فرمول یک ایران – تست های پیش فصل و گرندپری های اخیر، رویکرد کلی تیمهای مختلف حاضر در رقابت های فرمول یک را تا حدی مشخص می کند. در اینجا نگاهی خواهیم داشت یه جالب ترین طرح هایی که تاکنون ارائه شده اند.

Red Bull current nose comparison with the 2014 design

مقایسه دماغه فعلی ردبول با طرح سال ۲۰۱۴ این تیم

دماغه خودروی ردبول RB-13 بخاطر داشتن ورودی ای که در نوک مقطع شصتی شکل طراحی شده است توجه بسیاری را به خود جلب کرده است. در ابتدا تصور میشد که تیم از این کانال ورودی برای خنک کردن راننده استفاده می کند. (مشابه آنچه در دماغه خودروی سال ۲۰۱۴ ردبول وجود داشت)  مطابق مقررات ورودی هایی که در نوک خودرو قرار می گیرند باید برای عملی کردن این هدف مورد استفاده قرار بگیرند.

VJM 08 - Nose Cone Design in 2015

دماغه کبرا – طرح دماغه خودروی فورس ایندیا VJM 08

با این وجود ردبول با بهره گیری از قوانین مقاطع عرضی (Cross Sectional Rules) که قبلا توسط تیم فورس ایندیا در دماغه خودروی VJM 08-B مورد استفاده قرار گرفت از این کانال برای بهبود عملکرد آیرودینامیکی خودرو استفاده کرده است. (دماغه خودروی فورس ایندیا در سال ۲۰۱۵ دماغه کبرا نام گرفت. در شکل بالا جزئیات این نوع دماغه را مشاهده می کنید.)

مشابه آنچه که فورس ایندیا در نظر داشت، ایده اصلی این طرح این است که با دریافت جریان هوا از کانال ورودی و خارج کردن آن از مجرای عقبی، باعث شود بدنه در قسمت جلوی خودرو از لحاظ آیرودینامیکی بی تاثیر شود، گویی دماغه خودرو وجود ندارد. مهندسان فرمول یک همیشه تمایل دارند دماغه خودرو ها در موقعیت بالاتری از سطح زمین قرار بگیرند. دماغه ای که بالاتر باشد، از لحاظ آیرودینامیکی بسیار مؤثرتر و سریعتر است. از آنجا که مقررات ارتفاع دماغه را پایین نگه می دارد، طراحان با چنین ایده هایی سعی در حذف جلوی دماغه دارند تا در واقع عقب دماغه که تراز بالاتری از سطح زمین دارد، نقش نوک را بازی کند. بالچه هایی که به دقت و بصورت عمودی در کنار نوک دماغه شصتی شکل قرار گرفته اند این طراحی را کامل میکنند. چینش آنها بگونه ای است که اگر تکه ای از این مجموعه حذف شود، حفره ای تشکیل نخواهد شد.

همچنین تصور میشد که ورودی مورد بحث به مجرای S شکل خودرو متصل شده است. با این وجود درست در پشت ستونهای نگهدارنده بال جلو دو شکاف ورودی دیده می شود که مشابه آنچه در خودرو های مرسدس و تورو روسوی ۲۰۱۶ وجود داشت، برای رساندن هوا به مجرای S شکل طراحی شده اند.

Mercedes Front Suspension

سیستم تعلیق جلو در خودروی مرسدس W08

مرسدس محور اصلی بازوی جناغی بیرونیِ W08 را روی یک قطعۀ شیپوری شکلِ الحاقی که بصورت عمودی کار شده (فلش قرمز) سوار کرده است و با این طراحی منحصر بفرد، سیستم تعلیق جلوی خود را بهبود بخشیده است. متعاقباً چند روز بعد نیز همین چیدمان را در رونمایی از خودروی تورو روسو STR12 مشاهده کردیم. در سالهای اخیر روشهای مشابهی را روی سیستم تعلیق عقب تیمهای گوناگون شاهد بودیم. رویکرد تمامی این روشها، ایجاد موازنه منطقی بین عملکرد مکانیکی سیستم تعلیق و پتانسیل آیرودینامیکی قابل استخراج از آن بود. طرح جدید مرسدس در تعلیق جلوی خودرو نیز با همین هدف انجام شده است.

Toro Rosso Front Suspension

سیستم تعلیق جلو در خودروی تورو روسو STR 12

با بالاتر آمدن بازوی جناغی بالایی، بازوی پایینی نیز در موقعیت بالاتری قرار خواهد گرفت. این تغییرات، هندسه کل سیستم تعلیق را دگرگون میسازد، در عین حال مسیر جدیدی برای عبور جریان هوایی که از بال جلو برخواسته و بسوی سایدپادها میرود ایجاد میکند. مرسدس روی طرح محافظ مجرای خنک کننده ترمز جلو هم کار کرده و دقیقاً در جلوی مجرای کوچک خنک کننده ترمز یک شیار تعبیه نموده است.

Ferrari SF70H Turnung Vanes Design

طرح جلوی ساید پاد در خودروی فراری SF70H

چیدمان سایدپاد فراری SF70H یکی از جالبترین طرحها در بین تیمهاست. فراری ورودی سایدپاد را عقبتر برده و بجای آنکه بازشوی سایدپاد را طبق مقررات مایل اجرا کند، آن را بصورت مستقیم نگاه داشته است. اما برای تطابقِ طرح با شکل مایلی که در مقررات خواسته شده است، سایدپاد را با انبوهی از بالچه ها که که جریان را بشکل مطلوبتری به درون و پیرامون سایدپاد هدایت می کنند احاطه کرده است. همچنین تیم یک ورودی ثانویه به طرح اضافه نموده که بالای ورودی اصلی می نشیند. این ورودی به منظور بالا بردن بازدهیِ سیستم خنک کننده، جریان هوای پخش شده را جمع آوری کرده و به درون ساید پاد هدایت می کند.

Williams double mini plane

بال های T شکل دوبل در خودروی ویلیامز FW40

هرگاه مقررات در سطح گسترده تغییر داده می شوند، پیامدهای پیش بینی نشده ای نیز در بر خواهد داشت. بالهای T شکل یکی از همین موارد است که بعلت شفاف نبودن مقررات بوجود آمد، به این ترتیب که در نسخه ای از قوانین که در ماه اکتبر منتشر گردید بصورت غیر عمد، فضا برای بال هایی بعرض ۵۰ میلیمتر باز شد. اکثر تیمهای شرکت کننده از بال های T شکل استفاده می کنند و در بعضی موارد این بال ها بصورت دوبل طراحی شده اند. (فلش های سمت راست تصویر)

باوجود اینکه بال های مورد بحث از لحظ طولی کوتاه بنظر میرسند، از لحاظ عملکردی نقشی دو جانبه دارند. از طرفی دانفورسِ مختص خود را تولید می کنند، و از سوی دیگر خیزش و ارتباط آیرودینامیکی بین دیفیوزر و بال عقب را بالانس کرده، باعث بهبود دانفورس و کاهش درگ می شوند.

شایان توجه است که تیم ویلیامز یک قطعه تخت شکل روی پوشش موتور خود قرار داده است. (فلش سمت چپ تصویر) هدف این طرح، بهره برداریِ حداکثری از نیروی جانبی تولید شده توسط دم کوسه است.

 

 

این نوشته را به اشتراک بگذارید:

9 دیدگاه

  1. سجاد

    3

    1

    سایدپادای فراری خیلی ویژه هست خیلی بالاتر از بقیه تیماس هم سطح با قسمت مسطح خودرو جایی که کاک پیت هست.ولی بقیه تیما مثل سابق پایینه.

  2. علی

    2

    1

    با سلام
    سپاس و صد سپاس از مقاله خوبتون واقعا این قسمتهای فنی فرمول یک در مورد هر ماشین به خاطر پرداختن به ریزترین جزئیات مثنوی هفتاد من می شه ولی ممنون که باز هم این طالاعات را در اختیار بیننده ها قرار می دین.واقعا اخر حرفه ای شدن یه خودروساز شرکت در فرمول یک هستش به همین دلیل بیشتر از چهار کارخانه خودروسازی بقیه تو این کارها دخیل نیستند تازه اگه هوندا را حساب کنیم به قول تیم مک لارن هوندا موتور ساز خوبیه ولی هیچ نگرشی از فرمول یک نداره و……بگزریم

    • بهادر

      4

      0

      این نشون میده که چقدر تحول در یک ماشین مهمه و یک ماشین با نگرش رو به جلو و پیشرفته می تونه یک گرند پری رو ببره!! تازه اگر بیشتر درگیر بشید متوجه می شید که تیم ها این همه تفاوت رو از کجا میارن و چرا بین ۳ تیم برتر و تیم های دیگه تفاوت های آشکاری وجود داره! البته باید بگم که بحث های مربوط به موتور درش بسیار کمه و تفاوت در همین قسمت ها هست!!!

دیدگاه خود را بیان کنید