فرمول یک ایران – در سال ۱۹۶۲، تیم لوتوس از ماشین لوتوس ۲۵ استفاده کرد. این ماشین دارای موتور کاونتری-کلیمکس v8 بود. شاسی این ماشین، به جای اینکه از طراحی فضاکار بهره ببرد، دارای یک ورقه آلومینیومی مونوکاک بود. این تغییر، بزرگترین پیشرفت علمی دوران خود محسوب می شد.

اما ماشین لوتوس، در اوایل فعالیت خود، نامطمئن بود و جیم کلارک در آن سال دوم شد تا گراهام هیل، با ماشین بریتیش ریسینگ خود، قهرمان شود. بلافاصله بعد از اینکه فاکتور قابلیت اطمینان به موتورهای لوتوس افزوده شد، دوران جیم کلارک و لوتوس نیز آغاز گردید.

کلارک طی سه سال، دو بار قهرمان شد. (۱۹۶۳ و ۶۵) در سال ۱۹۶۴، لوتوس از ماشین جدید خود یعنی لوتوس ۳۳ رونمایی کرد اما فراری با تلاش زیاد هم از لحاظ مالی و هم از لحاظ فناوری، موفق به کسب قهرمانی شد؛ این قهرمانی به جان سورتیس رسید. سورتیس تبدیل به اولین فردی شد که در مسابقات قهرمانی جهان موتورسیکلت و اتومبیلرانی قهرمان می شود. در گرندپری ۱۹۶۵ مکزیک، ریچی گینتر با هندا به پیروزی رسید و این اولین پیروزی یک خودروساز ژاپنی در فرمول یک بود.

جان سورتیس

سال ۱۹۶۶، سال بازگشت به قدرت بود. قوانین موتورها بازنویسی شد و به موتورهای ۳ لیتری تنفس طبیعی و ۱٫۵ لیتری سوپرشارژد اجازه ورود داده شد. برای اولین بار در این فصل بود که خودروها از مواد کامپوزیت استفاده کردند و همین موضوع باعث ایجاد انقلابی در فناوری فرمول یک شد. خودروی مک لارن که توسط رابین هرد طراحی شده بود، از ورقه ای متشکل از چوب و آلومینیوم به عنوان مونوکاک استفاده می کرد.

فراری در آن سال شانس اصلی قهرمانی بود. آن ها از ماشین های اسپورت قدرتمند خود استفاده می کردند که موتوری سه لیتری و V12 داشت؛ اما ماشین های جدید بسیار سنگین بودند. جان سورتیس بعد از درگیری با مدیر تیم یوگنیو دراگونی حین لمانز ۲۴ ساعته، فراری را در وسط مسابقات ترک کرد.

بریتیش ریسینگ هم از خودروی H-16 بسیار سنگین خود استفاده می نمود. در نهایت اما این جک برابهام و تیم خصوصی اش بودند که قهرمان این فصل شدند. تیم تازه تاسیس برابهام، از بدنه سبک و فضاکار استفاده می کردند و موتور آن ها هم رپکو V8 بود. موتور رپکو سه لیتری و بسیار قدرتمند بود اما برعکس دیگر موتورها، وزن زیادی نداشت.

جک برابهام

جک برابهام

در فصل ۱۹۶۷، لوتوس از خودروی لوتوس ۴۹ رونمایی کرد که از موتور فورد-کازوورث V8 استفاده می کرد. همین تغییر باعث شد که لوتوس تا دهه آینده، سلطه کاملی بر فرمول یک داشته باشد. موتور کازوورث هم سبک بود و قدرت زیادی را به خودرو تحویل می داد. این موتور بیش از ۴۰۰ اسب بخار انرژی تولید می کرد. کالین چپمن برای خودروی لوتوس، بدنه ای مدرن طراحی کرد که بلافاصله بعد از اتاقک راننده، به پایان می رسد. برابهام اما از مونوکاکی قدیمی و لوله ای شکل استفاده می کرد. مسابقات شگفتی‌ای از رودزیا داشت؛ جان لاو. وی با کوپر-کلیمکس چهار سیلندر و ۲٫۷ لیتری خود خوش درخشید.

در اواخر دهه ۶۰، فرمول یک وارد قاره های دیگر شد و شاهد گرندپری هایی غیر اروپایی بودیم؛ مانند گرندپری آفریقای جنوبی. راننده های بریتانیایی و یا انگلیسی زبان، در دهه شصت، حکمران بلامنازع فرمول یک بود. گراهام هیل، جیم کلارک، جان سورتیس و جکی استوارت، محموعا هفت بار قهرمان فرمول یک شدند و جک برابهام استرالیایی نیز دو بار به عنوان قهرمان فرمول یک شناخته شد. دنی هولم نیوزیلندی و فیل هیل آمریکایی هم موفق به یک بار لمس جام قهرمانی شدند.

سری مقالات تاریخ فرمول یک
این نوشته را به اشتراک بگذارید:

دیدگاه خود را بیان کنید