مجله خودرو ایرانکمی به این نامها دقت کنید:

سمند، رانا، پژو ۴۰۵، پژو ۲۰۶، پژو SD، دنا، پارس، پارس ELX، تیبا، ساینا، تیبا ۲، ۲۰۷i، سمند LX، سمند سورن،کوئیک، پژو RD، روآ، پژو SLX. تمامی این مدلها بر روی تنها ۳ پلت فرم قرار گرفته‌اند. رنگین کمانی از نامهای جورواجور با عملکرد و کیفیتی مشابه هم.

قصه از آنجا شروع شد که صنعت خودروسازی کشورمان به عنوان یک صنعت بومی توان رقابت در بازارهای جهانی را در خود ندید. بنابراین تلاش نمود با استفاده از داشته‌هایش لااقل بازار داخلی را در دست داشته باشد. یکی از ماندگارترین این داشته‌ها پلت فرمی بود که از پژو ۴۰۵ به یادگار رسیده بود. ماشینی که در سال ۱۹۸۸ خودروی سال اروپا لقب گرفت و هنوز هم پس از قریب به ۳ دهه نزدیک به یک سوم تولیدات داخلی بر روی آن سوارند.

اولین خودرویی که از این پلت فرم به طور گسترده استفاده نمود سمند نام گرفت و از قضا مهم‌ترین پروژه ایران خودرو پس از انقلاب بود. این خودرو بارها و بارها مورد بازنگری و بروزرسانی‌های جزئی قرار گرفت. ولی هر بار نام مدل آن تغییر کرد طوری که کارشناسان و مصرف‌کنندگانی که انتظار معرفی خودرویی جدید را داشتند اما تنها مدل کمی فیس لیفت شده خودرو قبلی را پیش روی خود دیدند. نامهایی مثل LX و سورن از این دست به شمار می آید.

خودروی فیس لیفت شده یک محصول جدید نیست

به طور کلی واژه فیس لیفت در صنعت خودرو زمانی به کار می‌رود که یک کمپانی بعد از چند سال تولید یک مدل، اقدام به بهینه سازی فنی و ظاهری آن مدل نموده و آن را فقط با یک پسوند یا کد پس از نام مدل مشخص می‌نماید. حال آنکه مدیران ایران‌خودرو ماشینی را که فقط مقداری نسبت به ۴۰۵ تغییر چهره یا فیس لیفت شده بود تا ذره‌ای به ۴۰۶ شبیه شود پژو سفیر، پرشیا و در نهایت پژو پارس نام نهادند. تغییراتی که در بدنه محدود به درب کاپوت و صندوق، چراغ‌ها، سپرهای جلو و عقب و در تریم داخلی و تجهیزات رفاهی استفاده از طلق بی کیفیت چوب نما در داشبورد، شیشه‌های برقی و پشت سری‌های قسمت عقب خودرو را شامل می‌شد.

کم کم ایران خودرو میبایست به فکر ساخت پلت فرمی می‌افتاد که خود مالک معنوی آن می‌شد، زیرا ۴۰۵ دیگر از رده خارج و قدیمی شده بود، ولی طراحی و ساخت یک پلت فرم جدید بودجه‌ای در حدود ۱۰۰۰ میلیارد تومان می‌طلبید که شرکت توان تامین آنرا نداشت. پس بنابراین سمند یکبار دیگر اندکی تغییر نمود و اینبار نه به عنوان مدلی جدید از خودروی سمند، بلکه به عنوان خودرویی کاملا جدید “دنا” نام گرفت. با کمی دقت متوجه خواهید شد که سمند و دنا حتی در ستون‌ها، سقف، درب‌های جانبی و شیشه‌های جلو و عقب با هم مشترکند.

دنا

تمامی مثالهای ذکر شده در خصوص پژو ۲۰۶ نیز صادق است. ۲۰۶ که تقریبا نیم دهه پس از ۴۰۵ به ایران آمد ابتدا کمی کشیده‌تر شد تا شبیه یک خودرو سدان در‌آید و با حذف کد ۲۰۶ ، پژو SD نامگذاری گردید. در ادامه همان SD با کمی تغییرات بیشتر در بدنه و تریم داخلی ولی با همان جسم و جان رانا نام گرفت.

اما در شرکت رقیب چه می‌گذرد؟

سایپا نیز همین الگو را دنبال نمود، زمانی که احساس کرد باید بالاخره به فکر جانشینی برای پراید باشد پروژه ای را بنا نهاد با نام s81 که ترکیبی بود از پلت فرم پراید و ریو. با اینکه این پروژه در اواخر دهه ۷۰ خورشیدی کلید خورد، با همکاری مشاورانی از ایتالیا، آلمان و کره در اواخر دهه ۸۰ با نام مینیاتور (که پیش از تولید انبوه به تیبا تغییر پیدا کرد) متولد گردید.

در ادامه گونه هاچ بک آن نیز با نام تیبا ۲ ارائه شد که از نظر طراحی بخصوص در قسمت عقب اصلاحاتی در آن صورت گرفت. تا اینجای کار همه چیز منطقی و سر جای خودش به نظر می رسید تا اینکه پس از گذشت حدود ۵ سال تولید تیبا، سایپا تغییراتی را در قسمت جلو و عقب آن اعمال نمود و باز هم با نامی جدیدتر و البته افزایش قیمتی در حدود ۵ میلیون تومان به بازار عرضه نمود. “ساینا” نامی که در هیچ فرهنگ لغتی از زبانهای زنده دنیا معنی خاصی برای آن نخواهید یافت به بازار آمد و اندکی پس از آن نمونه هاچ بک ساینا باز هم با نامی متفاوت، اینبار “کوئیک” خوانده شد. با برچسب قیمت ۳۵ الی ۴۰ میلیونی برای خودرویی که تفاوت چندانی با تیبای ۲۴ میلیونی ندارد.

و این قصه سر دراز دارد…

این که خودروسازان و به طور کلی صنعتگران کشورمان بدین شکل خط مشی‌ها و استانداردهای اولیه صنعت را زیر پا می‌گذارند و نمی‌دانند و یا ترجیح می‌دهند ندانند که چه محصولی را به چه بهایی و با چه نامی به مصرف کننده نگون بخت ارائه کنند، نشان از آینده تیره و تار صنعت ملی ما دارد. صنعتی که سیاست‌گذاران و دولتمردان انتظار حمایت مردم از آن را بوسیله خرید کالاهای وطنی دارند.

این نوشته را به اشتراک بگذارید:

8 دیدگاه

  1. mahdi

    1

    0

    بهترین راه برای مرگ یک صنعت این هست که رقابت ازش گرفته بشه البته صنعتگر واقعی خودش این موضوع را بهتر از هر کسی می‌داند. اینکه کسانی هم خیال کنن با درست کردن ظاهر داستان (صنعت) کاری از پیش میره سخت در اشتباهند زیرا واقعیت‌های دنیا تغییری نمی‌کند.

  2. milad

    1

    0

    وقتی جلوی واردات خودرو رو میگیرن و تولید کننده های داخلی احساس امنیت شغلی دارن همین میشه.باید یه برنامه برای خودروسازها تدوین میکردن که مثلا ده سال دیگه واردات آزاد میشه و شما اگه میخوای با اونا رقابت کنی باید تو این مدت خودتو آماده کنی،آخه واقعا خنده که چه عرض کنم گریه داره که ما مردم مجبوریم با پولی که واسه این محصولات بی کیفیت میدیم و حداقل استانداردهای ایمنی رو هم نداره ماشینهای خیلی با کیفیت تری سوار شیم حداقل جونمون در خطر نباشه،یه نگا به کشورای دیگه مثل افغانستان و عراق و کشورای عربی بکنید یا حتی منطقه آزاد مثل کیش و قشم و…
    سوال : چرا؟
    جواب : سود
    س: پس مردم چی؟
    ج:مهم نیست
    از رییس یکی از همین کمپانیها و پرسنل مدیریتی،ببینید یکیشون از محصولات تولید خودشون حتی واسه بچه هاشون هم استفاده نمیکنن چه برسه خودشون کع یه فیلم معروف هم همه جا پخش شد که حتما دیدید.
    پرسیدن چرا از محصولات کمپانی خودتون استفاده نمیکنید؟
    با کمال وقاحت جواب داد انتظار دارید من مثل شما ماشین سوار شم؟
    حالا بماند که در کشورهای پیشرفته نمایندگان مجلس و بعضا مقاماتت مهم دیدیم که با مترو با مردم عادی میرند سر کار ولی این آقایون با پول زوری که از مردم بی گناه و مظلوم میگیرند و مردم هم از سر ناچاری مجبورند به پرداختش،گردن کلفت میکنن و خودشون رو بالاتر از مردم میدونن و حاضر نیستن مجصولات خودشون رو سوار شن که کیر شان واسشون ولی حودشون هم میدونن که با این خودرو امنیت جانی هم ندارند.
    حیف ازون کمپین تحریم نخریدن خودروهای صفر که داشت جواب میداد ولی…
    به قول یکی از دوستان تو کامنتهای بالاتر :
    خانه از پایبست ویران است
    التماس تفکر

دیدگاه خود را بیان کنید