فرمول یک ایران – در سال ۱۹۵۸ قوانین فرمول یک تغییرات زیادی نداشت؛ مسیر مسابقه به ۵۰۰ الی ۳۰۰ کیلومتر تقلیل یافت. ماشین ها هم از سوخت آوگاس (سوخت هواپیما) به جای سوخت های متانولی استفاده کردند.

در این سال سیستم قهرمانی تیم ها هم تغییر کرد؛ تیم های اول تا ششم به ترتیب ۸، ۶، ۴، ۳، ۲ و ۱ امتیاز دریافت می کردند. بعد از بازنشسته شدن فانجو، مایک هاوثورن بود که با فراری خود قهرمانی سال ۱۹۵۸ را به دست آورد؛ او اولین انگلستانی قهرمان فرمول یک بود. در آن سال تیم بریتانیایی ونوال هم در مسابقات شرکت داشت و عملکرد خوبی از خود به جای گذاشت. استرلینگ ماس دیگر راننده بریتانیایی هم پشت سر هاوثورن، رده دوم جدول راننده ها را از آن خود کرد. در سال ۱۹۵۸ همچنین یک بانو به نام ماریا ترسا د فیلیپس هم در فرمول یک راند.

در دورانی که تنها نام های فراری و مازراتی بر سر زبان ها بود، استرلینگ ماس با ماشین کوپر خود توانست برنده گرندپری آرژانتین شود. خودرویی که دارای موتور ۲ لیتری کاونتری-کلیمکس بود و موتورش هم در پشت خودرو جایگذاری شده بود. این اولین پیروزی خودرویی دارای موتور عقب بود. گرندپری بعدی در موناکو هم با پیروزی کوپر به پایان رسید؛ این بار نوبت موریس ترینتیگان بود که اتومبیل خود را زودتر از بقیه به خط پایان برساند.

خودروی کوپر-کلیمکس

در سال ۱۹۵۹، کوپرها از موتور ۲٫۵ لیتری استفاده کردند و سلطه فرمول یک به دست این تیم بریتانیایی افتاد. در کل فصل شاهد رقابت دو راننده تیم کوپر یعنی جک برابهام استرالیایی و استرلینگ ماس بودیم. ماس باز هم رده دوم را به دست آورد و این جک برابهام بود که قهرمان فصل شد.

در سال ۱۹۶۰، انزو فراری نگرشی محافظ کارانه ای را در پیش گرفت و اذعان کرد:

اسب ها باید ماشین را بکشند؛ اسب نمی تواند ماشین را هل دهد.

البته فراری در همان زمان آماده می شد تا خودروهایی مثل خودروهای کوپر را برای سال ۱۹۶۱ آماده کند. تیم ایتالیایی با موتورهای خود که در جلوی خودروی قرار داشت نمی توانستند با خودروهای بریتانیایی رقابت کنند. موتورهای عقب، راندن خودرو را راحت تر می کردند همچنین مصرف تایرها هم کمتر می شد. در آن سال هم تیم ها همه تلاششان را می کردند تا هر چه سریعتر خودرویی با موتور عقب طراحی کنند. لوتوس و بریتیش ریسینگ هم موتورشان را پشت خودرو قرار دادند.

استرلینگ ماس

تیم واکر دیگر از ماشین های کوپر استفاده نکرد و راننده هایش را سوار بر لوتوس ۱۸ کرد. ماس با لوتوس موفق به پیروزی در موناکو شد اما در اسپای بلژیک تصادف بسیار بدی داشت و فصل او با همین تصادف نابود شد. او باری دیگر پشت سر برابهام قرار گرفت و مرد استرالیایی قهرمان فصل شد.

در سال ۱۹۶۱ بریتانیایی های بیشتری پا به فرمول یک گذاشتند؛ لوتوس، کوپر، بریتیش ریسینگ، مک لارن، تایلر و یا ویلیامز. این شرکت ها، بخش های مخصوصی برای طراحی خودروهای چرخ باز داشتند و توانستند از ساخته های صنعتی قدرت های قبلی فرمول یک مثل مرسدس، فراری، مازراتی و یا آلفا رومئو سبقت بگیرند. تنها شرکت بزرگی که با خودروهای شهری وارد رقابت های اتومبیلرانی می شد فراری بود. در حالی که دیگر شرکت های بزرگ، پول زیادی خرج می کردند تا سیستم پیشرانه مخصوص خود را طراحی کنند.

تیم های بریتانیایی اما نمی توانستند پول زیادی برای طراحی موتور خرج کنند پس موتور خود را از شرکت های دیگری مثل کاونتری-کلیمکس یا فورد-کازوورث خریداری می کردند. آن ها همچنین از جعبه دنده های هیولند استفاده می کردند. تنها تیم بریتانیایی که مثل فراری از خودروهای شهری استفاد می کرد، لوتوس بود.

از سال های ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۱، به کمک بریتانیایی ها، فرمول یک وجهه صنعتی خود را از دست داد و تبدیل به سرزمین تکنولوژی های روز شد. زمینه خوبی برای مهندس ها و تیم ها فراهم شد تا فناوری های خود را آزمایش کنند یا فناوری هایشان را به شرکت های بزرگ بفروشند.

افرادی مثل جان کوپر و کالین چپمن توانستند با افکار تازه و جدید خود ماشین های رقابتی جدید را توسعه دهند. این تیم ها توانستند فراری را کنار بزنند و انزو فراری در نقل قولی معروف تیم های بریتانیایی را گاراژیست خواند. این لقب به دلیل تحقیر این تیم ها بود و انزو می گفت که بریتانیایی ها خودروهایشان را زیر یک سایبان یا در یک گاراژ کوچک می سازند.

کالین چپمن و ماریو آندرتی

در سال ۱۹۶۱، محدودیت سرعت بر خودروهای فرمول یک وارد شد و موتور های ۱٫۵ لیتری تنفس طبیعی وارد رقابت ها شدند. فراری بالاخره برای اولین بار موتور را در عقب خودرویش قرار داد و فراری ۱۵۶ را طراحی کرد. طراحی فوق العاده این خودرو، ایتالیایی ها را دوباره بر قله فرمول یک نشاند و بریتانیایی ها هم تقلا می کردند تا از زیر سایه فراری خارج شوند. فیل هیل آمریکایی با خودروی فراری خود قهرمان سال ۱۹۶۱ شد و هم تیمی او ولفگانگ فون تریپس آلمانی اما در تصادفی در پیست مونزا کشته شد.

ادامه دارد…

سری مقالات تاریخ فرمول یک

این نوشته را به اشتراک بگذارید:

یک دیدگاه

دیدگاه خود را بیان کنید