فرمول یک ایران – در سال ۱۹۸۹، توربو ممنوع اعلام شد و قوانین جدید، به موتورهای ۳٫۵ لیتری تنفس طبیعی اجازه فعالیت دادند. سه فصل آینده نیز این مک لارن-هوندا بود که سلطان فرمول یک محسوب می شد و آلن پراست در سال ۱۹۸۹ و آیرتون سنا در سال های ۱۹۹۰ و ۱۹۹۱ قهرمان شدند.

موتورهای V10 و V12 کارخانه ژاپنی بسیار خوب بودند و بازدهی به اندازه موتورهای توربو قبلی داشتند. رانندگان هوندا، سنا و پراست رقابتی تاریخی را در این برهه انجام دادند و بین سال های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰، کاملا در اختیار این دو نفر بود و آن ها طی ۴۸ گرندپری موجود در این برهه، ۳۷ برد به دست آوردند. هردوی شان نیز معمولا دو برابر راننده رده سوم، امتیاز به دست می آوردند. در سال ۱۹۸۹، پراست از سبقت سنا جلوگیری کرد و سنا عموما اذعان کرد که در سال ۱۹۹۰، از قصد با پراست تصادف کرده است. فرمول یک با سنا برخورد کرد و کم کم در همین دوران بود که ویلیامز با موتور رنو، وارد میدان شد. خلاقیت غول فرانسوی به آن ها اجازه داده بود بتوانند با رقیب ژاپنی شان همپا شوند. آیرودینامیک خودروهای ویلیامز را نیز، نابغه فرمول یک، آدرین نیوی برعهده داشت و همین موضوع، باعث شد ویلیامز مدت زیادی حاکم فرمول یک شود.

آیرتون سنا - آلن پراست

برخورد جنجالی آیرتون سنا و آلن پراست – ۱۹۹۰

ویلیامز و بنتون با استفاده از موتورهای رنو، طی سال های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۷ بر فرمول یک حکمرانی کردند. طی این سال ها با تغییرات قوانین پیت اسپات، استراتژی تیم ها نیز به اندازه توانایی رانندگان شان ارزشمند تلقی شد. در اوایل دهه نود، تیم ها از رانندگان کمکی الکترونیکی استفاده کردند و این موضوع، با وجود منتقدانش اما خیلی زود فراگیر شد. تیم ها بدون داشتن چنین تکنولوژی هایی نمی توانستند به قهرمانی امیدوار باشند. خیلی از این تکنولوژی ها از خودروهای جاده آن عصر، قرض گرفته شد. اما برخی از این فناوری ها نیز مخصوص پیست بودند. ماشین ها روز به روز سریعتر می شدند و تیم ها پول های بیشتری در این زمینه خرج می کردند.

بالاخره در سال ۱۹۹۴، فیا این فناوری ها را ممنوع کرد و گفت که توانایی های رانندگان باید ارزش بیشتری از تکنولوژی داشته باشد. حتی این تغییرات جنجالی نیز باعث شد هواداران انگلیسی فرمول یک دلسرد شوند. نایجل منسل توانسته بود بالاخره در سال ۱۹۹۲ قهرمان فرمول یک شود و این در حالی بود که یک دهه برای دستیابی به این مقام، تلاش می کرد. فرانسوی ها نیز از قهرمانی پراست در سال ۱۹۹۳ دلشاد بودند.

آیرتون سنا - نایجل منسل

آیرتون سنا – نایجل منسل (درون کاکپیت)

به کمک یک شرکت تلویزیونی آمریکایی، دوربین های سبکی به بالای کاکپیت رانندگان متصل شد و جذابیت ورزش را بیش از پیش کرد و باعث شد مخابره فرمول یک به سراسر دنیا، راحت تر و بهتر از گذشته صورت گیرد. اسپانسرهای بزرگ سراغ فرمول یک آمدند و قوانین امنیتی نیز طی این سال ها پیشرفت محسوسی داشت.

۱۹۹۴ تبدیل به فصلی خیره کننده شد. آیرتون سنا به ویلیامز رفت و جای آلن پراست را در این تیم گرفت؛ کسی که از فرمول یک خداحافظی کرده بود. مایکل شوماخر جوان نیز با موتور فورد و خودروی بنتون با امیدهای زیادی قدم به سرزمین سرعت گذاشته بود و مک لارن همراه با موتور پژو، نگاهی خوشبینانه به آینده داشت. فراری نیز امیدوار بود عملکرد بد سه سال گذشته اش را همراه با گرهارد برگر و ژان آلسی فراموش کنند. آن فصل، خیره کننده بود اما به دلایل اشتباه.

سری مقالات تاریخ فرمول یک
این نوشته را به اشتراک بگذارید:

4 دیدگاه

دیدگاه خود را بیان کنید