فرمول یک ایران – این یادداشت، فاقد هرگونه مطالب فنی، تحلیلی و خبری است. چند خطی‌ست که ماه‌ها قصد نوشتن آن را داشتم. برای یادآوری این که چرا فرمول یک را دوست داریم. ناگفته نماند در نوشتن این مقاله، نقل قول‌هایی را –از افرادی باهوش‌تر، سخت‌کوش‌تر و بسیار بزرگتر از خودم- به امانت گرفته‌ام.

ماری واکر، گزارشگر قدیمی فرمول یک جایی گفته بود:

در یک گرندپری، ممکن است هر اتفاقی بیفتد و معمولا هم هر اتفاقی می‌افتد!

بدون شک همین احتمالات است که این ورزش را به یکی از مهیج‌ترین رویدادهای جهان تبدیل کرده است. از غم‌انگیزترین لحظات گرفته تا پیروزی‌های تکرارنشدنی راننده‌های محبوبمان. ما در این کتاب مصور همه چیز داریم. “مجنونی” که به داخل پیست دوید و به همگان “بشارتی فراموش‌شده” داد تا لبخندی که در دور آخر تبدیل به اشک شد. رویاهایی که با “نقص‌های فنی پیش‌بینی‌نشده” به باد رفتند و صفحات تاریخی که هرچند سال یکبار توسط جوانی تازه‌وارد، بازنویسی می‌شوند.

فیلیپه ماسا - برزیل 2008

فیلیپه ماسا – برزیل 2008

این معشوقه‌ی هزاررنگ را می‌توان از چند زاویه نگاه کرد و لذت برد. بیننده‌ای که عاشق شطرنج است، استراتژی تیم‌ها را بررسی و پیش‌بینی می‌کند و آخر کار به خود و تیم محبوبش نمره می‌دهد. فرمول یک برای یک دانشجو یا یک علاقه‌مند به علم مکانیک، قله‌ی فناوری است. با پیشرفت‌ها و نوآوری‌هایی باورنکردنی که تاریخ مصرف بعضی از آن‌ها کمتر از دو هفته است. فرمول یک برای یک جهانگرد، بروشوری است برای معرفی جشن‌ها، شهرهای دیدنی و فرهنگ کشورهای میزبان. برای ما خاطره‌بازها مونزا و موناکو همان حاشیه‌ی فرش‌های رنگارنگی هستند که روزی قلمروی خودروهای عقب‌کِش شکست‌ناپذیرمان بودند. برای رانندگان همان “اثبات شجاعتی است که از خلبان‌های جنگ‌های بزرگ به ارث برده‌اند” و از نگاه سیاست‌مداران پیام‌آور ثبات کشور و رفاه اجتماعی است.

فرمول یک در یک جمله‌ ستایش همزمان ورزش، صنعت و هنر است.

سباستین فتل ، نیکی لائودا و توتو ولف

سباستین فتل ، نیکی لائودا و توتو ولف

سی سال پیش نیکی لائودا به ما گفت “یک میمون دست‌آموز را داخل کاکپیت بگذارید. خواهید دید او توانایی راندن ماشین فرمول یک را دارد.” سه دهه بعد، سباستین فتل به ما گفت از اینکه باید ماشینش را مثل یک کامپیوتر روشن کند، متنفر است.

البته اگر از سوی دیگر پل به این منظره نگاه کنیم، همه چیز تغییر می‌کند. افراد زیادی هستند که به دلایل گوناگون از پیگیری موتوراسپورت لذت نمی‌برند. نزدیک‌ترین مثالش برای دنیای ماشین‌بازها ریچارد هموند و جیمز مِی هستند که برخلاف همکار قدیمی‌شان این رقابت‌ها را دنبال نمی‌کنند. با وجود این مسئله هنوز هم برای ما جزء دوست‌داشتنی‌ترین شخصیت‌های جعبه‌ی جادویی اند.

فصل دوم گرندتور

ریچارد هموند، جرمی کلارکسون و جیمز می

صادقانه بگویم، می‌توان فرمول یک را دوست نداشت. حتی می‌توان “مسئله‌ای فراتر از مرگ و زندگی، فوتبال” را هم دوست نداشت. می‌توان کوچک‌ترین اهمیتی به هنر نداد. می‌توان سینما و ادبیات را دور ریخت اما نمی‌توان از یاد برد که ما با علاقه‌مندی‌هایمان معرفی می‌شویم. از آن‌ها یاد می‌گیریم و با آن‌ها رشد می‌کنیم. یادمان باشد، طرد کردن و یا عجیب خواندن افرادی که علایق متفاوتی از ما دارند کار بسیار آسانی است و به همان اندازه، به دور از انصاف.

به دوستانی که تا به حال حتی یک مسابقه‌ی فرمول یک را ندیده‌اند توصیه می‌کنم حداقل با قوانین ابتدایی و نحوه‌ی برگزاری مسابقات آشنا شوند. هایلایت فصل‌های قبل را تماشا کنند. اگر نظرشان عوض شد، من و دوستانم مشتاقانه منتظر میزبانی‌شان در این پایگاه چهارساله هستیم. اگر هم نه، هیچ اشکالی ندارد ما منتظرشان می‌مانیم تا نظرشان عوض شود.

تقدیم به آلفای زخمی، نیکی لائودا، که چند ماه پیش از بین ما رفت و نشد برایش بنویسم.

این نوشته را به اشتراک بگذارید:

22 دیدگاه

  1. Arash

    3

    0

    فرمول یک شاید در نوع خودش حرفی برای گفتن داشته باشه
    و اینکه میگید ممکنه ماشین با نقص فنی یا هر….. مشکلی ناگهانی بیرون بره out شه که امیدها هم از بین بره هست ولی فوتبال یک برتری بزرگی داره
    اونم فوتبال گاهی وقتا شگفتی ساز میشن نتیجه ای رقم میخوره که کسی حتی انتظار رو نداره
    مگه توی ریس همین امریکا والتری اول باید میشد لوییس دهم
    لوییس چندم شد؟
    چرا؟
    چون حتی اگه لوییس از بیستم استارت میزد بازم به نقطه امتیازی میرسوند
    ولی از زحمات راننده توی هر دمایی توی هر کشوری توی هرسختی نگی خیلی باید بی انصاف باشی

  2. Sb26

    7

    0

    دمتون گرم
    من خودم خیلی وقت نیست که مسابقه ها رو دنبال میکنم و تو این مدت همش از خودم میپرسم که چرا زودتر به فکرش نیفتادم واقعا ورزش هیجان انگیزیه جوری که موقع استارت ها نمیتونم نفس بکشم البته وجود رسانه شما هم خیلی تاثیر گذاره چون حداقل هر روز یه سر میزنم به سایت و اخبار رو دنبال میکنم واقعا خسته نباشید و با قدرت ادامه بدید❤❤❤

  3. Amin

    5

    0

    بسیار عالی بود
    شاید جالب باشه واستون!
    من با توضیح دی ار اس و نحوه فعال شدنش(منظورم همون داشتن اختلاف زیر یک ثانیه با ماشین جلوییه؛البته می‌دونم ک خود راننده دکمه رو میزنه)و البته قرار گرفتن تو خلا پشت و تاثیرش تو سرعت و سبقت؛ تونستم
    ۶ نفر از دوستامو ب فرمول یک علاقمند کنم
    چون واقعا با توضیحات دیگه نمیشد درشون اشتیاق ب وجود اورد

  4. Saeed

    6

    0

    اگر امکانش هست یک قابلیتی برای لایک کردن خود مقاله هم بزارید تا هم شما آگاهی و تسلط بیشتری به خواسته های مخاطبین خودتون پیدا کنید و هم ما بتونیم حداقلش تشکر کنیم
    اقای رنجبر مقالت عجیب به دل نشست

  5. moet

    2

    0

    با سلام خدمت تمام دوست داران F1.
    یک حسرت بزرگ دارم و امیدوارم که حسرت نماند. دوستانی که برای مدتی هم که شده بیرون از ایران تجربه زندگی دارند مطلع هستند که در یک سری از کافه ها که به کافه اسپورت معروف هستند مسابقات بصورت زنده نمایش داده میشود و ای کاش همین شرایط هم در ایران فراهم بود.
    حتی به دوستان و مدیران هم پیشنهاد دادم که در صورت امکان عاشقان F1 دور هم از دیدن یک مسابقه لذت ببرند.
    به امید آن روز…
    ارادتمند همگی

  6. david7

    6

    0

    بسیار هم عالی
    به امید روزی که بشه تو ایران هم گرندپری رو از نزدیک دید
    به امید روزی که هرکسی که آرزوی رسیدن به فرمول یک رو داره حداقل شانس دنبال کردن هدفشو داشته باشه

  7. مهراد عصری

    2

    0

    “یادمان باشد، طرد کردن و یا عجیب خواندن افرادی که علایق متفاوتی از ما دارند کار بسیار آسانی است و به همان اندازه، به دور از انصاف.”
    مهدی ❤️🙏، ما تو دنیای رنگارنگی زندگی می‌کنیم

  8. Mahmoud

    2

    0

    من کلا ماشینا رو دوست دارم. اما واقعا نمیدونم چه چیزی باعث شد عاشق این ورزش بشم.
    یهو یه مسابقه فرمول یک به چشمم خورد و دیدمش و عاشق فرمول یک شدم. نمیدونم اشک و لبخند لحظه ایش،سرعتش،مهندسیش،هزازان کارکنانی که کار میکنن تا یه تیم قوی ظاهر بشه… نمیدونم فقط میدونم الان عاشق همه چیه این فرمول یکم.

  9. TRANS AM

    1

    0

    عکس اول اونی که سیگار دستشه فک کنم ( یوخن ریندت ) هستش تنها کسی که یه رکورد عجیب رو با خودش یدک میکشه . یعنی تنها کسی که بعد از مرگش قهرمان جهان شد ! Jochen Rindt اتریشی آلمانی تبار چون پدر و مادرش در جنگ جهانی دوم کشته شده بودند از کودکی نزد مادربزرگش در اتریش بزرگ شد و بعنوان اتریشی در مسابقات شرکت میکرد . اگر اشتباه میکنم بزرگواران اصلاح کنند .

  10. mohammad

    4

    0

    شاید اصلا کسی نتونه حس ما طرفدارای فرمول 1 رو بفهمه
    باور کنید از وقتی فرمول 1 میبینم اصلا فوتبال برامم بی معنی شده
    همین امسال مسابقه استقلال پرسپولیس همزمان با مسابقه سنگاپور بود خیلیاداشتن بازی حوصله سر بر دربی رو می دیدند ما داشتیم مسابقه لذت بخش سنگاپور رو میبینیم

    الان چند تا از همکارام رو به فرمول یک علاقه مند کردم هر بار صبح یکشنبهخ و صبح دوشنبه از تعیین خط و نتیجه میگن
    آخری باری که یه فوتبال دیدم نیمه دوم بازی ایران و ژاپن بود تو آسیا بود

    به امید شادی همه مردم

    به شما هم خدا قوت و خسته نباشی میگم

  11. Shahrokh_LH_44_SV_5

    0

    0

    توقع داشتم کشور به این بزرگی و تنوع فصل داریم کاش تو ایران هم یه گرند پری بود.البته اگه شرایط عوض نمیشد حتما بود.متاسفانه دیدنش از تو خونه هم واسه خیلیامون سخته.پخش زنده نداریم.نت ضعیفه…..و هزارتا حرف دیگه که میدونم تایید نمیشه

  12. Farzad.f1

    0

    0

    من خودم امسال با سایت f1 آشنا قبلا فرمول رو در حد که شانسی بدون اینکه بدونم زمان گرند پری ها کی هست میدیدم و دوست داشتم تا اینکه تو این سایت کامل خوندم قوانین رو برام خیلی جذاب تر شد جوری که همیشه منتطر هستم یکشنبه ای برسه مسابقه باشه و یکی دو تا دوستامم میگیم بیاد ببین در کل استارت ها که خیلی جذاب هست و مسابقه آلمان و ایتالیا خیلی ادرنالینش برام بالا بود با وجود این که سالها فوتبال میدیدیم ولی دیگه فوتبال جذابیت کمتری برام داره امیدوارم سالهای دیگه مسابقات در همه جای جدول رقابتی شود
    با تشکر از زحمات سایت فرمول ۱ ایران

  13. daniel65

    0

    0

    پارسال گرند پری چین ۲۰ دور آخر من از هیجان سبقت های دنیل بالا پایین میپریدم و انگار ک لاتاری برده باشم اما همسایه بقلی ک داشت با من نگاه میکرد بهم گفت دیوانه ای ک داری همچین مسابقه ای را تماشا میکنی و رفت.اونجا بود تاسف خوردم که چرا زودتر مسابقات را دنبال نکردم. F1=,

دیدگاه خود را بیان کنید