موتوجی پی ایران – بعد از گذشت نیمی از مسابقات این فصل رقابت های موتوجی پی، انتقال خورخه لورنزو به دوکاتی را نه می توان یک موفقیت بزرگ خواند و نه یک شکست کامل، ولی این راننده ی اسپانیایی چه جایگاهی در میان افرادی دارد که به این تیم ایتالیایی انتقال یافته اند؟

اول نگاهی بیاندازیم به ارقام، پس از گذشت 9 مسابقه خورخه با 65 امتیاز در رده نهم قرار دارد، او فقط کمی از نصف امتیازهای مارک مارکز صدرنشین بیشتر امتیاز جمع کرده است و از هم تیمی اش یعنی آندره دویزیوسو نیز 58 امتیاز کم تر دارد.

او یک نتیجه عالی داشته است و آن سومی در خانه ی خود یعنی خرز است، بدترین نتیجه اش هم 15 امی در آسن است. او فقط یک بار توانسته در تعیین خط دوم بشود و جزو ردیف اول باشد، بدترین نتیجه ی تعیین خطش هم 21 ام است که در همان آسن به دستش آورد.

میانگین رده ی پایانی مسابقه برای لورنزو 8.4 است (در حالی که دویزیوسو 4 است) و به طور میانگین مسابقه را از رده 11.8 استارت زده است (9.4 برای دویزیوسو).

اگر یک کلمه باشد که با اطلاعات بالا جور باشد آن ‘بی ثبات’ است، اگر چه که پایین های کارش از بالاهایش بیشتر بوده است.

از سال 2003 که دوکاتی وارد رقابت های موتوجی پی شده است، آن ها 12 موتورسوار داشته اند و لورنزو از نظر عملکرد در 9 مسابقه نخست در میانه ی جدول جای گرفته است:

موتورسوارسالامتیازاتبردسکوبهترین نتیجهجایگاه در جدول
کیسی استونر20071855711
آندره یانونه20151180223
ولنتینو روسی2011980134
لوریس کاپیروسی2003961314
آندره دویزیوسو2013810047
تروی بیلیس2003790235
خورخه لورنزو2017650139
کارلوس چکا20055100510
نیکی هایدن20094600513
سته گیبرنائو20064400413
مارکو ملاندری20083200514
کال کراچلو20142800614

مطمئنا قبل از این که مقایسه را شروع کنیم باید به این نکته توجه کنیم که قدرت تیم دوکاتی در طی این سال ها تغییر می کرده است، برای مثال قهرمانی کیسی استونر در سال 2007 نقطه اوج آن ها بود. مقایسه ی استونری که 185 امتیاز و 5 برد در 9 مسابقه کسب کرده بود با لورنزو کمی ناعادلانه است.

در طرف دیگر، سال های 2011 تا 2013 دوره ی افت دوکاتی بوده است که وقتی دستاوردهای ولنتینو روسی و آندره دویزیوسو را در کنار عملکرد لورنزو می گذاریم و با هم مقایسه می کنیم می فهمیم چه کار بزرگی کرده بودند.

شاید منصفانه ترین راه، مقایسه ی او با آندره یانونه است، چون سال 2015 سالی بود که دوکاتی رقابتی بود ولی نه به اندازه ی دوره ی استونر.

وقتی به فصل افتضاح یانونه با سوزوکی نگاه می کنیم، باورش کمی سخت می شود که این ایتالیایی در میانه اول فصل 2015 نماد ثبات کامل بود، او دو سکو به دست آورده بود و از ششم پایین تر قرار نگرفته بود که این عملکرد خوب او را پشت سر روسی و لورنزو از یاماها قرار داده بود.

خورخه لورنزو

خورخه لورنزو

اما هنوز دو فاکتور برای تخفیف دادن به لورنزو وجود دارد، اول این که یانونه دو سال قبل از انتقالش به دوکاتی را در پرامک گذرانده بود که به گونه ای دوکاتی دوم است و دیگر این که چندین سال را تلاش نکرده بود که مانند لورنزو سبکش را با موتور یاماها تطبیق دهد.

فاکتور دوم این است که موتوجی پی امروز خیلی سخت تر از دو سال پیش است. در روز بدش هم یانونه می توانست خاطرش جمع باشد که بالاتر از ششم مسابقه را تمام نخواهد کرد ولی در فرمول یک امروز که تیم های میان رده هم خوب عمل می کنند کار خیلی سخت تر شده است.

به خاطر همین دلایل، مقایسه ی درست و عادلانه کار سختی است و این که لورنزو در مقایسه با کارلوس چکا و سته گیبرنائو که در اوج وارد دوکاتی شدند آمار بهتری دارد کمی او را خوشحال می کند.

مشخصا، جور شدن با شرایط دوکاتی بیشتر از آن که خورخه بخواهد طول کشیده است، مخصوصا این که در طرف دیگر گاراژ دویزیوسو در حال رقابت برای قهرمانی است.

اما این که لورنزو توانسته در چهار مسابقه از خرز تا بارسلونا عملکرد خوبی داشته باشد خود امیدوار کننده است. حالا که سطح انتظارات معتدل تر شده اند، چند سکوی دیگر، حضور در ردیف های جلو و پیشتازی همراه با آخر هفته های بد کم تر در نیمه دوم فصل می تواند باعث شود که لورنزو از طرف طرفداران و منتقدان نمره ی قبولی بگیرد.

این نوشته را به اشتراک بگذارید:

2 دیدگاه

  1. Ah Ferrari

    3

    0

    به نظر من که نه کار دوکاتی درست بود نه لورنزو.دوکاتی مطمئنا با یانونه امتیاز بیشتری بدست می آورد.به علاوه که خورخه لورنزو با قرداد چند میلیون دلاری هزینه زیادی رو دستشون گذاشت.لورنزو هم اگه دوباره با یاماها تمدید میکرد میتونست اون اقتدار خودش رو حفظ کنه و حداقل تو رده سوم یا چهارم قهرمانی بمونه.
    یه نکته مهمتر اینکه لورنزو تو بارون واقعا ضعیفه و حداقل یک سوم مسابقات اروپا تو هوای بارونیه

دیدگاه خود را بیان کنید