذرماه 96 برگزار شد. رویدادی که امید فراوانی به پر بار بودن آن می‌رفت تا جایی که شرکت نگین خودرو نماینده رسمی رنو در ایران اعلام کرده بود که خودرو فرمول یک رنو را به نمایش عموم خواهد گذاشت.

آن هم مدل R.S.17، آخرین و جدید‌ترین خودرو فرمول یک رنو.

همین امر باعث روانه شدن سیل عظیم طرفداران موتوراسپرت به سوی نمایشگاه شد اما در کمال ناباوری شاهد رونمایی از خودروی R.S.16 با برچسب R.S.17 بودند، حرکتی که در مقاله‌ی بررسی سیر تا پیاز حضور خودرو فرمول یک رنو به آن پرداخته شد.

هدف از این نوشتار بررسی جامعی بر کلیت نمایشگاه خودرو تهران است که بعد از سال‌ها غیبت اولین سالی است که به صورت متوالی برگزار می‌شود. این رخداد شاید سنگ محک مناسبی باشد برای بررسی نقشه راه صنعت خودرو کشور و این سوال که آیا قرار است در نهایت یک مونتاژکار باشیم یا یک خودروساز.

البته این را فراموش نکنیم که بخش اعظم نمایشگاه به واردکنندگانی اختصاص داشت که هر کدام به نوبه خود قصه پر ‌غصه‌ای دارند.

بیاید اول نگاهی به لیست اصلی برند‌های حاضر در نمایشگاه بیاندازیم:

بی وای دی، فولکس واگن، مرسدس بنز، رنو، لوکسژین، دی اس، هاوال، پژو، ایرانخودرو، سایپا، بیزو، سیتروئن، تویوتا، چانگان، چری، ام وی ام، بایک، ماهیندرا، هایما و برند جدید و دورگه بورگوارد.

با بررسی این لیست چند نکته در همین ابتدا کار مشخص می‌شود:

اول تنوع بی اندازه خودروسازان چینی است که هر روز بر تعدادشان افزوده می‌شود.

مورد دوم حضور بعضی از مطرح‌ترین برندهای اروپایی آن هم به صورت رسمی و با آخرین محصولاتشان است که نشان از اهمیت بازار خودرو ایران در سطح جهان دارد.

نکته آخر که شاید اصلی‌ترین نکته نمایشگاه امسال باشد، حضور برند ماهیندرا هندوستان در غرفه عظیم خودرو است و به حق بلندترین فریاد نمایشگاه را از سکوت این غرفه می‌توان شنید.

شاید به اعتقاد برخی حضور ماهیندرا چندان هم ارزش بررسی نداشته باشد اما اکثر این افراد همان‌هایی هستند که کمتر از یک دهه پیش به حضور برند‌های چینی در ایران با تمسخر نگاه می‌کردند اما امروز نمایشگاهی را شاهد هستیم که بیشترین تنوع محصول و تعداد بازدیدکننده را همان چینی‌ها دارند. خودروسازانی که بازار ایران را به درستی شناخته و مطابق با انواع سلیقه محصولی را تولید کرده‌اند.

دقیقاً در همین نقطه است که به این فکر فرو می‌رویم، بالاخره قرار است خودروساز جهانی شویم یا مونتاژ کار منطقه‌ای؟

ای کاش تمامی مدیران خودرویی کشور به جای آنکه به فکر تعویض کیلومتر محل خدمت خود باشند کمی به دنبال پاسخ این سوال بگردند.

مونتاژ کار بودن نه تنها به خودی خود هیچ ایرادی ندارد بلکه با شرایط کنونی اقتصاد جهانی و بازار رقابتی امروز دنیا در صنعت خودرو شاید بهترین راه برای صادرات محصول و کسب ارز برای کشور باشد.

اما این هدف زمانی محقق می‌شود که تمام قد قصد به مونتاژ برترین برند‌های داشته باشیم نه مثل شرایط کنونی که هر کارخانه‌ای برای رقابت با کارخانه‌ای دیگر با یک شرکت وارد مذاکره می‌شود، چند مدل خودرو را برای مدتی تولید می‌کند و تمام. باز مذاکره با برندی جدید و محصولی جدید.

همین رویکرد مدیران خودرویی کشور باعث شده است که امروز شاهد آن باشیم که خودروسازان هندوستانی نیز در پی کسب سهمی از این بازار آشفته باشد.

چه اتفاقی افتاده است که کشوری با تجربه بیش از 50 سال در تولید خودرو، دست همکاری به سوی شرکت‌هایی دراز می‌کند که حتی کمتر از 10 سال سابقه تولید خودرو دارند؟!

در هر حال امیدواریم روزی فرا برسد که جواب این سوال را پیدا کنیم که خودروساز شویم یا مونتاژ کار.

در نمایشگاهی که نهایت توان تولید کننده داخلی به خودرو کوئیک و دنا پلاس توربو ختم شود نمی‌توان توقع پیشرفت و یا اعطلای صنعت تولید خودرو داخلی را داشت.

در بخش برگزاری نمایشگاه اگر چه پیشرفت‌هایی نسبت به پارسال ایجاد شده بود اما کماکان شاهد کمبودهایی بودیم.

هنوز که هنوز است نمایشگاه بین المللی خودرو در ایران، خصوصاً در تهران به صورت یک گردهمایی خودرویی برگزار می‌شود تا یک رویداد بین المللی.

هنوز هم شرکت‌ها برای رونمایی از جدیدترین محصولاتشان از ابتدایی‌ترین وسایل ممکن استفاده می‌کنند و حتی خودرو بر روی استیج  قرار ندارد تا بیننده بتواند کل خودرو را مشاهده کند، گویی که تنها بخشی از خودرو را رونمایی کرده اند و انشاالله باقی در فرصتی دیگر!

هنوز بعضی از شرکت‌ها به این درک نرسیده‌اند که از یک محصول باید چند نمونه برای نمایش وجود داشته باشد تا ازدحام جمعیت برای دیدن یک خودرو مشکلات عدیده‌ای را ایجاد نکند.

هنوز مبلغ ورودی به قدری ناچیز است که به جای متخصصین صنعت خودرو و یا علاقمندان جدی این صنعت عده‌ای به عنوان تفرح و گذارن وقت به نمایشگاه می‌آیند که عدم وجود باجه‌های بلیط فروشی مناسب و گیت‌های ورودی غیر استاندارد باعث اتلاف وقت همین دوستان نیز می‌شود.

حال با گذار از همه‌ی نقدها شاید یکی از نکات خوب یا بد و جالب این نمایشگاه حضور خودروهای تمام برقی از سمت خودروسازان چینی بود که این خبر را می‌توان به فال نیک و هم فال بد گرفت. همینطور عدم ارائه خودروی برقی از سمت نماینده ماهیندرا (عظیم خودرو) و  رنو (نگین خودرو) در ایران برعکس از نکات بسیار منفی بود، زیرا رنو سال قبل با خودروهای تمام‌برقی‌اش نمایشگاه را به وجد آورده بود و ماهیندرا نیز به مانند رنو یدی طولا در فرمول E و خودروهای برقی دارد و نمونه موفقش در بازار انگلیس جی ویز بوده است، اما طی صحبتی انگار مدیران عظیم‌خودرو از قدرت این شرکت در این زمینه ناآگاه بودند.

به هر روی، آمدن خودروی برقی برای بازار بکر ایران بسیار امری وسوسه کننده و مهم است. اگرچه خودروی برقی نیاز به زیرساختی دارد که به سرعت در طی یک سال می‌توان آن را نصب کرد، اما بحث آن به همین مسئله در بازار ولنگار و رها و پر از فضاهای مخوف ایران ختم نمی‌شود. سهم دادن به خودروساز چینی برای زدن ایستگاه شارژ هم خوب است و هم بد. همینطور دادن این سهم به خودروساز داخلی هم همینطور. بهترین حالت این امر این است که امیدوار باشیم این اتفاق انحصاری نشود یعنی شرکت‌های ارائه دهنده ایستگاه شارژ روندی به مثابه ISP های ارائه دهنده‌ی اینترنت در ایران را طی کنند تا روند انحصار طلبانه.

هر انحصاری محکوم به فضای باخت باخت با سود کوتاه‌مدت شخصی و عدم دریافت سود بلندمدت جمعی است.

امیدواریم خودروهای تمام برقی و هایبرید پلاگ-این از هر نوع چه سریع، چه به عنوان تاکسی، چه شهری، چه اتوبوس، چه لوکس و اقتصادی، چه موتورسیکلت، یا هر نوع دیگر پا به عرصه بازار ایران بگذارند، زیرا اگر شما همین فردای تهران را با خودروی برقی و بدون خودروی با موتور درونسوز تصور کنید، خروجی‌اش هوای سالم بر روی شهر، بازده بالای تولید برق در نیروگاه، عدم هدررفت سوخت فسیلی، دور شدن مراکز آلودگی از شهرها، خندان شدن چهره مردم، کاهش آلودگی صوتی در مراکز شهری و راحتی رانندگی پشت ترافیک است.

پس امیدواریم این امر هر چه سریعتر و با روندی اصولی، نه اشتباه رخ دهد و اتفاق بیافتد، چون امری بسیار ضروری و حیاطی است.

امیدواریم روند برگزاری منظم نمایشگاه بین المللی خودرو تهران هم برای سال‌های طولانی تداوم داشته باشد و در دوره‌های آینده شاهد برگزاری منظم‌تر و حرفه‌ای‌تری باشیم.

طی چند هفته آتی مقالات، فیلم‌ها و عکس‌های تهیه شده از دومین نمایشگاه خودرو تهران را به صورت مستقیم و اختصاصی برای هر غرفه بر روی سایت قرار خواهیم داد.

امیدواریم حمایت شما مخاطبین عزیز را نیز در این راه جدید کسب کنیم.

سپاسگذاریم

 

این نوشته را به اشتراک بگذارید:

3 دیدگاه

  1. Omid

    8

    0

    بازدید این نمایشگاه برای افرادی مثل ما (علاقه مند به ماشین) فقط باعث اعصاب خوردی و حرص خوردن میشه! چون خودِ نمایشگاه همونطور که توی مطلب هم گفته شد استاندارد های در حد نمایشگاه های دنیا رو نداره
    اکثر ماشین ها که چینی بودن، اون RS16 هم که دیگه هیچی….

    بیشتر برای افرادی بود که زیاد مجلات و سایت های خودرویی مطالعه نکردن و فقط برای سلفی به هر نمایشگاهی میان! یا یه بچه 4-5 ساله که پدرش اوردتش چندتا ماشین ببینه و دیگه کاری به صنعت خودروسازی و مونتاژ کاری کشور نداره که حرص بخوره.

  2. TRANS AM

    8

    0

    سابقه حضور ماهیندرا در ایران به سال ۱۳۶۰ برمیگرده . وقتی که تولید جیپ شهباز در سال ۵۸ بدلیل قطع رابطه آمریکا متوقف شد، جیپ های اتاق کالسکه‌ای کارخانه ماهیندرا بصورت محدود توسط پارس خودرو وارد شد( انصافا در دوره خودش ماشین خوبی بود) که بعدا مدلهای جیپ توسن با گیربکس( ۳ دنده) ویلیز و جیپ صحرا با گیربکس( ۴ دنده) از آن کپی برداری و تولید شد.

دیدگاه خود را بیان کنید