فرمول یک ایران – دیمون هیل از دوران کودکی خود و دوران تلخ تصادفات و مرگ راننده های فرمول یک سخن می گوید:

مرگ یک جز جدا نشدنی از دوران کودکی من بود.

هیل به روزنامه گاردین گفت:

پدر من یک راننده فرمول یک بود ولی در آن دوران فرمول یک، ورزشی وحشتناک و خونین بود.

مدام در فکر این بودم که پدرم را کریسمس بعدی یا حتی در هفته اینده خواهم دید. همیشه قسمتی از احساس من این بود که پدرم یک مرد فوق العاده است و کار خطرناکی انجام می دهد.

من دوست نداشتم که او آنجا باشد و نمی خواستم او را از دست بدهم. تمام ما به تصمیم پدر احترام می گذاشتیم. کار مادرم این بود تا همه چیز را برای او فراهم کند همچنین من و خواهر کوچکم.

گراهام هیل در 176 مسابقه شرکت داشت و توانسته بود در موناکو به پنج برد برسد. او در سال 1975 تصمیم به کناره گیری از این ورزش گرفت و تمرکز خود را بر روی اداره تیم خود ( Embassy Hill ) گذاشت.

اما بعد از چهار ماه از بازنشستگی این اسطوره فرمول یک، هواپیمای وی در حالی که قصد فرود آمدن در فرودگاه صحرایی الستری در شرایط نامطلوب آب و هوایی را داشت سقوط کرد و همه پنج سرنشین آن کشته شدند.

دیمون هیل از خاطراک گذشته خود می گوید:

من 15 ساله بودم که پدرم فوت کرد. این حادثه درست مثل یک بمب اتمی عاطفی برای من بود.

از آن پس ما دوران سختی داشته ایم. خانواده من به سختی از این ورزش دوری می کردند و احساس بدی داشتیم. اما مرگ پدرم به من انگیزه حضور در مسابقات اتومبیل رانی را می داد و در نهایت توانستم در 1996 به قهرمانی جهان برسم.

من برای زنده کردن نام پدرم مسابقه دادم و از این که توانستم نام هیل را دوباره بر سر زبان ها بیاندازم خوشحالم. نام او برای من انگیزه بود.

من با مسابقه دادن او را بهتر درک کردم. اما همراه داشتن نام هیل آن هم در فرمول یک کاری بسیار دشوار برایم بود.


One Response

قابل توجه تمام کاربران سایت فرمول یک ایران : از این پس جهت برخورد با کاربران متخلف جرایمی در نظر گرفته شده است که لازم است کاربران در هنگام ارسال دیدگاه خود نهایت دقت را فرمایند ، در بیان دیدگاه ها از توهین به دیگران و رانندگان و ... خودداری کنید ، در صورت مشاهده بدون در نظر گرفتن هر ملاکی IP فرد متخلف مسدود خواهد شد و دیگر نمیتواند وارد سایت شود .
  1. هومن
    0
    0

    بنده به شخصه تا حالا غیر از همیلتون از کسی طرفداری نکردم (در واقع از قدیمیا نگفتم) ولی واقعا با این پست نتونستم جلوی خودم رو بگیرم به خاطر این که به نظر من این خانواده فوق العاده بودن چه گراهام تو دهه 60 چه خود دیمون تو96. چقد یه پدر و پسر میتونن خوب باشن.(تنها پدر-پسر قهرمان) قشنگی قهرمانی دیمون میدونید تو چی بود؟؟؟ اینکه ما تا 2008 قهرمانی بریتانیایی هارو ندیدیم وبه نظر من یکی از دلایل محبوبیت دیمون این خانواده این بود تا مدت ها که فرمول یک تو مشت هاکینن و شوماخر بود خیلی خاص شد وبه نظر من یکی از دلایل محبوبیت همیلتون (خارج از بحث) این بود که(از نظر بنده) بعد هیل بیش از ده سال بریتانیایی ها قهرمان نشدن وهمیلتون با اون کارای شگفت انگیزش!! انگلیس رو تو f1 زنده کرد. البته خیلی از اسطوره هاهستن که خیلی من دوستشون دارم ولی خیلی زیادن.. ولی بعد خانواده هیل من عاشق برابهام و ماس هستم که این دوتا هم داستانای خودشون رودارن… مرسی.بابت این پستتون. خدا بیامرزش.

    پاسخ دادن

Leave a Reply

Your email address will not be published.